ตอนที่ 17.

ตอนที่ 17.

เท่านั้นแหละไอ้ท่าทางที่เหมือนระทดระทวยลิ้นห้อยนั้นก็หายไปคงเหลือแต่ลิงอ้วนที่ยังคงความไวเหมือนลิงกระโดดขึ้นนั่งเบาะนุ่มหลังหญิงสาวผู้ทำหน้าที่ปั่นจักรยานให้มันนั่งในท่าของพญาลิงอ้วน ที่น่าหมั่นไส้ต่อผู้พบเห็น ดรุณนุชปั่นจักรยานคู่ใจมุ่งไปยังเรือนใหญ่เพื่อเอาขนมแสนอร่อยไปฝากนายหญิงวาริน โดยหารู้ไม่ว่าเวลาแห่งอิสรภาพของเธอใกล้หมดลง...

“เราได้เจอกันแน่ ยัยลูกลิงแสนหวาน”

ริค ลดกล้องส่องทางไกลในมือลงเมื่อเป้าหมายหายลับไปในดงมะพร้าวที่เรียงรายอยู่เบื้องล่าง การล่าเหยื่อต้องใจเย็นๆ ให้เหยื่อตายใจ แล้วค่อยตะครุบชายหนุ่มยิ้มในหน้าด้วยสายตาหมายมาด ถ้าผู้ที่ตกเป็นเหยื่อมาเห็นคงต้องรู้สึกเย็นวาบหนาวไปถึงไขสันหลังเลยทีเดียว

แพขนตางอนงามกระพือเบาๆ ดวงตากลมใสพยามยามปรับความคมชัดของภาพที่เห็นให้ชัดเจน และภาพต่างๆ ก็เริ่มชัดเจนและพอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเป็นอะไรไปและเจอกับอะไร ร่างเล็กบางทะลึ่งพรวดจากที่นอนหนานุ่มทันทีและพอหันมาเจอกับภาพเจ้าหมาหน้าขนที่เธอไม่เคยปลื้มมันเลยสักครั้งในชีวิต ที่ยืนแยกเขี้ยวอยู่ข้างเตียงพร้อมกับ...

โฮ่ง โฮ่ง /“กรี๊ดดดด” ร่างเล็กบางพอได้สติก็ต้องกรีดร้องเสียงหลงอีกรอบ เท่านั้นยังไม่พอ ไม่รู้ว่าเพราะอะดรีนารีนในร่างกายหรือเพราะความตกใจ ร่างเล็กๆ นั่นก็ถลากระโดดไปเกาะกอดร่างสูงใหญ่บึกบึนของชายหนุ่มหน้าเข้ม หนวดเคราเฟิ้มที่ยืนหน้าบึ้งตึงอยู่ข้างเตียง และยืนตะลึงอยู่กับที่ ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะเช่นกันทั้งโมโห และตกใจระคนอับอายที่ถูกคนตัวเล็กกอดแน่นราวกับปลิง และสุดท้ายความรู้สึกแปลกๆ ที่แล่นเข้าสู่ใจที่แกร่งกระด้างของตน จนน่าโมโห

“ช่วยด้วยๆ ไอ้หมาบ้ามันจะงาบคอแมงปอ ฮือๆๆ กลัวๆ”

โฮ่ง โฮ่ง เจ้าคอบร้าเห่าขู่อีกครั้งอย่างนึกสนุก แบบหมาๆ ร่างเล็กๆ นั่นยิ่งดิ้นและกอดเขาแน่นกว่าเดิม ทั้งแขนทั้งขาแม่คุณเกี่ยวรัดจนชายหนุ่มแทบหายใจไม่ออก

          “หยุดดิ้นซะทีได้มั้ยแม่คุณฉันหายใจไม่ออก ส่วนแกคอบร้า หยุดเห่าได้แล้ว!!!”

เหมันต์พูดเสียงดังราวฟ้าผ่า ใบหน้าภายใต้หนวดเครารกครึ้มนั้นก็บึ้งตึง และมันก็ทำให้ทั้งคนที่ทั้งดิ้นทั้งร้องกรี๊ดๆ และเจ้าสุนัขตัวดีหยุดเห่าทันที และนั่งลงทำท่าเรียบร้อยมองเขาตาปริบๆ พลางแกว่งหางอย่างอารมณ์ดีเสียอีก

          หึหึ เจ้านายโดนสาวกอดแน่นเชียว ดูซิเจ้านายหน้าแดงด้วย หุหุ เจ้าคอบร้ามองภาพหญิงสาวที่กระโดดกอดเจ้านายหนุ่มอย่าแนบแน่นด้วยความพอใจแบบหมาๆ อย่างมันเสียเหลือเกิน

          พอสิ้นเสียงดังกัมปนาทราวฟ้าผ่านั่น ทำให้คนตัวเล็กที่กระโดดกอดร่างสูงใหญ่แน่นนั้นนิ่งงัน และค่อยๆ เงยหน้าออกจากบ่ากว้างที่ตัวเองซุกซบอยู่เมื่อครู่ ดวงตากลมใสค่อยๆ มองไล่มาที่ลำคอแข็งแรงสีแทนเข้ม เลื่อนมาที่สันกรามแกร่งที่เต็มไปด้วยหนวดเคราที่เจ้าของไม่สนใจจะโกนมัน ริมฝีปากหยักหนาสีเข้ม จมูกโด่งเป็นสันงดงาม เขามีจมูกที่สวยมากสมองน้อยๆ ของอรุณนารียังมีเวลาที่จะชมในใจ และสุดท้าย ดวงตาคมกร้าวสีน้ำเงินเข้มเกือบดำนั่นมันช่างดุดันน่ากลัวและตอนนี้ดูเหมือนว่าจะมีเปลวไฟแลบเลียนิดๆ และเขากำลังมองเธออย่างตำหนิติเตียนอย่างไม่ปิดบัง

อรุณนารีรู้สึกเหมือนจะชาไปทั้งใบหน้าและอาจจะทั่วทั้งร่างกายด้วยความอับอายเมื่อสำนึกได้ว่าตนเองเกาะเกี่ยวทั้งแขนทั้งขาของตนรัดร่างแกร่งของเขาแน่น ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยขาเล็กเรียวของตนเองที่เกี่ยวเอวหนาของอีกฝ่ายเสียแนบแน่นจนรับรู้ถึงความแข็งแกร่งที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้กางเกงยีนส์สีเข้มเนื้อหนา ปล่อยแขนเรียวออกจากการโอบกอดลำคอแกร่งอย่างอับอาย ตอนนี้เธอคงแดงไปทั้งตัวแล้วแน่ๆ

          แมงปอเอ๊ย ทำขายหน้าอีกแล้ว แย่จังแก หญิงสาวบ่นตัวเองในใจเบาๆ ก้มหน้าหลบตาคมอย่างอับอายที่สุดในชีวิต

          “อ้าว แม่หนูฟื้นแล้วหรือจ๊ะ เมื่อกี้แม่ได้ยินเสียงร้องดังมาก เกิดอะไรขึ้น มาร์คทำอะไรน้องรึเปล่า”

เหมือนเสียงสวรรค์มาโปรด อรุณนารีหันขวับไปทางต้นเสียงและก็ได้พบกับหญิงวัยกลางคนที่ยังคงความสวยและสง่างาม มองมาที่เธอด้วยแววตาอารี หญิงสาวรีบทำความเคารพทันทีด้วยมารยาทที่ว่าพบเจอผู้อาวุโสให้ไหว้ไว้ก่อนอย่างนอบน้อมแม้จะยังไม่รู้ว่าหญิงคนนี้เป็นใคร แต่การแต่งกายและคำพูดที่นุ่มนวลมันแสดงให้เห็นว่านางย่อมมีความสำคัญต่อที่นี่และคนตัวโตหน้าตาน่ากลัวที่ยืนมองเธอด้วยแววตาดุดันอยู่ตอนนี้พร้อมด้วยเจ้าสุนัขน่าชังตัวนั้นแน่ๆ

นายหญิงวารินมองหญิงสาวร่างเล็กบางที่ยืนตัวลีบข้างๆ ลูกชายของนางอย่างพอใจและถูกชะตาอย่างมากด้วยแววตาชนิดหนึ่งที่แม้แต่คนเป็นลูกยังอ่านไม่ออก

“สวัสดีจ๊ะหนู มานี่สิจ๊ะไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ ที่นี่คือเรือนใหญ่แห่งเกาะพราวแสงจันทร์ ไม่มีใครเป็นอันตรายต่อหนูทั้งนั้นสบายใจได้ ฉันชื่อวารินจ๊ะ เป็นนายหญิงของที่นี่และเป็นแม่ของนายหัวมาร์คคนที่ยืนข้างหนูนั่นแหละ”

นายหญิงบอกเธออย่างอ่อนโยน พร้อมกับยืนมือบางมาให้ด้วยความอารี อรุณนารีรีบยื่นมือไปจับมือของนางอย่างเร็วรี่พร้อมกับทำท่าแทบผวามายืนข้างๆ นายหญิงวารินอย่างต้องการความอบอุ่นปลอดภัย พลางชำเรืองมองทั้งคนและสุนัขที่มองตามเธอเป็นตาเดียว