บทที่ 3

โอ๊ยตายแล้ว!

เมลดาร้องลั่นอยู่ในใจขณะจ้องภาพผู้ชายยืนหันหลังเอียงหน้ากลับมามองกล้องในลักษณะเปลือยกายหมดทั้งตัวที่แขวนอยู่บนผนังตรงนั้น คนในภาพก็คือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตอนนี้นี่เอง เธอเอาตาไปไว้ไหนเนี่ย ถ้าเห็นมันก่อนคงแจ้นหนีไปนานแล้ว ไม่มายืนเถียงเขาอยู่ตรงนี้หรอก

“ทำไงดี ผมว่ามีคนเข้าห้องผิดนะ แจ้งตำรวจเลยดีไหม”

“ไม่ดีค่ะ!”

เทวินทร์แค่นยิ้มบอกคนหน้าตาน่าที่ส่ายหน้ารัวๆ ตอบมา เข้าห้องผิดแล้วยังมาโวยใส่เขาอีก 

เจริญเถอะแม่คุณ!

ด้านเมลดานั้นเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว ร่างเล็กทิ้งตัวนั่งกับพื้นด้วยความรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เธอที่เป็นเจ้าของห้อง 1209 ดันเดินเลยมากดรหัสเข้าห้อง 1208 ของเขาแบบไม่รู้ตัว

“รหัสเข้าห้องคุณคือ 1990253...?” หญิงสาวกะพริบตาถามตัวเลข

“ตัวสุดท้ายไม่ใช่”

“ฉัน...น่าจะกดผิดไปตัว”

“จะบอกว่ารหัสเข้าห้องมันคล้ายกัน ถึงคุณจะจำห้องผิดก็ยังสามารถเปิดประตูเข้ามาในห้องผมได้สินะ” เทวินทร์ยิ้มเย็นไม่เชื่อที่เธอบอกสักนิด “ไม่ตลกไปเหรอ ของใช้ในห้องนี้ไม่ได้ทำให้คุณเอะใจบ้างเลยหรือไง ผมว่าคุณสร้างเรื่องขึ้นมาเองมากกว่า บุกเข้าห้องผมกลางดึกแบบนี้ คิดจะทำอะไร”

เมลดาได้ยินแล้วอ้าปากค้าง ด้วยสภาพที่แทบจะคลานเข้าห้องมาแบบนั้น เปิดประตูได้ก็ดีใจแทบตาย ไม่มีใจไปมองอะไรหรอก

เห็นหญิงสาวนั่งเงียบคอตกเหมือนเถียงไม่ออก เทวินทร์จึงถอนใจบอกเสียงหน่ายใจ “เอาเถอะๆ เราไปดูกัน ว่ารหัสเข้าห้องคุณมันตรงกับที่พูดมาหรือเปล่า”

“คะ?”

“หรือจะให้ผมเรียกตำรวจ”

ดวงหน้าเล็กน่ารักรีบส่ายหวือตอบ ก่อนจะลุกขึ้นเดินนำออกจากห้องด้วยสีหน้างอๆ ถ้าไม่เซ่อจนซ่า ใครจะอยากบุกรุกห้องเขากัน!

พอมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูที่มีเลข 1209 กำกับ เมลดาก็รีบเดินเข้าไปกดรหัส แต่ยังช้ากว่าคนที่ออกมาด้วยกัน นิ้วชี้เรียวสวยของเขาจิ้มไม่กี่ที สัญญาณปลดล็อกก็ดังขึ้น เมลดายิ้มออกทันที “เห็นไหมคะ ฉันไม่ได้โกหกคุณนะ”

ดวงตาคมหวานมองเรียวปากที่ฉีกยิ้มแก้มแตกบอกเขาด้วยสายตาชนิดหนึ่ง เพราะใบหน้าเล็กซีดเผือดเมื่อครู่นี้พลันสดใสขึ้นจนน่าหมั่นไส้

แต่เอาเถอะ วันนี้เขาเหนื่อยมามากแล้ว ไม่อยากจะถือสาเด็กไม่รู้ความ คิดดังนั้น เทวินทร์ก็เอ่ยสั่งสอนอาหมวยจอมโก๊ะเสียงเย็นชา “ครั้งนี้ผมจะไม่เอาเรื่องแล้วกัน จำไว้ว่าคราวหลังคุณต้องดูให้ดีก่อนจะเปิดประตูเข้าห้อง เป็นผู้หญิงน่ะ ดูอะไรให้ดีๆ หน่อย อย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก วันนี้คุณโชคดีที่เป็นห้องผม ถ้าเป็นคนอื่น คุณไม่รอดแน่”

เมลดาได้แต่กะพริบตาปริบๆ เจอเขานี่ถือว่าเธอโชคดีแล้ว?

“ดึกแล้ว คุณเข้าห้องเถอะ”

พยักพเยิดบอกแล้วเขาก็เดินกลับเข้าห้องตัวเอง ส่วนคนเข้าห้องผิดยืนไว้อาลัยให้กับความเซ่อซ่าของตัวเองอยู่ครู่ใหญ่ ถึงยอมเปิดประตูเข้าห้องตัวเอง

สิ่งแรกที่เมลดาทำคือเดินวนตรวจดูอย่างละเอียด ว่ามันเป็นห้องตัวเองจริงๆ เมื่อเห็นสิ่งของคุ้นตาวางอยู่เต็มห้องจึงวางใจ

เดี๋ยวก่อนนะ...

นั่งโล่งใจได้แป๊บเดียวก็ต้องวิ่งออกไปเคาะประตูห้องข้างๆ

“ครับ!”

เจ้าของห้องเปิดประตูออกมาถามเสียงเข้มเชียว เมลดายิ้มเขินบอก “เอ่อ ฉันลืมของเอาไว้ค่ะ”

“ลืมอะไร ผมหยิบให้”

ดวงหน้าเล็กส่ายไป “ไม่ได้ค่ะ ขอเข้าไปหยิบเองได้ไหมคะ”

เทวินทร์หรี่ตาถามทันควัน “พฤติกรรมของคุณมันชักจะทำให้ผมไม่ไว้ใจมากขึ้นทุกทีแล้วนะ คุณผู้หญิง”

“โธ่ ฉันแค่อยากจะเข้าไปหยิบของที่ลืมไว้จริงๆ นะคุณ”

“ก็เดี๋ยวหยิบให้ไง แค่บอกว่ามันคืออะไรก็พอ ผมไม่ไว้ใจคุณ”

“โอ๊ย! อยากหยิบให้นักก็ไปหยิบมาเลย ผ้าอนามัยที่ฉันปาใส่คุณเมื่อกี้น่ะ” เมลดาร้องบอกอย่างหมดความอดทน ใบหน้าเล็กแดงก่ำไปหมด ทั้งนึกอายและนึกโมโหคนตัวใหญ่นี่!

คนคิดเยอะได้ยินอย่างนั้นพลันยืนอึ้งมองคนตัวเล็กนิ่ง พอเห็นเขาเป็นแบบนี้ หญิงสาวยิ่งอายหนัก วิ่งเข้าไปหยิบของในห้องเขาแล้ววิ่งกลับเข้าห้องตัวเองอย่างเร็วรี่

เขินโว้ยยยยยย