บทที่ 2

ย้อนไปก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที

ชายหนุ่มร่างสูงเพรียวในชุดทำงานสีอ่อนเปิดประตูเข้าห้องมาด้วยท่าทางเหนื่อยล้า เขาเปิดไฟในห้องด้านนอกสว่างขึ้นก่อนจะเดินตรงเข้าไปในห้องนอนใหญ่ ถอดแว่นสายตากรอบบางกับนาฬิกาข้อมือวางไว้บนโต๊ะวางของ จากนั้นจึงถอดเสื้อผ้าโยนลงตะกร้ารอซักที่อยู่ในห้องแต่งตัว เมื่อร่างกายเปล่าเปลือยแล้วเขาก็ก้าวเข้าไปอาบน้ำอุ่นๆ บรรเทาความเหน็ดเหนื่อยจากการยืนทำงานอยู่ในห้องผ่าตัดมาทั้งวันด้วยความผ่อนคลายและพอใจ

ใช้เวลาผ่อนคลายกับการอาบน้ำอยู่พักใหญ่ ร่างสูงถึงเดินเช็ดผมออกมาโดยมีผ้าเช็ดตัวพันเอวสอบไว้หลวมๆ เขาเช็ดตัวให้แห้งแล้วเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบกางเกงนอนตัวหนึ่งมาสวม ก่อนเดินออกมาหาอะไรกินในครัว

ทว่า...

ดวงตาคมหวานหรี่มองผู้หญิงตัวเล็กที่สวมเสื้อยืดตัวใหญ่ตัวเดียวแต่คลุมยาวลงมาต้นขาเรียวขาวราวกับน้ำนมกำลังเดินเข้าเดินออกห้องน้ำแขกด้วยความตกใจ เพื่อนบ้านที่อยู่ห้องข้างๆ เข้ามาทำอะไรในห้องเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต

ตั้งสติได้เขาก็ตวาดเรียกไปเสียงเข้ม

“นี่คุณ!”

พอได้ยินเสียงเขา อีกฝ่ายก็หันขวับมาทำหน้าตกใจใส่ จากนั้นถุงอะไรบางอย่างก็ถูกปามาทางเขาพร้อมเสียงกรีดร้องลั่นห้อง

“กรี๊ดดดดดดดดดดดด”

คุณหมอหนุ่มรีบก้าวเข้าไปปิดปากเล็กเอาไว้ก่อนที่เพื่อนบ้านจะแห่กันมาที่ห้องเขาด้วยความตกอกตกใจ

“อื้อๆ อ่อยอั่นอ้า อ๋ายยย!!”

คนถูกปิดปากกักตัวไว้ในอ้อมแขนแกร่งดิ้นเร่าๆ ให้ตัวเองหลุดจากพันธนาการ แต่ด้วยสัดส่วนความสูงที่ต่างกันหลายสิบเซนติเมตร พอดิ้นหนักเข้าขาเล็กๆ จึงลอยขึ้นเตะไปเตะมาในอากาศ เทวินทร์เห็นแล้วทั้งฉุนทั้งขัน เห็นตัวเล็กๆ แบบนี้ ทำไมแรงเยอะชะมัด

“อ๋อยอ้านนนนน!”

“เงียบเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

เสียงเข้มตวาดสั่ง แต่เมลดาไม่ฟัง เตะถีบร่างสูงจ้าละหวั่นเพื่อให้เขาปล่อย ซึ่งแทบจะเหนื่อยเปล่า

คนตัวใหญ่ไม่รู้สึกรู้สาด้วยซ้ำ!

ดวงหน้าเล็กน่ารักเงยขึ้นมองหน้าเขาน้ำตาคลอ ทำไมคนหล่อข้างห้องถึงได้บุกเข้ามาหาเธอแบบโป๊ๆ อย่างนี้เล่า

เทวินทร์เห็นการจ้องมองมาน้ำตาคลอนั้นก็ขมวดคิ้ว “หยุดมองผมแบบนั้น ผมไม่ใช่คนโรคจิต”

“อื้อๆ อืออื้อ!” เมลดาใช้กำปั้นน้อยๆ ทุบไปตามเอวและไหล่เขาอย่างไม่ยอมแพ้ ไม่รู้เลยว่ามันทำให้คนเมื่อยมาทั้งวันรู้สึกเหมือนถูกนวดแรงๆ เลยปล่อยให้แม่พริกขี้หนูข้างห้องทุบตามใจ ไม่รู้สึกสะทกสะท้านเลย สักพักดวงตาคมถึงได้จ้องดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้นนิ่งแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

“หยุดดิ้นแล้วตอบมา เข้ามาทำอะไรในห้องผม”

คนทุบจนหมดแรงเฮือกสุดท้ายไม่ตอบ ร่างกายที่อ่อนแรงอยู่แล้วกำลังประท้วงให้เธออยู่เฉยๆ มือที่ทุบร่างสูงเลยเปลี่ยนเป็นจิกไว้แน่น ขณะมองหน้าผู้บุกรุกยามวิกาลด้วยสายตาอ้อนวอนโดยมีน้ำตาไหลอาบเต็มพวงแก้มอิ่ม

นี่มันเวรกรรมอะไร ทำไมคนหล่อแต่เป็นโรคจิตนี่ต้องมาบุกเข้าห้องตอนที่เธออยู่คนเดียวด้วย

โบราณว่าไว้ไม่ผิด คนเราดูกันที่หน้าตาอย่างเดียวไม่ได้!

“อย่าร้องไห้ได้ไหม หยุดบีบน้ำตาได้แล้ว” คนแพ้น้ำตาผู้หญิงบอกสีหน้ายุ่งเหยิง “ผมจะเอามือออกแล้วเรามาคุยกันดีๆ โอเคไหม?”

คราวนี้เมลดารีบพยักหน้าให้ วางแผนในใจว่าจะรีบวิ่งออกไปร้องขอความช่วยเหลือให้เร็วที่สุด!

“ทำหน้าตาไม่น่าไว้ใจแบบนี้ ไม่ปล่อยละ บอกมา คุณเข้ามาอยู่ในห้องผมได้ยังไง” แค่เห็นแววตาหลุกหลิกคู่นั้นเทวินทร์ก็แสยะยิ้มถามพลางขยับเบียดร่างเล็กติดผนังห้องจนกระดิกตัวไม่ได้ ซึ่งการขยับตัวครั้งนี้ทำให้แผงอกเปลือยแน่นๆ อยู่ในระยะสายตาคนตัวเล็กพอดี

อึก!

คนน้ำตาแตกที่ถูกเบียดติดผนังจ้องหัวนมชมพูตรงหน้าแล้วเผลอกลืนน้ำลายลงคอไม่รู้ตัว ต่อมายังหลุบมองลงไปตามสรีระที่มีกล้ามเนื้อสวยไร้ไขมันขัดตา

โอ...อีตาโรคจิตนี่หุ่นดีเวอร์!

“แฮ่ม!”

เมลดาสะดุ้งโหยงรีบดึงสายตาย้อนกลับขึ้นมามองคนทำเสียงเข้มใส่ พอเห็นว่าเขามองเหมือนรู้ทันว่าถูกอ่านกินอยู่ก็หน้าร้อนวาบ

“จะตอบได้ยัง ว่าเข้ามาให้ห้องนี้ได้ยังไง” เจ้าของหัวนมสีชมพูกับกลิ่นสบู่หอมกวนใจถามซ้ำหลังปล่อยมือออกจากปากอิ่ม

“เดินเข้ามา” เธอตอบ

“อย่ามาเล่นลิ้นกับผม”

“ไม่ได้เล่นลิ้น นี่มันห้องฉัน พอกดรหัสเปิดประตูแล้วก็เดินเข้ามาไง คุณนั่นแหละ แอบเข้ามาในห้องคนอื่นดึกดื่นมืดค่ำแบบนี้ คิดจะทำอะไร ถ้าคิดจะทำอะไรที่มันไม่ดีก็หยุดคิด แล้วออกไปซะ ไม่งั้นฉันแจ้งความจริงๆ ด้วย!”

จบการเถียงคอเป็นเอ็นของแม่คุณ เทวินทร์พลันยิ้มเย็นก้มลงไปเอ่ยชิดแก้มป่อง

“แน่ใจนะ ว่าห้องนี้เป็นห้องของคุณ”

“ถ้าไม่ใช่แล้วฉันจะเปิดเข้ามาได้ไง เดินทะลุประตูเข้ามา?”

“สรุปยังยืนยันว่าเป็นห้องตัวเองใช่ไหม” เขาพยักหน้าหล่อๆ ขึ้นลง ก่อนจะพาร่างสูงในกางเกงนอนตัวเดียวถอยออกมาผายมือให้เธอมองดีๆ “ดูให้เต็มสองตา ห้องคุณจะมีภาพเปลือยของผมได้ไง มีตั้งแต่ตอนไหน แอบถ่ายผม?”

คนมั่นใจว่าเป็นห้องตัวเองมองตามมือเขาไปแล้วเบิกค้าง

“ห้องนี้...ไม่ใช่...” ถึงกับเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก

โอ๊ยตายแล้ว!