บทที่ 4

หลังเหตุการณ์น่าตกใจผ่านไป เมลดาพบว่าอาการปวดท้องได้ลดลงจนแทบจะหายดี พอหายปวดท้อง ความหิวก็เล่นงานต่อเลย

สาวหมวยตัวเล็กเดินไปเปิดตู้เย็นหาอะไรกิน ข้างในตู้เย็นมีอาหารสำหรับอุ่นร้อนพร้อมรับประทานให้หยิบมาเลือกวางอยู่หลายกล่อง แต่ไม่ใช่ฝีมือของเธอ มนุษย์แสนขี้เกียจอย่างเธอไม่มีทางประกอบอาหารเองอยู่แล้ว ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือเพื่อนที่อาศัยอยู่ด้วยกันทั้งนั้น เจ้าจอมทำอาหารเก่ง จะทำใส่ตู้เย็นไว้ให้ทุกวัน ถ้าเธอหิวแล้วคร้านออกไปข้างนอกหรือไม่อยากสั่งอาหารมา ก็แค่เดินไปหยิบออกมาอุ่นกินได้เลย ซึ่งปกติแล้วมื้อเย็นแบบนี้พวกเธอจะกินพร้อมกัน แต่วันนี้เจ้าจอมบอกจะกลับช้า เธอจึงไม่คิดจะรอ หยิบผัดผักรวมกับปลานึ่งแบบคลีนๆ ที่เพื่อนทำไว้ให้ออกมาอุ่นกินคนเดียวก่อนเลย

สามทุ่มกว่าแล้วนั่นละ

หญิงสาวหน้าสวยคมผิวสีน้ำผึ้งก็เปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมกับถุงใส่อาหารชุดใหญ่

“กลับมาแล้ววววว”

“กลับมาแล้วเหรอ” เมลดาที่นอนอืดดูละครอยู่ในห้องนั่งเล่นขยับลุกขึ้นมานั่งถาม “เอาอะไรกลับมาด้วยเยอะแยะล่ะนั่น”

“เห็นของกินตาวาวเชียวนะ ข้าวเย็นก็ทำไว้ให้แล้วนี่ ยังไม่หากินอีกเหรอ” เจ้าจอมเอ่ยยิ้มๆ ขณะเดินเข้ามาวางของบนโต๊ะทานข้าว

“ข้าวไม่กี่คำกับผัดผักและปลานึ่งนั่นพออุ่นท้องได้แหละ แต่จืดไป ไม่มีรสชาติอะไรเลย ฉันต้องการอาหารแซ่บๆ อีก

คนทำอาหารไว้อย่างดีถลึงตาใส่ “ปากดีแบบนี้ งั้นของหวานของคาวที่ซื้อกลับมาด้วยนี่ ไม่ต้องกินแล้วดีไหม?”

“ไม่นะ!” คนปากดีลุกขึ้นส่ายหน้าบอกพร้อมกับเดินเข้าไปกอดแขนประจบอย่างน่ารัก “อย่างอนเลยน่า ไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อน เดี๋ยวเพื่อนที่แสนน่ารักคนนี้จะจัดจานรอให้พร้อมเลยนะเจ้าคะ”

“แกมันก็เป็นเสียอย่างนี้ นอกจากงานแปลงานเขียนที่ทำให้หมกตัวทุ่มเทสุดใจ ก็มีของกินนี่แหละที่เอาแกอยู่ เกิดเป็นผู้หญิงทั้งทีช่วยหัดรู้จักคำว่ารักสวยรักงามบ้างได้ไหม วันๆ เอาแต่ทำตัวซกมกอย่างนี้ ผู้ชายที่ไหนเขาจะมาชอบมารักวะ”

เมลดายักไหล่ “ไม่หนักใจเรื่องนี้ ไม่มีหลัวก็ไม่ตายค่ะ”

เจ้าจอมได้แต่กลอกตา เพื่อนคนอื่นแต่งงานมีครอบครัวไม่ก็มีแฟนเป็นตัวเป็นตนกันแล้ว เหลือแค่พวกเธอยังโสดอยู่ ตัวเธอน่ะมีคนในใจแล้ว แต่เมลดานี่สิน่าเป็นห่วง

โลกส่วนตัวหล่อนสูงเสียจนไม่มีผู้ชายคนไหนเข้าถึง!

คิดแล้วอดจะลากเก้าอี้เข้าไปนั่งกล่อมใกล้ๆ ไม่ได้

“พูดก็พูดเถอะ แกควรจะเลิกสนผู้ชายในจินตนาการแล้วหันมามองหาผู้ชายในชีวิตจริงได้แล้วนะมด คนที่จะเป็นทุกอย่างให้แก คนที่จะรักและคอยเอาใส่ใจแกดั่งแก้วตาดวงใจ ลองเปิดใจมองหาดูสักคนเถอะแม่คุณ”

“โอเคๆ เอาเป็นว่าเจ้รับทราบแล้ว ตอนนี้ขอกินก่อนได้ไหม หิวแล้วอ่า” เมลดาทำเป็นเออออ ทั้งที่อ่อนใจกับความห่วงเกินเบอร์ของเพื่อนนัก ระหว่างที่หันไปหยิบจานชามก็แอบบ่น “ตัวเองก็ยังโสดสนิทเหมือนกัน ยังจะมีหน้ามาบอกให้คนอื่นเขาเปิดใจอีก”

“ได้ยินนะยะ! บอกเลยว่าถึงจะโสดแต่ฉันก็มีคนคุยด้วย ไม่ได้โสดแห้งสนิทเหมือนแก”

“จ้า รู้แล้วจ้าว่าเพื่อนสวยและเสน่ห์แรงมากกกกก”

เจ้าจอมย่นจมูกใส่ ก่อนจะทำตาวาวถาม “ช่วยหาให้เอาไหม ลูกค้าเจ้านายฉันมีแต่พวกไฮโซหล่อรวยทั้งนั้น เดี๋ยวแนะนำให้สักคน”

“ไม่รบกวนเพื่อนหรอกค่ะ ดิฉันมีคนที่เล็งไว้แล้ว” เมลดาหันกลับมาบอกพร้อมจานจะใส่ขนมและของว่างที่เพื่อนซื้อมาฝาก

“เล็งไว้แล้ว? แกไปเล็งใครไว้”

“คนนี้แกก็รู้จักดีอยู่นะ”

“อย่าบอกนะ ว่าเป็นพระเอกในซีรีส์อีกแล้ว แกนี่มัน...”

“ไม่ใช่ๆ ฉันเล็งคนที่อยู่ข้างห้องเรานี่ต่างหาก”

“ว่าไงนะ!”

เมลดาตวัดสายตาค้อนใส่คนอุทานเสียงดัง แล้วนั่งลงเตรียมกินขนมที่จัดใส่จานเรียบร้อย “ก็พอรูปหล่อข้างห้องเรานี่ไง แกคิดว่าคนอยู่แต่ในห้องอย่างฉันจะไปเล็งใครที่ไหน คนใกล้ตัวนี่แหละค่า”

เจ้าจอมนึกตามแล้วก็อดถอนใจไม่ได้ เป็นเรื่องจริงที่เมลดาอยู่แต่ในห้อง ไม่เจอใครเลย สองสามเดือนมานี้หมกตัวเขียนนิยายทั้งวันทั้งคืน เพื่อให้ปิดต้นฉบับทันเวลาที่เปิดจองกับนักอ่านเอาไว้ ออกจากโซนทำงานแค่ตอนกินและนอนแค่นั้น เพิ่งมาปิดต้นฉบับเมื่อไม่กี่วันก่อนและส่งเข้าโรงพิมพ์ไปแล้ว เตรียมจะวางขายในฉบับทำมือในช่วงสิ้นเดือนนี้

คนที่แทบไม่ได้ย่างกรายออกจากห้อง กระทั่งแผ่นหลังผู้ชายสักคนยังไม่เห็น จะไปพบรักกับใครเขา

ไม่รู้ว่านางไปหมายตาคนข้างห้องได้ยังไง

“เดี๋ยวนะ เมื่อกี้แกบอกว่าหนุ่มหล่อข้างห้องนี่เหรอ” เจ้าจอมมุ่นคิ้วถาม “แต่เขาไม่ค่อยจะเข้าหาคนอื่นเลยนะ ย้ายมาอยู่ตั้งครึ่งปีแล้ว ฉันยังไม่กล้าคุยกับเขาสักที เจอกันตอนเช้าก็ได้แต่ยิ้มให้ ทั้งคอนโดนี้ไม่มีใครสนิทกับเขาเลย เขาไม่เคยลงไปใช้ส่วนกลาง ฟิตเนส คาเฟ่ ห้องสมุด ห้องอาหาร ไม่เคยเลยแก มีคนบอกว่าเขาเป็นหมออยู่โรงพยาบาลใกล้ๆ นี่ แต่ก็เหมือนแค่ลือกัน สรุปคือไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นใคร นิสัยยังไง เป็นคนดีหรือคนเลว ที่สำคัญหล่อขนาดนั้นยังโสดหรือเปล่าเหอะ แกไปเล็งๆ เขาน่ะ ระวังจะถูกแฟนเขาเล็งตบเอา”

“ไม่รู้ว่ายังโสดอยู่หรือเปล่านะ ที่รู้คือเขาไม่อ่อนโยนกับผู้หญิงเลย” เมลดาบอกหน้างอๆ เมื่อนึกถึงคนที่กำลังเอ่ยถึงกัน เห็นเจ้าจอมทำหน้าสงสัยก็ยิ้มแห้ง เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง ฟังจบเจ้าจอมถึงกับหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง

“แกนี่มันจริงๆ เลย จำห้องตัวเองสลับกับห้องคนอื่นได้ไง”

“ก็ตอนนั้นมันปวดท้องจนหน้ามืดไปหมดเลยนี่ ใครจะไปรู้ว่ารหัสเข้าห้องเรากับห้องเขามันจะใช้ตัวเลขคล้ายกัน ฉันกดผิดไปแค่ตัวเดียวเอง”

“เป็นแบบนี้แล้วยังจะจีบเขาอีกเหรอ”

“เขาหล่อมากนะ แกว่าฉันไม่ควรจีบเหรอ”

“ก็อย่างที่บอก เรารู้จักเขาแค่ผิวเผินแบบเพื่อนบ้านกัน ไม่รู้เลยว่าเขาเป็นคนแบบไหน เท่าที่เห็น นี่คิดว่าเขาเป็นผู้ชายเย็นๆ นะ”

“พูดอะไรของแก ผู้ชายเย็นๆ”

“โอ๊ย ก็นิสัยค่อนข้างเย็นชาไง”

เมลดาแค่นยิ้มบอกเพื่อน “ทั้งเย็นชา ทั้งดุร้าย สีหน้าแววตาที่เขามองฉันตอนเกิดเรื่องนี่น่ากลัวมากกกก”

“ห้องโดนคนบุกรุก ใครเขาจะยิ้มออก”

“เออว่ะ”

“ตกลงถูกใจเขาตรงไหน เพราะเจอเขาวันนี้เหรอ”

“อืม คนอะไรไม่รู้ ขนาดสวมกางเกงนอนตัวเดียวยังน่ามองไปหมด หุ่นอย่างดี ไขมันไม่มีให้เห็น หัวนมงี้ชมพูสวยเชียว” แค่นึกถึงภาพกล้ามอกขาวผ่องตัดกับจุดสีชมพูนั้น เมลดาก็รู้เขินจนหน้าร้อนวูบวาบ

“เดี๋ยวๆ สาบานว่าแกเข้าห้องผิด ไม่ใช่ตั้งใจงัดห้องเข้าหาเขาเอง” เจ้าจอมเริ่มไม่แน่ใจในความประพฤติของเพื่อน เธอแค่กลับมาถึงห้องช้าไม่กี่ชั่วโมง คุณนายแล่นไปก่อเรื่องถึงขั้นเห็นหัวนมผู้ชายเลยเหรอเนี่ย!

“โอ๊ย! ที่เห็นหัวนมก็เพราะคุณเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ เดินใส่กางเกงตัวเดียวออกมาไล่ฉัน ตัวงี้หอมฟุ้งไปหมดเลยแก”

“จริงเหรอ”

“อืม ฉันนี่ทั้งกลัวทั้งหวั่นไหว อกผู้ชายตัวเป็นๆ ขาวผ่องน่าลูบมากเลยจอมมมม” พอรอดออกมาได้แล้ว ใครบางคนที่กลัวจนตัวสั่นกลับเล่าให้เพื่อนฟังอย่างสนุก ทว่าพอนึกเห็นแววตาที่เผลอสบเข้าในตอนนั้นพลันขนลุกเอาขึ้นมา

เจ้าจอมนิ่วหน้าบอกอย่างไม่ค่อยเห็นด้วย “ทำเป็นเล่นไป ฉันว่าอย่าไปยุ่งกับหมอข้างห้องนั่นเลย เขาดูไม่ใช่คนที่เราจะเล่นๆ ด้วยได้นะแก”

“ไม่ได้เล่นนะ” เมลดาส่ายหน้าหวือ “แกบอกเองนี่นา ว่าฉันควรหาผู้ชายสักคนมาเป็นตัวจริงในใจแทนผู้ชายในจอ นี่เลยไง หาได้แล้วไง”

มองเพื่อนที่ทำหน้าทำตาจริงจังตอบกลับมา เจ้าจอมได้แต่นึกสงสัย ปกติไม่เคยจะเห็นด้วย มีแต่จะเดินหนี นี่กลับจริงจังถึงกับระบุตัวฝ่ายชายมาให้ด้วย

หรือนางจะชอบคุณหมอคนนั้นจริงๆ นะ