บทที่ 1

ในยุคสมัยปัจจุบัน เมื่อก้าวเข้าสู่วัยทำงานแล้วหลายคนมักจะมีวงจรชีวิตที่ค่อนข้างตายตัว

คือรีบตั้งแต่ตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวออกไปนั่งรถฝ่าการจราจรที่แน่นหนาในช่วงเช้า เพื่อให้ไปถึงที่ทำงานทันเวลาตอกบัตรเข้างาน จากนั้นก็ทำงานตัวเป็นเกลียว มีไม่กี่วันเท่านั้นละ ที่จะได้นั่งทำงานแบบสบายๆ พอได้เวลาเลิกงาน บางคนนี่เก็บกระเป๋าออกจากออฟฟิศในเวลาไม่กี่นาที ราวกับว่ามีปีศาจอยู่ข้างหลัง ทั้งที่เลิกงานแล้วอาจนัดเพื่อนทานข้าวสังสรรค์ละลายความเหนื่อยจากการทำงาน ไม่ก็แวะท่องราตรีก่อนกลับเข้าบ้าน ยิ่งวันศุกร์นี่ยิ่งเป็นเหมือนวันปล่อยผีของคนทำงานเลยทีเดียว

แต่ก็ยังมีคนอีกกลุ่มที่เป็นฟรีแลนซ์ทำงานตามสายอาชีพที่ตนเองถนัด หนึ่งในคนเหล่านั้นมีสาวน้อยลูกครึ่งไทย-จีนวัยยี่สิบกลางๆ หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักรวมอยู่ด้วย

เมื่อเรียนจบระดับปริญญาตรีมาแล้ว เมลดาได้เลือกทำงานเป็นนักเขียนฟรีแลนซ์อยู่ในห้องชุดส่วนตัวบนคอนโดมิเนียมกลางเมืองหลวงอย่างสบายใจ ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่แต่ในห้อง ไม่สนใจอะไร นอกจากงานที่รักและคนหล่อในจอ ที่มีทั้งไทย ฝรั่ง เกาหลี ญี่ปุ่น จีน ไต้หวัน จะบอกว่างานอดิเรกของเธอก็คือการส่องผู้ชายในจอก็ว่าได้

กิจกรรมที่ทำในแต่ละวัน ทำให้หญิงสาวเข้านอนดึกและตื่นเช้าจนเป็นนิสัย

วันนี้ก็เช่นกัน...

ขณะที่คนอื่นออกไปทำงานกันแต่เช้าแล้ว เที่ยงวันนั่นละคนตัวเล็กในระดับความสูงที่แม่ให้มาเพียงร้อยหกสิบกว่าถึงยอมลุกออกจากที่นอน ก็ไม่ได้เต็มใจตื่น แต่อาการปวดท้องน้อยมันปลุกให้ตื่น

ในเดือนหนึ่งๆ จะมีอะไรที่ทำให้ผู้หญิงรำคาญใจได้มากไปกว่าประจำเดือน เมื่อมันมาเยือนเป็นต้องปั่นป่วน ปวดท้องไม่พอ มีปวดหลังปวดเอวเพิ่มมาอีก ปวดจนร่างเล็กบางในเสื้อยืดตัวใหญ่ได้แต่นอนบิดไปบิดมาข่มความเจ็บปวดทรมาน แต่ไอ้ที่ไหลพรากๆ อยู่กลางตัวก็ไม่อำนวยให้เธอนอนอยู่ตรงนี้

เพื่อสุขอนามัยที่ดี เมลดาจำต้องทนฝืนลุกเดินโผเผออกมาหาผ้าอนามัยใส่

“โอยย...อะไรอีกเนี่ย!”

ถึงกับร้องครวญออกมา เมื่อพบว่าเหลือผ้าอนามัยอยู่แค่สองแผ่น สุดท้ายก็ต้องลากสังขารออกจากห้อง ลงไปหาซื้อมาเพิ่ม

ปกติแล้วการลงไปซื้อของในร้านสะดวกซื้อใต้คอนโดนี้มันไม่ยากอะไรเลย แต่เพราะร่างกายกำลังอ่อนแรง เมลดาเลยแทบจะเดินกลับห้องไม่ไหว ต้องพยุงตัวเดินตามผนังมาทีเดียว

มือเล็กกดใส่รหัสปลดล็อกประตูเข้าห้อง โซเซไปถึงโซฟาได้ก็โยนถุงใส่ของที่ซื้อมาไว้บนโต๊ะกลาง แล้วทิ้งตัวนอนฟุบอยู่บนโซฟาอย่างหมดท่า ตั้งใจจะพักสักหน่อย ดันเผลอหลับไม่รู้ตัว ตื่นมาอีกทีก็มืดค่ำเข้าไปแล้ว

เมลดาลุกขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่ได้ปวดท้องมากมายเหมือนก่อนหน้านี้ มือเล็กคว้าถุงที่ซื้อมาเดินเข้าห้องน้ำเงียบๆ โดยไม่ทันได้สังเกตว่าไฟในห้องถูกเปิดสว่างจ้า ทั้งที่ตนไม่ได้เปิดเอาไว้

“เอ๋?”

ดวงตาเรียวแบบอาหมวยที่เปิดครึ่งปิดครึ่งเพราะเพิ่งตื่นนอนถึงกับกะพริบถี่ๆ เมื่อเปิดประตูห้องน้ำแล้วไฟเปิดขึ้นโดยอัตโนมัติ ไหนจะสี...

“เราทำห้องน้ำแขกใหม่เป็นสีดำแล้วเหรอ?”

ถามตัวเองพลางถอยออกมาจากห้องน้ำสีดำเข้มขรึมนั้น ขยี้ตาเบาๆ ไล่ความขุ่นมัว แล้วจึงเปิดเข้าไปใหม่อีกครั้ง คราวนี้ร่างเล็กถึงกับรีบวิ่งหนีออกมา ด้วยเห็นชัดเลยว่าห้องน้ำสีขาวกลายเป็นสีดำ แถมการออกแบบภายในก็ดูสะอาดสะอ้านกว่าเดิม

นี่ไม่ใช่ห้องน้ำแขกของเธอแล้ว!

ขณะกำลังยืนอึ้งยืนงงอยู่นี่เอง เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นมาจากด้านหลัง

“นี่คุณ!”

เมลดาหันขวับไปเห็นผู้ชายตัวใหญ่ยืนเปลือยครึ่งบนอยู่กลางห้องก็ตกใจจนตาค้าง วินาทีต่อมาถุงในมือก็ถูกปาออกไปพร้อมเสียงร้องดังลั่น

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด”