ตอนที่ 4

ฉันที่ตอนนี้นอนโง่ๆ พักร่างที่แสนเหนื่อยล้าอยู่บนเตียงนอน หลังกลับจากงานกีฬาของโรงเรียน  ก่อนที่จะได้ยินเสียงข้อความดังเข้ารัว ๆ จนต้อง  เอื้อมมือไปหยิบมาเปิดดู

@กลุ่มสามสาวดาวโรงเรียน

Benz: อร๊ายย พวกมึงดูนี่ค่าา

Benz: ส่งรูปภาพ

Benz: ส่งรูปภาพ

Benz: ส่งรูปภาพ

Pink: นี่คืออะไร

Benz: พี่ขุนพล ของนังชุบไง มึงดูโปรไฟล์หนุ่ม หล่อสุดฮอต จากมหาวิทยาลัย M เจ้าของฉายาคิงวิศวะ เริ่ดดด

Pink: หืองานดีเว่อร์ มึงมาดูลูกชุบ@LC

LC: พี่เค้าไม่ได้มาจีบกู เขามาช่วยกูถือของ

Benz: เขาชอบมึง เขาจะต้องจีบมึงแน่

Pink: ใช่ กูก็คิดแบบนังเบนซ์

LC: พวกมึงมัน ไร้สาระ

Benz: มึงกล้าท้ากับกูไหมลูกชุบ ถ้าพรุ่งนี้พี่ขุนพลมาหามึง มึงต้องพาพวกกูไปกินโอมากาเสะ แบบเกรดพรีเมี่ยม แต่ถ้าไม่มาพวกกูสองคนจัดกระเป๋าคอลเล็กชั่นใหม่ให้มึงเลย

LC: กูดีล!!!

Pink: กูเตรียมล้างท้องรอเลยดีกว่า

Benz: ล้างเลยได้กินแน่นอน 555

ฉันถึงกับกรอกตาบน แล้วก็คว่ำหน้าจอโทรศัพท์  ลงด้วยความหงุดหงิด จีบบ้า จีบบออะไร ไร้สาระชะมัด    ฉันที่นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะเผลอหลับไป ด้วยความเหนื่อยล้า

#วันต่อมา

เช้านี้ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก่อนจะวิ่งลงบันไดเพื่อไปทานอาหารเช้า

\\\ ตึก ตึก ตึก \\

"'ลูกชุบอย่าวิ่งลงบันไดแบบนั้นสิลูก เดี๋ยวตกลงมานะ "

สายไหมเอ่ยร้องเสียงดัง เมื่อเห็นลูกสาวคนโตวิ่งลงบันไดมาอย่างเร็ว ได้แต่คิดในใจ เฮ้อ เข้าใจแม่เลยที่เวลาบ่นเธอตอนเด็ก

" ระดับหนูแล้วไม่มีร่วงหรอกคะคุณแม่ขา ฟอด// มอนิ่งค่า"

ฉันพูดเสียงใส เข้าสวมกอดเอวของแม่คนสวยแล้วหอมแก้มอย่างเอาใจ ก่อนจะลงข้างๆ คุณพ่อโลกันต์ที่นั่ง จิบกาแฟดูข่าวในจอไอแพด

"เชื้อแม่มันแรง เหมือนกันทั้ง แม่ทั้งลูกเลย หึหึ "

โลกันต์ถึงกับเอ่ยขึ้น อย่างหยอกล้อและหัวเราะเบาๆ ก่อนจะได้ยินเสียงเด็กน้อยของเขา พูดขึ้นแล้วมองหน้าเขาอย่างค้อน ๆ

" พี่โลกันต์ ว่าหนูเหรอคะ "

"เปล่าครับ พี่แค่ชมว่า น่ารักทั้งแม่ทั้งลูกเลยต่างหาก ฟอด รักหนูนะครับสายไหม"

โลกันต์ถึงกับรีบลุกขึ้น    เข้าไปสวมกอดเด็กน้อยของเขาอย่างเอาใจ ก่อนจะหอมแก้มโชว์ลูกสาวที่นั่งยิ้มอย่างชอบใจ

" อายลูกบ้างเถอะ "สายไหมถึงกับยกมือตีที่แขนด้วยใบหน้าที่แดงกล่ำก่อนจะหันไปมองลูกสาวที่มองเธอด้วยสีหน้าทะเล้น

" คริคริ เล่นสวีทหวานกันไม่เกรงใจลูกตลอด หนูชินแล้วค่าคุณแม่ "

โลกันต์ถึงกับยิ้มออกมากับความช่างพูดของลูกสาว ก่อนจะกวาดสายตามองหาลูกสาวคนเล็กแล้วเอ่ยถามขึ้น

" ว่าแต่ลูกหว้าล่ะไม่ไปเรียนเหรอ"

" ลูกลุกไม่ไหวคะ หนูเลยให้นอนพักผ่อน"

" งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งลูกชุบเอง หนูอยู่ดูลูกที่บ้านแล้วกัน "

"โอเคค่า"

ฉันที่นั่งมองคุณพ่อกับคุณแม่หยอกล้อกันด้วยสายตามีความสุข แล้วยิ่งได้รู้ว่าคุณพ่อโลกันต์ที่ดูแบดบอย ของฉัน คลั่งรักแม่ของฉันมากขนาดไหน

มันก็ยิ่งทำให้ฉันอยากจะเจอคนที่คลั่งรักฉัน ยอมฉันทุกอย่างแบบคุณพ่อบ้างจัง ก่อนจะได้ยินเสียงของคุณพ่อดังขึ้น

" ทานเสร็จยังลูก ไปกันเดี๋ยวสาย "

" ค่า อิ่มแล้ว หนูไปเรียนก่อนนะคะคุณแม่ รักแม่ค่า ฟอด// "

ฉันที่ขานรับและขยับตัวลุกขึ้นก่อนจะไปหอมแก้มคุณแม่แล้วรีบเดินไปที่รถของคุณพ่อ ภาพรถของพี่ขุนพลก็แวบขึ้นมาในหัว รุ่นเดียวกันจริงๆด้วยสินะ ก่อนจะเดิน   ขึ้นรถไปทันที ระหว่างทางฉันก็ชวนพ่อคุยไปด้วยแล้ว  เอ่ยถามขึ้น

" พ่อคะรถคนนี้ คือ มีขายแค่ที่บริษัทเราเหรอคะ"

" อืม ใช่ พ่อนำเข้ามาขายเจ้าเดียวในประเทศ ทำไม  ลูกอยากได้เหรอ เดี๋ยวพ่อสั่งเลขาให้ขับไปไว้ที่บ้าน ให้ลูกแล้วกัน "

"'ปะ เปล่าค่ะพ่อ หนูแค่ถามดูเฉยๆ"'

" พ่อให้ลูกเอาไว้ใช้ อ๋อ ห้ามปฏิเสธนะ "

"'พ่อรู้ได้ไงว่าหนูจะพูดอะไร"

" สายตาของหนูไงลูก ที่เหมือนกับแม่ของหนูไม่มีผิด "โลกันต์เอ่ยขึ้น พร้อมยกยิ้มขึ้นมาอย่างเอ็นดู

" พ่อคะ แล้วเราจะรู้ได้ยังไงคะ ว่าคนนั้นชอบเราหรือ ไม่ชอบเรา พ่อดูจากอะไรเหรอคะ "

" ถ้าลูก ใช้ตา สังเกตมันก็จะได้แค่เพียงมองผ่าน ๆ  แต่ถ้าลูกใช้ใจมอง พ่อว่าลูกอาจจะเห็นอะไรได้ชัดขึ้นนะ อ่ะ ถึงโรงเรียนลูกแล้ว ตั้งใจเรียนครับลูกรัก "

โลกันต์ขึ้น พร้อมกับจอดรถหน้าโรงเรียนที่เขา แสนคุ้นเคย ก่อนจะเอื้อมมือลูบหัวลูกสาวตัวน้อยของเขา

" สวัสดีค่ะ คุณพ่อ " ฉันที่หันไปยกมือไหว้พ่อของฉัน ก่อนจะเปิดประตูลงจาก แล้วเดินเข้าโรงเรียนทันที

" ว่าไงลูกชุบแสนสวย วันนี้พ่อมาส่งหรือ เสี่ยมาส่ง กันจ๊ะ "

 อุ๋งอิ๋ง ที่เห็นลูกชุบ ลงจากรถหรู ก็เกิดความอิจฉา จึงพูดเสียงดัง จนคนแถวโรงอาหาร หันมามองเป็นตาเดียว

"     "ฉันที่หันไปมองหน้าอุ๋งอิ๋งที่ส่งสายตาเยาะเย้ย  มาให้ ก่อนจะยกยิ้ม แล้วเอ่ยขึ้นเสียงดัง

" แล้วเธอล่ะอุ๋งอิ๋ง สุดแบ๋ว เมื่อคืนรับแขกได้กี่คนล่ะ วันนี้ดูสิ หน้าโทรมเชียว คงไม่ได้โดนแบบสุกี้หม้อรวมหรอกนะ "

" อีลูกชุบ !!!"

" ทำไม อีอุ๋งอิ๋ง "

ฉันที่จ้องมองอย่างเอาเรื่อง ก่อนที่เพื่อนยัยอุ๋งอิ๋งจะ ดึงเธอให้ไปอีกทาง พร้อมกับส่งเสียงโวยวาย

" ลูกชุบ มึงเป็นอะไรหรือเปล่า " พิงค์ที่ได้ยินว่า มีคนจะทะเลาะกัน แล้วเป็นชื่อเพื่อนเธอ จึงรีบจูงมือกับเบนซ์วิ่งมาแถวโรงอาหารทันที

" กู ไม่เป็นไร"

" อีอุ๋งอิ๋งนั่ นมันก็บ้าบอจังว่ะ กุเรื่องแต่งขึ้นมา ว่ามึง มีเสี่ยเลี้ยง เสี่ยที่หมายถึงพ่อมึง กูเชื่อเพราะบ้านมึงโคตรรวยขนาดนั้น แต่อีบ้า นี่มันเป็นอะไรมากหรือเปล่าว่ะ "

เบนซ์เอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิด

" ปล่อยแม่งเหอะ แต่กูก็งงอยู่ ว่ากูไปทำอไรให้มันว่ะ มันถึงคอยหาเรื่องกูมาตลอดเลย"

ฉันพูดขึ้นพร้อมกับครุ่นคิดมาตลอด ว่าฉันเคยไปมีเรื่องอะไรกับใครหรือเปล่านะ

" อย่าไปสนใจเลย ขึ้นห้องเรียนดีกว่า "พิงค์เอ่ยขึ้น ก่อนจะพากันเดินไปบนห้องทันที

 

#หลังเลิกเรียน

" สรุปพี่ขุนพลไม่มาจริงด้วยว่ะ พวกกู มโนไปเองสินะ " เบนซ์เอ่ยตอบอย่างเซ็ง ๆ

" กูก็บอก แล้วว่าไม่มีอะไร "

" ว่าแต่ พ่อมึงมารับกลับบ้านเหรอ ลูกชุบ "

พิงค์เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นรถของพ่อเพื่อนจอดอยู่หน้าโรงเรียน

" พ่อหรือเสี่ย เดี๋ยวพวกมึงคอยดูที่กูพูดมันจริงไหม "

อุ๋งอิ๋ง ที่เดินมากับเพื่อน เอ่ยพูดขึ้นอย่างท้าทาย พร้อมกับเดินแซงกลุ่มของลูกชุบไปหน้าประตูโรงเรียนทันที

" อีอุ๋ง มึงแม่งจะไม่หยุดใช่ป่ะ ปากดีฉิบหาย " พิงค์ถึงกับตะโกนด่าไล่หลัง ก่อนจะถูกลูกชุบห้ามไว้

"พอเถอะ สงสัยพ่อกูคงมารับจริง ยังไงไว้เจอกันนะพวกมึง " ฉันที่บอกพวกเพื่อนและเดินไปที่รถพ่อทันทีแต่เมื่อเดินไปใกล้ ๆ ก็ชะงักเพราะคนที่เปิดประตูลงมาไม่ใช่พ่อฉัน

" พี่ขุนพล "

ขุนพลที่ พยายามกดโทรหาลูกชุบทั้งคืน แต่ก็โทร     ไม่ติด เขาจึงทำได้เพียง นั่งดูรูปจากเมมที่เขาซื้อมา แล้วโหลดมาใส่ไว้ในเครื่อง

พร้อมกับตั้งค่าเป็นหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง ก่อนที่วันนี้จะตั้งใจ มาดักรอลูกชุบ  ที่หน้าโรงเรียน

" ทำไม ไม่รับสายพี่ "

ขุนพลที่ยืนมองหน้าลูกชุบนิ่งเงียบ โดยที่เธอ ไม่ยอมตอบอะไร ก่อนจะได้ยินเสียงนักเรียน ที่ยืนอยู่ไม่ไกลพูดดังขึ้น

" อุ๋งอิ๋งแกมั่วแล้ว ที่บอกว่าลูกชุบมีเสี่ยเลี้ยง เสี่ยบ้าอะไร หล่อยังกับเทพบุตรขนาดนี้ "

" คือฉันพูดจริงนะนัง... "

" ผมเป็นแฟนของลูกชุบ ไม่ใช่เสี่ยเลี้ยงอะไรนั้น   น้องอย่าพูดปากพล่อยให้มันมากนัก เดี๋ยวจะได้ตาย   ก่อนโตจะหาว่าพี่ไม่เตือน "

ขุนพลที่เดินเข้าไปจับมือลูกชุบ ก่อนจะหันไปหาเด็กผู้หญิงคนนั้น แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา และดุดัน ก่อนน้องกลุ่มนั้นจะรีบวิ่งหนีไปอีกทางด้วยความตกใจกลัว เขาจึงหันไปมองหน้าลูกชุบแล้วพูดขึ้น

" ไปขึ้นรถ "

" พี่ขุนพล จะพาหนูไปไหนคะ "

" ไปหาแม่"

" ห๊า… “ ฉันที่ได้แต่ร้องเสียงหลง ก่อนจะถูกดันตัวให้ขึ้นไปนั่งบนรถ ก่อนที่พี่ขุนพลจะรีบขึ้นมาแล้วขับรถออกอย่างรวดเร็ว