บทนำ

" ไอ้เหี้ยวิน ที่มึงให้พวกกูถ่อนั่งรถมาไกลถึงหน้าโรงเรียน JL เพื่อแดกราเม็งร้านนี้เลยเหรอว่ะ "

เสียงบ่นของไอซ์ ชายหนุ่มตี๋ ที่ยืนอยู่แถวหน้าโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง ซึ่งวันนี้มีคนและนักเรียนจำนวนมากที่มายืนอยู่แถวบริเวณนี้

" มึงไม่รู้อะไร สาว ๆ โรงเรียนนี้มีแต่แจ่ม ๆ แถมร้านนี้ก็    เป็นร้านดังในตำนานอีก " วินเอ่ยตอบเสียงดังพร้อม กับหันไปมองรอบ ๆ บริเวณด้วยสายตาเป็นประกายที่มีแต่ ๆ สาวน่ารักทั้งนั้น

" แต่มึงเสือกเลือกมา วันงานกีฬาของโรงเรียนนี้ ไอ้ห่า คนก็เยอะแถม ยังร้อนฉิบหาย"

" เอาน่ามึงดูไอ้ขุนพลแม่งยังไม่พูดบ่นอะไรสักคำ  มึงจะบ่นเหี้ยอะไรหนักหนาว่ะ " วินเอ่ยขึ้น พร้อมเพยิดหน้าไปทางไอ้ขุนพล เพื่อนสนิทสุดหล่อ ที่ยืนกอดอกมอ ขบวนพาเหรดกีฬา ที่ริมถนน

ขุนพล ที่วันนี้ ไอ้วินคะยั้นคะยอให้เขามา ลองกินราเม็งร้านในตำนาน แต่ดันเจอกับงานกีฬาของโรงเรียน เขาจึงยืนมองดู และ เพ่งมองขบวนพาเหรดของนักเรียน โรงเรียน JL ด้วยความสนใจ

ก่อนที่สายตาเขา จะไปสะดุดตากับสาวน้อย ดรัมเมเยอร์ ที่กำลังเดินควงคฑา ด้วยลีลา สุดน่ารัก จนตัวเขาเอง รวมทั้ง หนุ่มน้อย หนุ่มใหญ่ ก็จ้องมองกัน ตาแทบไม่กระพริบ  

ก่อนจะได้ยินเสียงกรี๊ดกร๊าดจากเด็ก ๆ ที่อยู่รอบตัว พูดดังขึ้น 

" กรี๊ด/// พี่ลูกชุบสวยโคตร วันนี้ คือแบบสวยจึ้งมาก สวยแบบเรี่ยราด ไม่เกรงใจใครเลย อีฝนมึงรีบเก็บภาพเร็ว ๆ  กูจะเอาไปลง เพจโรงเรียน "  

โม ที่หันไปบอกเพื่อนชื่อฝน ที่พกกล้องถ่ายรูป เพื่อเก็บภาพบรรยากาศภายในงานกีฬาสี ไปลงเพจของโรงเรียน

" จริงมึง วันนี้พี่ลูกชุบสวยจริง มึงดู ท่าควงคฑา อร๊าย///   กูจะวูบ " ฝนเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะยกกล้อง กดถ่ายภาพรัว ๆ อย่างเมามัน

" พี่ลูกชุบ พี่ลูกชุบทางนี้ค่า มองทางนี้หน่อยค่า พี่ลูกชุบ ค่าา!!!!!!! "

ผมที่จ้องมองเด็กผู้หญิง ที่เป็นดรัมเมเยอร์ ชื่อ ลูกชุบ  ด้วยสายตานิ่ง ๆ ก่อนที่เธอจะหันมาทางที่ผมยืนและน้อง ๆ  สองคนที่ตะโกนเรียก ขอถ่ายรูป และส่งยิ้มหวานมาให้ พร้อมกับทำตาวิ้งใส่กล้องอย่างน่ารัก พลันทุกอย่างรอบตัว  ของผมราวกับหยุดหมุนไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงราวกับ   กลองรัว สายตามันพร่ามัวไปหมด

ก่อนที่ผมจะสะดุ้งรู้สึกตัวอีกครั้ง กับ เสียงเครื่องดนตรีของ  วงโยธวาทิต ที่เดินตามหลัง น้องดรัมเมเยอร์คนนั้น ผมหันมองตามขบวนไป ก็เห็นแค่แผ่นหลัง ขาวๆ

ก่อนจะได้ยินเสียงของเด็กนักเรียนสองคน ที่ยืนอยู่ข้างหน้าผม และ ได้ถ่ายรูปเก็บไว้ พร้อมกับกำลังจะเดินไปอีกทาง    ผมจึงตะโกนเรียกน้องไว้ทันที 

" เดี๋ยวครับน้อง!!!! " 

 

" คะ " 

โมและฝน ถึงกับชะงักไป เมื่อได้ยินเสียงเรียกและตกตะลึงเมื่อผู้ชายตรงหน้า คือ หล่อแบบตะโกน ก่อนจะได้ยินเสียงดุ ๆเอ่ยถามขึ้น

"เมื่อกี้ น้องได้ถ่ายรูป ดรัมเมเยอร์ไว้ใช่ไหม"

" พี่ลูกชุบนะเหรอคะ ถ่ายไว้สิคะว่าแต่พี่มีอะไรหรือเปล่าคะ" 

ฝนเอ่ยตอบ พร้อมกับมองหน้าพี่ คนหล่อด้วยความสงสัย

" ขายไหม?? "

" ห๊ะ " 

"พี่ถามว่าขายไหม รูปภาพทั้งหมดของน้องดรัมเมเยอร์   คนเมื่อกี้ "ขุนพลถามเสียงเข้ม พร้อมกับใช้สายตามองอย่างเย็นชา

" พวกหนูไม่ได้ขายค่ะ " โม เอ่ยตอบพร้อมกับมองหน้าฝนแล้วกำลังจะเดินหนี

" พี่ให้ห้าพัน ขายไหม" 

" พี่เป็นโรคจิตเหรอคะ มาขอซื้อ รูปพี่ลูกชุบแบบนี้ " 

โมถามขึ้น พร้อมกับจ้องมอง พี่คนหล่อด้วยความสงสัย พลางคิดในใจ หน้าตาก็โคตรหล่อ ทำไมถึงเป็นคนโรคจิตว่ะ

" สามหมื่น พร้อมโอน " ขุนพลเอ่ยขึ้นอีกครั้งพร้อมใช้สายตากดดัน มองไปยังเด็กทั้งสองคน

" งั้นพี่สแกนคิวอาร์โค้ดตรงนี้ แล้วเอาเมมกล้องหนู  ไปเลยค่ะ " 

ฝนที่หยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาพร้อมกับเข้าแอพบัญชีและ ให้โมยื่นส่งให้พี่คนหล่อ สแกนคิวอาร์โค้ดก่อนจะหันไป แกะ   เมมกล้องและยื่นส่งให้พี่เขาทันที

ขุนพลรีบหยิบโทรศัพท์และสแกนจ่ายเงินทันที พร้อม รับเมมกล้องที่น้องส่งให้เขา ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ ยกยิ้ม    ขึ้นบาง ๆ และ ก่อนที่น้องทั้งสองกำลังจะเดินจากไปเขาจึงเอ่ยเรียกขึ้น อีกครั้ง

" เดี๋ยวน้อง!!!! " 

"ว่าไงคะพี่ " ฝนหันไปตอบด้วยรอยยิ้มดีใจ ที่วันนี้โชคหล่นทับได้เงินมาใช้ฟรี ๆ

" น้องดรัมเมเยอร์ คนเมื่อกี้ชื่ออะไร เรียนอยู่มออะไร อายุเท่าไร บ้านอยู่แถวไหน " 

" เอ่อ คือว่า "

" หมี่นหนึ่ง เอาคิวอาร์โค้ดมา" 

ขุนพล เมื่อมองน้องทั้งสองคนที่ดูอ้ำ ๆอึ้งๆ เขาจึงเอ่ยขึ้นแล้วหยิบโทรศัพท์เข้าแอพเตรียมจ่าย

" ชื่อพี่ ลูกชุบ สุวรรณภิรมย์ เรียนอยู่มอหก อายุสิบแปดปี บ้านอยู่แถวสาธร ค่ะ นี่สแกนเลยพี่ " ฝนเอ่ยจบพร้อมกับยื่น   คิวอาร์โค้ดส่งให้ ก่อนที่คนหล่อจะสแกนจ่ายให้อย่างรวดเร็ว

" งั้นพวกหนูไปก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับค่าขนมนะคะ สวัสดีค่ะพี่ "

 ฝนที่เช็คยอดเงินเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว ก็หันไปยกมือไหว้พี่สุดหล่อแล้วรีบเดินจับมือกับโม ออกไปจากตรงนั้นทันที

" ไอ้ขุนพล มึงทำอะไรว่ะ " วิน ที่ยืนมองอยู่กับไอซ์เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย ก่อนที่ไอซ์จะถามย้ำกลับไปอีกครั้ง

" นั่นดิ มึงทำอะไรว่ะ " 

" เรื่องของกู สรุปพวกมึงจะแดกไหมราเม็ง"

 ขุนพลไม่ตอบอะไรเขารีบเก็บโทรศัพท์ และเมมกล้องใส่ กระเป๋ากางเกงแบรนด์หรู และหันไปมองเพื่อนด้วยสีหน้าเย็นชา

" แดกสิครับเพื่อน " 

วินตอบพร้อมกับเดินนำไป ยังร้านราเม็งในตำนานที่ลือกันว่าเจ้าของร้าน คลั่งรักแฟนเด็กโรงเรียนนี้ที่ชื่นชอบทานราเม็งจึงซื้อ ร้านเอาไว้เพื่อเอาใจแฟนสาว

" วันนี้กูเลี้ยงเอง " ขุนพลเอ่ยเสียงนิ่ง ๆ

"ว้าว……ได้แดกฟรี วันนี้กูจะกินให้พุงกางเลย " ไอซ์ ถึงกับร้องออกมาด้วย สีหน้าดีใจ ก่อนรีบเดินตามไอ้วินไปติด ๆ

โดยที่ขุนพล ที่ทำได้เพียงยกยิ้มขึ้นมาอย่างอารมณ์ดีและในหัวเขา ได้หมายชื่อน้องดรัมเมเยอร์ ไว้ในใจและเขาคิดว่า คงจะได้มาร้านราเม็งที่หน้าโรงเรียน JL ตรงนี้บ่อย ๆแน่นอน  หึหึ น้องลูกชุบ ชื่อจะน่ารักไปแล้วนะ ....