บทที่ 6

เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมเสียงนกน้อยเจื้อยแจ้วคุยกัน แต่พุดแก้วยังนอนซุกตัวอยู่บนเตียงไม่ยอมตื่น ด้วยนอนคิดเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ทั้งคืน กว่าจะหลับสนิทได้ก็จวนเช้าแล้ว

เวลาล่วงเลยมาถึงก่อนเที่ยงหน่อยๆ นั่นละ หญิงสาวถึงตื่นนอน เดินงัวเงียเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันให้สดชื่น แล้วลงไปหาอะไรกินข้างล่าง โดยที่ยังสวมชุดนอนลายการ์ตูนสีหวานอยู่อย่างนั้น

“ตื่นแล้วเหรอครับคุณนาย”

มีเสียงถามดังมาจากครัวที่อยู่ข้างบันไดทันทีที่พุดแก้วเดินลงมาจากชั้นบน ก่อนชายหนุ่มเจ้าของเครื่องหน้าคมเข้มอย่างไทยแท้จะเดินออกมา พอเขาส่งยิ้มอ่อนโยนให้ พุดแก้วก็รีบฉีกยิ้มกว้างให้พี่ชายอย่างดีใจ

“กลับมาถึงตอนไหนเนี่ย พุดไม่ได้ยินเสียงรถเลย”

“ถึงเมื่อเช้า” เพชรกล้าตอบพลางมองน้องด้วยแววตาเอ็นดู ขนาดอยู่ในชุดนอนเน่าๆ กับใบหน้าสดแบบนี้ พุดแก้วก็ยังดูสดใสน่ารักน่าหยิกอยู่ดี “ตื่นเพราะหิวแล้วใช่ไหม มากินข้าวกับพี่สิ”

พุดแก้วพยักหน้ารับอย่างไม่รีรอ น้อยคนจะรู้ว่าพ่อหนุ่มหน้าคมออกแนวอันธพาลครองเมืองจนครองใจสาวๆ คนนี้มีฝีมือเรื่องงานครัว ถ้าเห็นเพชรกล้าสวมผ้ากันเปื้อน วันนั้นคุณมีลาภปาก!

ข้าวห่อไข่สูตรพิเศษถูกยกออกมาเสิร์ฟทันทีที่ร่างเล็กนั่งรอที่โต๊ะอาหาร

“วันนี้จะรับน้ำอะไรดี นม กาแฟ ผลไม้” เพชรกล้าถามระหว่างเดินกลับเข้าครัว

“ขอกาแฟดำเข้มๆ เลยค่ะ น้องสาวต้องการคาเฟอีนมากกกกกก”

“ได้เลย”

พุดแก้วมองตามคนกลับไปหาของมาบริการยิ้มๆ ก่อนหันมาตักข้าวเข้าปากอย่างมีความสุข ชีวิตเธอง่ายแค่นี้ ไม่รีบร้อนอะไร ทุกวันนี้แค่ตื่นเช้ามามีข้าวกิน มีงานที่รักให้ทำ มีบ้านให้อยู่ มีคนรักคนห่วงใย เธอก็สุขใจแล้วจริงๆ ซึ่งคนในครอบครัวเธอล้วนเป็นแบบนี้กันทุกคน ‘ความสุขและความเรียบง่าย’ คือสิ่งที่บ้านเรายึดถือ

อะไรที่ทำแล้วสุขใจ...ทำ

อะไรที่ทำแล้วไม่สุขใจ...ไม่ต้องทำ

จะบอกว่าเป็นครอบครัวที่ทำอะไรตามใจก็ได้ พ่อของเธอยิ่งใช้ชีวิตตามใจตัวเอง เมื่อลูกๆ เรียนจบมีงานทำ มีหนทางเป็นของตัวเองแล้ว ท่านก็ลาไปบวชอยู่ที่วัดป่าสายกรรมฐานแห่งหนึ่งในจังหวัดทางภาคอีสาน บอกว่าหมดห่วงทางโลกแล้ว พวกเธอไม่ได้คัดค้านอะไร และไม่ได้ไปวุ่นวายกับท่านเลย เพราะตั้งแต่จำความได้ พ่อก็เข้าวัดทำบุญเป็นนิจอยู่แล้ว หลังคุณย่าเสียไป พ่อยิ่งอยู่ติดวัดมากขึ้น

ตอนนี้เพชรกล้ารับหน้าที่ดูแลน้องสาวแทนพ่อ เรื่องอาหารนี่ไม่เคยให้ลงมือเอง ถึงเขาไม่อยู่บ้าน แต่ที่มีไว้พร้อมคืออาหาร บ้างก็ทำให้ บ้างก็สั่งจากร้านมาให้ ไม่เคยให้เธอทำอาหารเอง เพราะมีครั้งหนึ่งที่น้องสาวเข้าครัวแล้วเกือบทำครัวไหม้...

“กาแฟเข้มๆ ที่ต้องการมาแล้วครับคุณนาย” เพชรกล้ากลับมาใหม่พร้อมถ้วยกาแฟหอมกรุ่น วางให้แล้ว เขาจึงถอยไปนั่งเก้าอี้อีกตัวที่มีจานข้าววางอยู่ “เรื่องเมื่อคืนนี้มันยังไงนะ”

พุดแก้วยังไม่ตอบอะไร เพราะเคี้ยวข้าวอยู่ รอจนปากว่างแล้วจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พี่ฟังอย่างละเอียด “ไม่รู้ใช่ลูกน้องคนที่พี่ให้พุดตามถ่ายรูปหรือเปล่า คืนนั้นพุดปลอมตัวเรื่อยๆ พวกเขาไม่น่าจะจำได้นะ”

“จะใช่หรือไม่ใช่ พุดก็ไม่ปลอดภัยอีกแล้ว” พี่ชายบอกเสียงเข้ม ก่อนจะนิ่วหน้าถาม “แล้วคนมาช่วยไว้นี่ยังไง อาการเขาหนักมากหรือเปล่า”

“ไม่หนักค่ะ”

ทางร่างกายนะไม่หนัก แต่นิสัยนี่ท่าจะอาการหนักอยู่

พอเห็นพี่ชายยังทำหน้านิ่ว เธอเลยเอ่ยขยายความ “เขาไม่ได้เป็นอะไรมากจริงๆ ค่ะ พุดตกใจที่เขาสลบ เลยรีบโทรเรียกรถโรงพยาบาลมารับ เอกซเรย์แล้วไม่มีปัญหาอะไร เดี๋ยวรายละเอียดใบเสร็จค่าใช้จ่ายพุดจะแนบไปในแฟ้มงานสืบที่รวบรวมได้ ตอนเย็นๆ ค่อยเอาแล้วกันนะ”

“อืม แล้วเขาอยากให้เรารับผิดชอบยังไงบ้าง”

“ให้ดูแลเรื่องการรักษาให้ดี ไม่มีการเรียกชดเชย พี่เพชรไม่ต้องเป็นห่วง พุดไม่ได้บอกเขาถึงเรื่องงานเลยค่ะ”

เพชรกล้าพยักหน้า ก่อนจะสั่งออกมา “ในสถานการณ์ไม่น่าไว้ใจแบบนี้ พุดอยู่บ้านทำงานตัวเองไปแล้วกัน ไม่ต้องรับงานอื่นแล้ว เผื่อพวกนั้นจะไม่ยอมรามือ”

“โอเคค่ะ” เธอขานรับพลางตักข้าวเข้าปากต่อ

“หือ? ทำไมว่าง่ายจัง”

พุดแก้วยักไหล่บอก “พุดว่าจะพักอยู่พอดี เดือนนี้ทั้งวาดงานให้ลูกค้าทั้งสืบงานให้พี่ หัวหมุนจนไม่มีเวลาไปหาเพื่อนเลย นี่เริ่มบ่นหากันแล้ว ว่าไม่เห็นหน้าพุดนานเป็นเดือน”

“ก็เลือกเองนี่ พี่ไม่ได้บอกให้ทำสักหน่อย”

“พี่เพชรอะ”

“ไม่มีอะไรก็ดี เอาเป็นว่าทำงานตัวเองให้สบายใจ เรื่องเมื่อคืนไม่ต้องห่วง พี่จะให้คนตามสืบดูเอง ถ้าพวกมันเป็นคนของคนที่ลูกค้าให้เราตามสืบ พี่จะขอเบิกค่าทำขวัญมาให้”

“อื้อ! เรียกหนักๆ เลยนะ พุดตกใจขวัญเสีย ใจผวานอนไม่หลับเลย”

เพชรกล้ากลอกตามอง “มีคนขวัญเสียที่ไหนเขากินข้าวเอร็ดอร่อยเหมือนไม่ได้กินมานานเหมือนแกบ้าง”

“แหม...” คนกำลังอร่อยเด็ดกับข้าวห่อไข่ทำหน้ายู่ใส่