บทที่ 5

"คะ?"

“งงอะไร ค่าทำขวัญไม่จ่ายได้นะ แต่ค่าหัวปูดนี่เธอต้องรับผิดชอบสิ”

สายตาคนพูดเอาเรื่องจนพุดแก้วที่งงๆ ต้องรับมือถือเขามากดเบอร์โทรศัพท์ให้อย่างจำใจ

“เอาเบอร์เธอนะ ไม่เอาเบอร์คนอื่น”

คนกำลังจะกดเบอร์พี่ชายเม้มปากเบาๆ เปลี่ยนไปกดเบอร์ตัวเองแล้วโทรออกเลย “พอใจยังคะ”

เทวาส่ายหน้า “ขอดูบัตรประชาชนด้วย อย่าคิดว่าฉันโง่ นี่เห็นว่ายังเด็กอยู่หรอกนะ ถึงยอมให้เรื่องจบง่ายแบบนี้ เธอไม่ต้องกลัวเสียเปรียบ ฉันไม่ขอดูฝ่ายเดียวหรอก เราแลกกันดูทั้งสองฝ่ายนั่นแหละ เวลาติดต่อจะได้ไม่ต้องนึกนาน ได้ยินชื่อก็รู้เลย อ๋อ คนที่ทำให้โดนตีหัวนั่นเอง!”

พุดแก้วมุมปากกระตุก ได้แต่ค้นเอาบัตรประชาชนมาให้เขาดูพลางบอกเสียงเข้ม “ปีนี้ฉันอายุยี่สิบหกแล้วค่ะ ไม่เด็กแล้ว กรุณาเข้าใจใหม่ด้วย”

“อ้าว! เห็นตัวเล็กนิดเดียวก็นึกว่ายังเด็กอยู่ ที่แท้เธอเตี้ยไปสินะ”

เตี้ยบ้านคุณสิ!

คนมีส่วนสูงเกินมาตรฐานสาวไทยมาไม่กี่เซนติเมตรตะโกนด่าในใจ

ที่บอกว่าเขาไม่ใช่คนรับมือยากทิ้งนั่นเธอขอลบทิ้ง!

หลังแยกจากพุดแก้ว แทนที่เทวาจะตรงกลับบ้าน เขาดันโทรหาใครบางคนที่บอกว่าไปงานแต่งอาจารย์หมอไม่ได้เพราะติดเวรดึกก่อน

เมื่อรู้พิกัดแล้ว ร่างสูงโดดเด่นด้วยชุดยับๆ กับหัวยุ่งๆ ก็เดินตรงไปยังตึกผู้ป่วยด้านหลัง ไปถึงก็เห็นหนุ่มหล่อปานเทพบุตรในชุดกาวน์ยืนรออยู่

“พี่ชาย!” เทวายิ้มกว้างให้อีกฝ่าย แต่ลืมไปว่าหน้าผากตึงอยู่ เลยเจ็บจนน้ำตาซึม “อูยย...”

คนรออยู่ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นแฝดผู้พี่ของเขาเอง หมอนี่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนเขาทุกสัดส่วน แต่นิสัยต่างกันนิดหน่อย

เทวินทร์เป็นศัลยแพทย์นิสัยเย็นเป็นน้ำ ซ่อนความร้ายไว้ใต้ใบหน้าหล่อเหลาจนคนทั่วไปยากจะรับรู้ ส่วนเทวาคนนี้เป็นนายสัตวแพทย์หนุ่มนิสัยดี เป็นที่รักและเอ็นดูของพ่อแม่พี่น้อง น่ารักสดใสทุกวัน เขี้ยวเล็บสั้นกรุบๆ ไม่มีอะไรแอบซ่อน เป็นคนวุ่นวายเล็กน้อย แต่เปิดเผยจริงใจ ร้ายก็ร้าย รักก็รัก

“มาทำไม”

เทวาที่กำลังจะยิ้มประจบอีกถึงกับกลอกตา หน้าบูดขึ้นมาทันที ดูเหมือนเขาจะไม่เป็นที่รักของหมอนี่เท่าไร

กระนั้น เพื่อให้ได้มาในสิ่งที่ต้องการ เขาจึงต้องยิ้มทักไป "ฮ๊ายฮายสุดหล่อ”

สุดหล่อนิ่วหน้ามองใบหน้าเกลี้ยงเกลาแต่มีรอยปูดนูนเด่นบนหน้าผาก ไหนจะชุดครึ่งหล่อครึ่งยับนั่นอีก

“นี่ไปมีเรื่องกับใครมาอีกล่ะ คนที่งานแต่งเหรอ”

เทวาทนปั้นหน้ายิ้มต่อไม่ไหว ค้อนตาคว่ำใส่ “มึงนี่นะวินนี่ เห็นหน้ากูเมื่อไหร่ เอะอะหาว่ามีเรื่องมาตลอด ไม่มีสักคำที่จะถามว่าน้องนุ่งเจ็บมากหรือเปล่า ไม่เคยมีเลยยยยยย”

“ถ้าเจ็บหนักจะมายืนอยู่ตรงนี้เหรอ” เทวินทร์แค่นเสียงใส่ คืนนี้เขาเข้าเวรดึกอยู่ดีๆ ไอ้ตัวร้ายนี่ก็โทรมาบอกอยู่ที่โรงพยาบาล มาอยู่ตอนตีสองแบบนี้ เดาได้ไม่ยากเลยว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่มีเรื่องมาคงไม่ใช่เทวา “นี่ไปยุ่งกับผู้หญิงของใครมาล่ะ ไหนว่าเป็นเจ้าคนนายคนแล้วจะเลิกมั่ว”

“กูเลิกมั่วแล้วจริงๆ นะโว้ย แต่ก็โดนตีหัวมาเพราะผู้หญิงอย่างที่มึงคิดจริงแหละ” เทวาทั้งส่ายหน้าทั้งพยักหน้าบอก “มันเป็นเรื่องสุดวิสัยอะ กูก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่ามันเกิดอะไรขึ้น รู้ตัวอีกทีก็มาฟื้นที่โรงพยาบาลนี้แล้ว”

“ไม่รู้ตัวคนทำเหรอ” คนพี่มุ่นคิ้วถาม

“อือ มันเล่นทีเผลอ ตีผิดคน แต่ตัวต้นเหตุก็รับผิดชอบพากูมาหาหมอแหละ”

“แล้วไง? หาหมอเสร็จแล้วไม่กลับ โทรหากูทำไม”

เทวายิ้มเขินบอกพี่ชาย “มันดึกแล้วอะ ขี้เกียจนั่งรถกลับ ห้องของวินนี่พอจะมีที่ให้น้องนุ่งซุกหัวนอน...”

“อยากไปนอนคอนโดกูก็พูดมาตรงๆ ดีกว่า”

“แหะๆ” เขาทำหน้าประจบ แม้จะหมั่นไส้ที่อีกฝ่ายรู้ทันไปหมดก็ตาม ระยะทางจากโรงพยาบาลกับบ้านเขาอยู่ไกลกันพอสมควร แต่คอนโดของเทวินทร์อยู่ไม่ไกล แต่ก่อนเขามีรหัสเปิดเข้าห้องมันได้สบายๆ แต่หลังเทวินทร์แต่งงานมีเมีย มันก็เปลี่ยนรหัสกันเขาไปยุ่มย่าม แต่ตอนนี้มันพาเมียย้ายออกไปอยู่บ้านหรูที่ซื้อเป็นเรือนหอแล้ว เขาเลยลองเสี่ยงดวงมาขอที่นอนดูสักคืน

เทวินทร์ไม่อยากพูดจาร่ำไรอีก คิดว่ายังไงตัวเองก็ไม่ได้อยู่ที่คอนโดนั้นแล้ว จึงยอมบอกรหัสเข้าห้องให้เทวา แต่ไม่วายจะกำชับเสียงเรียบ “ไปนอนแล้วเก็บกวาดให้เรียบร้อยด้วย ถ้ากูแวะไปดูแล้วเห็นว่ามึงทำห้องกูรก มึงจะไม่ได้เหยียบเข้าห้องกูอีกเลยไอ้น้องวาที่รัก”

“ครับผม!” เทวาพยักหน้าบอกทันที แต่ตอนโบกมือลายังหันไปหยอกพี่ชาย “เอาไว้ว่างๆ น้องวาจะไปเยี่ยมที่เรือนหอนะพี่ชาย ไม่ได้เจอหนูมดของวินนี่มานานแล้วอะ”

“ไสหัวไปเลย!”