บทที่ 7

“แต่ไม่ต้องห่วง พี่เรียกให้คุ้มแน่”

“เยี่ยมเลยพี่ชาย”

“ไอ้งก!”

ฝ่ายพี่ชายขึงตาใส่ยิ้มๆ เรื่องอื่นพุดแก้วมีความคิดแสนจะเรียบง่ายเหมือนคนไม่คิดอะไร บ้าบออยู่ในสตูดิโอทำงานตัวเอง อยู่ในโลกแห่งจินตนาการที่หลากหลาย แต่มีเรื่องหนึ่งที่ไม่ปล่อยวาง

เรื่องเงิน!

ผู้หญิงวัยนี้ฝันไว้เช่นไรเขาไม่รู้ ความฝันของพุดแก้วคือจะหยุดทำงานหนักในวัยขึ้นเลขสี่หรือห้า แล้วออกไปเที่ยวเล่นด้วยเงินที่เก็บไว้ ถ้ามีครอบครัวก็จะเลี้ยงลูกๆ อยู่บ้าน รอสามีกลับจากทำงาน อีกฝันคืออยากนอนเกาะเขากินไปวันๆ

ฝันไกลจนเขากลัวว่าจะไปไม่ถึง!

แต่ถึงพุดแก้วจะหยุดทำงานเสียตั้งแต่ตอนนี้เขาก็ไม่ว่าอะไร บ้านเราไม่มีภาระให้ต้องกังวล ผู้ใหญ่ในบ้านก็จากไปหมดแล้ว คนที่ยังอยู่...ก็อยู่ในที่ของท่าน

ในฐานะทายาทของเจ้าของที่ดินให้เช่าทำเลทองนับสิบๆ แห่ง ทั้งในกรุงเทพฯ และต่างจังหวัด ไหนจะบ้านจัดสรรในย่านนี้อีกหลายหลังที่ปล่อยเช่าอยู่ พวกเขาสองพี่น้องอยู่เฉยๆ ไม่ทำงานอะไรก็มีกินมีใช้สบาย

รายได้พวกนี้เขาที่เป็นพี่ชายได้แค่ค่าเช่าที่ดิน ยังต้องแบ่งครึ่งกับน้องอีก พุดแก้วนั้นได้ทั้งค่าเช่าที่ดินและค่าเช่าบ้านจัดสรรที่คุณย่ามอบให้เป็นมรดกไปคนเดียวเต็มๆ น้องไม่ต้องดิ้นรนทำงานก็อยู่ได้ไปถึงชาติไหนไม่รู้

ทว่า...คุณย่าที่ล่วงลับไปแล้วเป็นคนสมถะ ท่านเลี้ยงหลานมาด้วยความคิดที่ว่าให้ใช้เงินแต่ละบาทอย่างคุ้มค่า พวกเขาเลยมีนิสัยหาเงินเข้ามากกว่าใช้เงินออก

เพชรกล้าน่ะใช้เงินอย่างคุ้มค่าแต่พอดี

พุดแก้วนี่ถือว่าอาการหนัก!

เห็นสายตาอ่อนใจของพี่ชาย พุดแก้วก็ทำปากยื่นใส่ “พี่เพชรมองพุดอย่างนี้ กำลังด่าพุดอยู่ในใจล่ะสิ”

“ด่าไปก็เท่านั้น บอกเลยนะพุด ไม่ไหวอย่าฝืน น้องสาวคนเดียว พี่เลี้ยงได้”

“ถ้าน้องมีผัวมาให้พี่ช่วยเลี้ยงอีกคนล่ะ” เธอแกล้งถามตาเป็นประกาย

เพชรกล้าหรี่ตาทันที “นี่แกมีแฟนแล้วเหรอ ใครวะ แล้วมีตั้งแต่เมื่อไหร่ เจอกันที่ไหน อย่างไร เขาทำงานอะไร แก่กว่า เท่ากัน หรือเด็กกว่า ดูดีๆ ล่ะ อย่าให้เป็นเหมือนคนก่อนที่จู่ๆ ก็ทิ้งแกไปน่ะ”

“โอ๊ย! มีที่ไหนเล่า” พุดแก้วบอกเสียงสูง “พุดแค่ถามเผื่อไว้ค่ะพี่ขา ถึงตอนนี้จะโสดสนิท ไม่มีใครวนเข้ามาในสต๊อก แต่เรื่องแบบนี้มันมาไม่บอกไม่กล่าวหรอกค่ะ”

“เออ บอกไว้ก่อนนะพุดแก้ว จะมีแฟนพี่ไม่ว่า แต่ต้องเลือกคนที่มีดีกว่าไอ้เวรนั่น พวกเงียบๆ แต่เจ้าชู้นี่ไม่ต้องพาเข้าบ้าน”

“อย่าพูดถึงคนเก่าสิ พลาดครั้งเดียว ทำไมชอบขุดจัง”

“เฮ้อ...” เพชรกล้าถอนหายใจยาว “ก็ถือว่ามันช่วยสอนให้เรามองคนเป็นแล้วกัน กินข้าวต่อเถอะ ไม่อิ่มเดี๋ยวพี่ทำเพิ่มให้ กินเยอะๆ ไม่ต้องกลัวอ้วน อ้วนยังไงพี่ก็รัก”

“เหมือนที่พี่ร้ายยังไง น้องก็รักเนอะ”

“...” เพชรกล้า

เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้เพชรกล้ากังวลเรื่องความปลอดภัยของพุดแก้วมากพอสมควร

เพื่อความปลอดภัยของตนและเพื่อความสบายใจของพี่ชาย พุดแก้วได้แต่เก็บตัวอยู่ในบ้าน รวบรวมภาพถ่าย วิดีโอ และข้อมูลที่สืบหามาได้ส่งให้พี่ไปแล้ว ก็มานั่งวาดงานที่ค้างเอาไว้ให้ลูกค้าต่อ ไม่ออกไปไหนเลย

จนสุดสัปดาห์วนมาเยือนอีกรอบ

นุจรี เพื่อนสนิทได้โทรมาชวนไปทานข้าวเมาท์กันตามประสาคนเงินเดือนออก พุดแก้วเห็นว่าเรื่องเงียบไปแล้ว ไม่มีใครมาวอแวกับเธอหรือทางสำนักงานสืบเลย กระทั่งลูกค้าที่ว่าจ้างให้ตามสืบสามีกับชู้คนนั้นยังหายเงียบ คิดว่าคงไม่มีอันตรายอะไรแล้ว เธอเลยรับนัดครั้งนี้

ใกล้เวลานัด ร่างเล็กถึงลุกไปอาบน้ำเตรียมตัวในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ด้วยไม่ใช่คนแต่งตัวเก่ง แค่ใส่ใจหน้าผิวตามประสาผู้หญิง ก่อนออกจากบ้านเธอแค่ลงครีมบำรุงผิวหน้า ตามด้วยครีมกันแดด แป้งฝุ่น เติมลิปกลอสให้ริมฝีปากชุ่มชื่นเล็กน้อย รวบผมให้เรียบร้อย หยิบชุดโปรดคือเสื้อยืดสีอ่อนกับกางเกงยีนส์มาสวม หมุนตัวดูในกระจกรอบหนึ่ง

แต่งตัวเสร็จพุดแก้วก็คว้ากระเป๋าผ้าที่เอาของใช้จำเป็นใส่ไว้เสร็จสรรพ เดินลงมาหารองเท้าผ้าใบคู่ใจมาใส่แล้วออกจากบ้านอย่างสบายใจได้เลย

ระยะทางจากบ้านไปห้างนั้นไม่ไกลมาก ขับรถไม่กี่นาทีก็ถึง สาวร่างเล็กเดินเข้าไปในห้างพลางโทรบอกเพื่อนว่าตนมาถึงแล้ว ไม่นานก็เห็นสาวใต้ตาคม หน้าสวย หุ่นสูงเพรียว เดินฉับๆ ตรงมาหาอย่างคนมั่นใจ

“พุดจ๋า”

หญิงสาวหันไปยิ้มให้เพื่อน “มาถึงนานแล้วเหรอ”

“เพิ่งถึงเหมือนกัน กำลังจะโทรตามแกอยู่เลย ไปที่ร้านกันเถอะ หิวมาก”

ว่าแล้วนุจรีก็เกี่ยวแขนพุดแก้วเดินไปที่ร้านประจำด้วยท่าทางหิวโหย สั่งอาหารและเครื่องดื่มมาเต็มโต๊ะ

“แกอยากสั่งอะไรเพิ่มไหม วันนี้เต็มที่เลยนะ ปริมมาไม่ได้แบบนี้ พวกเราได้ลิ้มรสทุกเมนูแน่นอนค่ะ”

พุดแก้วหัวเราะเบาๆ เมื่อนึกถึงเพื่อนอีกคน ปรียาชอบกินยิ่งกว่าอะไร เวลามาร้านอาหารด้วยกัน บางครั้งพวกเธอเพิ่งจะเริ่มกิน นางฟาดอาหารจนเกลี้ยงแล้ว น่าเสียดายที่วันนี้เป็นวันสิ้นเดือน อีกฝ่ายต้องเคลียร์บัญชีให้เสร็จ ตามมาไม่ได้