Masuk“พาไปหาหมอดีไหมนะ”
ร่างบางหมุนไปหมุนมาอย่างไม่รู้จะจัดการกับพวกมันยังไงดี ทันใดนั้นเธอก็วิ่งไปเอามือถือมากดหาโรงพยาบาลสัตว์ที่อยู่ใกล้ที่สุด ไม่นานผลการค้นหาก็แสดงให้เห็นว่าแถวนี้มีโรงพยาบาลและคลินิกสัตว์หลายแห่ง
พุดแก้วดูอยู่สักพักทำตาโต
“ยายเซ่อเอ๊ย!”
เพราะไม่มีสัตว์เลี้ยงในบ้าน เธอเลยจำไม่ได้ว่าหลายปีก่อนบ้านใหญ่ติดถนนหน้าหมู่บ้านได้ถูกเปลี่ยนเป็นคลินิกสัตว์ไปแล้ว เมื่อเปิดอ่านข้อมูลคร่าวๆ แล้วก็พบว่าเปิดบริการเวลาเก้าโมงเช้า ปิดสามทุ่ม ถ้ารีบไปตอนนี้น่าจะทันอยู่
หญิงสาวมองแม่แมวที่ดูไร้เรี่ยวแรงกว่าเดิม แถมยังมีเลือดออกเยอะขึ้น ตัดสินใจอุ้มกล่องแมวพุ่งตัวออกจากบ้านทันที
ถ้าชักช้าอยู่ น่ากลัวว่าจะไม่รอดไปถึงมือหมอ!
ท่ามกลางสายฝนที่เทลงมาหนักขึ้นๆ พุดแก้วได้ขับรถพาแมวเดินทางมาถึงจุดหมายในเวลาไม่ถึงห้านาที เธอมองบ้านสีเขียวไข่กา ท่ามกลางหมู่ไม้สวนร่มรื่นกับป้ายชื่อ ‘คลินิกสัตว์เทวารักษ์’ ที่แขวนอยู่บนเสาเหนือประตูทางเข้าด้วยความดีใจ รีบเปิดประตูก้าวเข้าไปติดต่อเคาน์เตอร์ต้อนรับ
“สวัสดีค่ะ พาแมวมารักษาค่ะ”
เจ้าหน้าที่สาวในยูนิฟอร์มสีฟ้าอ่อนยิ้มให้อย่างเป็นมิตรขณะสายตากวาดมองแมวสี่ตัวในกล่องอย่างรวดเร็ว “น้องเป็นอะไรมาคะ ไม่ทราบว่าเคยพาน้องมารักษาที่นี่หรือยังคะ”
พุดแก้วส่ายหน้า “ไม่เคยค่ะ แมวนี่เพิ่งคลอดลูกมา ฉันไม่แน่ใจว่าพวกมันโอเคหรือเปล่า ช่วยตรวจดูให้หน่อยนะคะ”
อีกฝ่ายยิ้มรับ ก่อนยื่นแบบฟอร์มแผ่นหนึ่งมาให้กรอกข้อมูลทั่วไปของเจ้าของและสัตว์เลี้ยง
“รบกวนกรอกประวัติก่อนนะคะ เสร็จแล้วเดินไปยื่นให้เจ้าหน้าที่เวชระเบียนด้านใน เราจะดำเนินการเรื่องคิวตรวจไข้ให้ค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มรับแบบฟอร์มจากอีกฝ่ายมา เห็นเก้าอี้ด้านหลังว่างอยู่จึงเดินไปนั่งตรงนั้น วางกล่องแมวไว้ข้างๆ เพื่อกรอกข้อมูลตัวเอง เธอติ๊กช่องสัตว์จรจัดที่อยู่ด้านล่างสุดในส่วนข้อมูลสัตว์เลี้ยง แล้วค่อยเดินไปยื่นให้แผนกทะเบียนประวัติ พร้อมอธิบายเสริมไปว่า “น้องเป็นแมวจรจัดค่ะ แอบมาคลอดลูกที่บ้าน เห็นมันมีอาการไม่ค่อยดี เลือดไหลไม่หยุด ฉันเลยพามาหมอค่ะ”
เจ้าหน้าที่ยิ้มรับไปจัดการเงียบๆ ระหว่างนั้นมีโทรศัพท์ภายในดังขึ้นมา หลังยกหูคุยกันไม่นาน อีกฝ่ายก็เงยหน้ามาบอกกับพุดแก้ว “คุณหมอว่างแล้วค่ะ เดี๋ยวจะมีผู้ช่วยออกมารับ พาน้องแมวตามพี่เขาไปที่ห้องตรวจได้เลยนะคะ”
“ขอบคุณค่ะ” พุดแก้วพยักหน้ารับ พอดีกับมีผู้หญิงในเสื้อแขนสั้นกับกางเกงสีฟ้าทะเลเดินฉับๆ มาที่แผนก ตรงมาหาพุดแก้ว ชุดอีกฝ่ายต่างไปจากยูนิฟอร์มสูทกึ่งทางการของเจ้าหน้าที่ด้านหน้า คงจะเป็นผู้ช่วยแพทย์คนที่ว่า
“สวัสดีค่ะ พี่ชื่อสายใจนะคะ เป็นผู้ช่วยสัตวแพทย์ของที่นี่ค่ะ”
คุณผู้ช่วยแนะนำตัวเสร็จก็หันไปขอเอกสารจากห้องทะเบียน กวาดตาอ่านคร่าวๆ ก็ชะโงกมองแมวในกล่องพลางบอกว่า
“เท่าที่ดูตอนนี้ คุณแม่เหนื่อยมากเลยนะคะ โชคดีที่พาน้องมาทันเวลา เพราะอีกไม่กี่นาทีเราจะปิดคลินิกแล้ว รีบไปที่ห้องตรวจกันเถอะค่ะ คุณหมอกำลังเดินมาแล้ว”
“ไปค่ะ ฝากดูแลพวกมันให้ดีด้วยนะคะ” พุดแก้วบอกด้วยสีหน้าจะร้องไห้
“เราจะดูแลให้เองค่ะ มาค่ะ พาน้องตามมาทางนี้เลย”
หญิงสาวอุ้มกล่องแมวเดินตามอีกฝ่ายไปยังห้องตรวจด้วยความรู้สึกกึ่งห่วงกึ่งโล่งใจที่แมวจะได้พบหมอแล้ว เร็วกว่าที่คิดไว้อีก
เมื่อเดินไปถึงห้องตรวจ ผู้ช่วยสาวใหญ่ก็บอกให้พุดแก้วนั่งรอตรงเก้าอี้ ระหว่างที่ตนเตรียมอุปกรณ์ต่างๆ และทำความสะอาดแมวรอคุณหมอ
พุดแก้วนั่งลงมองดูรอบตัวอย่างสนใจ ด้วยไม่เคยมาคลินิกสัตว์มาก่อน แล้วคลินิกนี้ก็ตกแต่งภายในแนวเอิร์ทโทน ดูสบายตา เข้ากับสีเขียวไข่กาของตัวบ้านอีกด้วย เมื่อกี้เธอยังเห็นว่าการจัดตำแหน่งบริการลูกค้าดีมาก ฝ่ายต้อนรับให้คำแนะนำอยู่ด้านหน้า เปิดประตูเข้ามาก็เจอ ฝ่ายงานบริการต่างๆ ก็เป็นสัดส่วน สามารถติดต่อบริการได้ง่าย ในเวลาใกล้ปิดทำการแบบนี้ มีลูกค้าบางตา ยิ่งดูไม่วุ่นวาย ให้ความรู้สึกเหมือนมาบ้านเพื่อนมากกว่ามาสถานพยาบาลสัตว์เสียอีก
“ลืมบอกพี่เพชรไปเลย!”
มองไปมองมาเธอพลันคิดได้ว่าควรส่งข้อความบอกพี่ชายว่าตนออกมาข้างนอก เดี๋ยวกลับมาไม่เจอ จะคิดว่าใครมาจับตัวเธอไปอีก
“สวัสดีครับ หมอมาแล้วครับ”
“อุ๊ย!”
จู่ๆ คุณหมอก็เข้ามาทัก คนกำลังตั้งใจพิมพ์ข้อความตอบพี่ชายเลยสะดุ้งตกใจลุกขึ้นยืนไม่รู้ตัว แล้วเพราะรีบลุกอย่างไม่ทันตั้งตัว เลยสะดุดขาตัวเองทำท่าจะล้ม ดีที่คุณหมอมาประคองเอาไว้ทัน แต่มันก็ทำให้เธอเข้าไปซุกอยู่ในอ้อมแขนของเขาแทน
“...” พุดแก้ว
“...” คุณหมอ
ต่างฝ่ายต่างชะงักไป พอพุดแก้วเงยหน้ามองคุณหมอและเผลอสบตาร้ายๆ คู่นั้นเข้ายิ่งตกใจจนอ้าปากค้าง
สายตาแบบนี้...
ผู้ชายที่ช่วยเธอไว้ในคืนนั้น!
พุดแก้วมองบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ตรงหน้าด้วยความตื่นเต้นในที่สุดเธอก็จะได้เจอกับครอบครัวของเทวาแล้ว!วันนี้หญิงสาวเลือกสวมชุดกระโปรงสีอ่อนแบบเรียบง่าย เกล้าผมขึ้น แต่งหน้าบางๆ ดูสวยหวานจนเทวามองแล้วมองอีก“ตื่นเต้นเหรอ” เทวาที่โกนหนวดออกจนหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาถามยิ้มๆ ขณะเดินจูงมือกันเดินเข้าบ้าน “ที่รักทำตัวสบายๆ เลย ไม่ต้องกลัว พ่อกับแม่พี่ใจดีมาก”“ไม่ได้กลัวสักหน่อย พุดแค่ตื่นเต้น”“โอเค พร้อมนะ” ว่าแล้วเขาก็ส่งเสียงบอกคนในบ้านแบบได้ยินไปสามบ้าน “วาวามาแล้วคร้าบ!”“...” พุดแก้วถึงกับมุมปากกระตุกสิ้นเสียงเทวา สตรีวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินยิ้มออกมาทันที ท่านมีใบหน้าคล้ายกับเทวาไม่น้อย แต่มีความอ่อนหวานมากกว่า พอเห็นหน้าท่านแล้ว พุดแก้วก็คิดว่าเลยนี่ต้องเป็นคุณแม่ของเขาแน่ๆ จึงยกมือขึ้นไหว้พลางยิ้มส่งให้ทันที“สวัสดีค่ะ”“หวัดดีจ้ะ เข้ามาเลยๆ แม่กับพ่อกำลังรออยู่ เดี๋ยวแม่ทำของอร่อยให้กินนะ” ฤทัยรักษ์เข้าไปจับมือคนรักของลูกชายคนเล็กด
หลายชั่วโมงต่อมา...“นี่มันเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรของมึง ไอ้ห่าวิน ปล่อยเมียที่กำลังจะคลอดลูกไว้ตามลำพังได้ไงห๊า!” เทวาลากแฝดพี่มาโวยนอกห้องพักฟื้นของคุณแม่คนใหม่ ตอนนี้เมลดาคลอดลูกชายออกมาเรียบร้อย ปลอดภัยดีทั้งแม่และลูก คุณแม่กำลังนอนพักฟื้นอยู่ ส่วนคุณลูกถูกแยกไปดูแลที่ห้องเด็กอ่อน เป็นเหตุฉุกเฉินที่เขาทำอะไรไม่ถูกจริงๆ โชคดีแค่ไหนที่เอาพุดแก้วมาด้วย เลยมีคนปลอบหลานระหว่างพาแม่มันมาโรงพยาบาลด้วยความตื่นตระหนกกันทั้งแก๊ง“เพราะกลัวจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นไง กูถึงได้โทรตามมึงมาอยู่กับมดที่บ้าน”“อะไรนะ!”เทวินทร์ไม่เอ่ยอะไรอีก ยกมือนวดขมับเดินไปนั่งเก้าอี้ตรงมุมทางเดินด้วยสีหน้าอ่อนล้า การผ่าตัดที่เคร่งเครียดเมื่อช่วงเที่ยงทำเขาล้าไม่น้อย แต่การเข้าไปอยู่ในห้องคลอดกับภรรยาทรมานเขาจนหมดแรงไปเลย ทั้งที่เป็นการคลอดลูกคนที่สองแล้ว เขากลับยังรู้สึกกังวลและหวาดกลัวเหมือนครั้งที่ภรรยามาคลอดลูกชายคนแรกไม่มีผิด“นี่มึงไม่ได้ให้กูมาทำภารกิจห้ามเลี้ยงแมว แต่วางแผนให้กูมาเฝ้าเมียแทน ระหว่างที่มึงออกมาทำงานใช่ไหม&rdquo
เมื่อมีคนเอ่ยถึงพ่อ มังกรน้อยก็เหลียวหาคนหายตัวไปจากบ้าน พอไม่เจอก็เงยหน้าบอกแม่“มังกองจะหาคุมพ่อ ให้คุมพ่อมาตีอาวา วันนี้อาวาแกล้งมังกองอีกแล้ว อาวาไม่น่ารัก อาวาใจร้าย”“จ้า อาวาไม่น่ารักหรอก พ่อวินน่ารักคนเดียวเลย” เทวามองค้อนใส่หลานรักคนล่าสุดของวงศ์ตระกูลทรัพย์มหาศาล นี่ถ้ารู้ว่าคนใจร้ายตัวจริงคือพ่อตัวเอง คงมีคนร้องไห้น้ำตาท่วมบ้านแน่พุดแก้วเห็นท่าไม่ดี ไม่อยากให้อาหลานงอนกัน จึงยิ้มเรียกเด็กชาย “มังกรขา ถ้าพี่รวยไม่เล่นด้วย มาเล่นกับแมวในโทรศัพท์ของพี่พุดดีไหมคะ”“แมวของพี่พุด...” หนูน้อยค่อยๆ เงยหน้ามองพุดแก้ว กะพริบดวงตาที่ยังมีน้ำตาคลอถาม “พี่พุดมีแมวด้วยหยอ?”“มีสิจ๊ะ ตั้งสี่ตัวแน่ะ มังกรมาดูสิ เดี๋ยวพี่พุดเปิดรูปให้ดู”“มังกองจะดูแมวของพี่พุด!”เด็กอ้วนโผไปเกาะขาพุดแก้วทันที ทำเอาผู้ใหญ่ทั้งสามส่ายหน้าเอ็นดูตามๆ กันเมื่อได้เห็นรูปแมวในอินสตาแกรมของพุดแก้ว คนร้องไห้อยู่หยกๆ พลันยิ้มกว้างอย่างถูกใจ ร่างป้อมในชุดหมีแขนสั้นสุดน่ารักยั
ความสัมพันธ์ของเทวากับพุดแก้วนับวันยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อก่อนเทวาจะมาแค่ช่วงเย็น เดี๋ยวนี้ว่างเมื่อไรเป็นต้องมาซึ่งการที่พุดแก้วทำงานอยู่บ้านทำให้เทวามาหาเธอได้ตลอด พอห้ามเธอไปทำงานสืบให้เพชรกล้าไม่ได้ เขาก็ทำตัวให้ว่างเพื่อตามเธอไปสืบด้วย ล่าสุดป่วนจนเธอไม่ได้งานเลย“จะตามมาทำไมก็ไม่รู้ ทำพุดเสียสมาธิหมด” คนไม่ได้งานบ่นอุบ “เป้าหมายเดินหายไปไหนแล้วไม่รู้เนี่ย”“ก็พี่กลัวพุดจะเป็นอะไรไปนี่ ไม่มาด้วยไม่ได้หรอก”พุดแก้วเหนื่อยจะพูด เลยพยักหน้าให้เขาขับรถกลับ“ไม่ตามแล้วเหรอจ๊ะ”“ไม่ค่ะ วันนี้พอแล้ว กลับกันเลยดีกว่า”“ทำไมล่ะ พี่ยังขับรถไหวนะ”“แต่พุดไม่ไหวแล้ว” เธอถลึงตาใส่เขา “ที่พี่ทำแบบนี้เพราะไม่อยากให้พุดทำงานนี้ใช่ไหม งั้นพุดไม่ทำแล้ว ไม่มีเงินกินใช้ก็จะเกาะผัวเอา!”“เกาะเลย” เทวาบอกทันที “ผัวเต็มใจให้เกาะมากๆ จ้ะ”“ทุกวันนี้ยังมาเกาะพี่เพชรกินอยู่เลย พี่จะเอาอะไรมาให้พุดเกาะไม่
ปรียามองค้อนขวับ “ปริมแค่อยากหลบไปไหนสักที่ ที่ที่ไม่มีใครตามเราตลอดเวลาแบบนี้น่ะ”“อ้อ นึกว่าจะชวนพี่หนีตามซะอีก”“แหม ปริมไม่ร้ายขนาดนั้นหรอกน่า”เขายิ้มจับมือบางมาจูบ แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม “ถ้าพี่ไปขอปริมกับป๊า ท่านก็คงไม่ตามดูเราแล้วแหละ”“แต่พี่เพชรยังไม่พร้อมไปขอปริมนี่”“แล้วปริมพร้อมจะมาเป็นเมียพี่ยังล่ะ”“ก็...”“ถ้าปริมพร้อมจริงๆ พี่ค่อยไปขอกับป๊า” เพชรกล้าบอกอย่างเข้าใจ เขาน่ะพร้อมสู่ขอเธอมาเป็นเมียอยู่แล้ว ที่ไม่ลงมือสักทีก็เพราะอยากให้เวลาปรียาพิจารณาเขาดีๆ อีกนิด ไม่คิดจะรีบร้อนทำให้เธอเป็นของเขา “เอาเป็นว่าตอนนี้ปริมพาพี่ไปแนะนำตัวกับป๊าดีๆ ก่อนแล้วกัน”“ไม่เอา” ปรียาส่ายหน้าทันที “ป๊าอยากทำอะไรก็ปล่อยให้ทำไปเถอะค่ะ รอให้ป๊าอยากรู้จักพี่เพชรจนทนไม่ไหวเองดีกว่า ถ้าพี่เพชรยอมง่ายๆ ต้องโดนป๊าข่มเอาแน่ ทนอีกหน่อยนะคะ เดี๋ยวป๊าก็ให้ปริมพาพี่เพชรไปเจอเองแหละ”เขานิ่วหน้าแย้งอย่างไม่เห็น
ปรียาขึ้นชื่อลือชาว่าเป็นคนเข้าถึงยาก มักจะมีสีหน้าเย็นชาอยู่เป็นนิจ ไม่ชอบเข้าสังคม ไม่สนทนากับคนไม่รู้จัก มีงานหลักคือช่วยบิดาดูแลบริษัท งานรองคือตระเวนหาของกิน นอนอ่านนิยายโรมานซ์ ดูซีรีส์โชคดีที่เธอเกิดมาเป็นลูกคนเดียว ซึ่งเป็นที่รักและเอ็นดูของบิดามารดา เลยมีกินมีใช้ไม่ขาดมือ แถมกินเท่าไรก็ไม่อ้วนด้วยมีรูปร่างหน้าตาสะสวยแบบหญิงไทย แล้วยังเป็นลูกสาวคนเดียวของเสี่ยวงการรับเหมาก่อสร้าง ถึงจะมีนิสัยเย็นชาแค่ไหน ผู้ชายหลายคนก็พยายามเข้ามาในชีวิตเธอตลอด แต่ไม่เคยสำเร็จแม้ผู้เป็นพ่อจะเปรยๆ ว่าให้ลองดูใจกับใครสักคน เลือกคนที่ถูกใจ เรื่องอื่นท่านจะจัดการให้เอง แต่ปรียาไม่เคยเปิดใจมองผู้ชายพวกนั้นด้วยความรู้สึกอื่น นอกจากรำคาญ พวกนั้นมีเงินหนามาแต่เกิด โตมาก็มีคนบริการ หาข้าวหาน้ำให้กินสบายปาก กลับบ้านไปไม่เคยทำอะไรเอง เธอไม่คิดจะเอามาทำพันธุ์หรอกคนที่ปรียาอยากได้เป็นคู่ชีวิต ไม่จำเป็นต้องรวยล้นฟ้า แต่ต้องไม่จนขนาดที่ว่าจะพาเธอไปกัดก้อนเกลือกิน แบบนั้นเธออยู่คนเดียวแบบนี้ไปเรื่อยๆ ดีกว่า ที่สำคัญเขาต้องรักในสิ่งที่เธอเป็น รักมากพอจนรู้ใจว่าแม้เธอจะทำหน้าเย
"คะ?"“งงอะไร ค่าทำขวัญไม่จ่ายได้นะ แต่ค่าหัวปูดนี่เธอต้องรับผิดชอบสิ”สายตาคนพูดเอาเรื่องจนพุดแก้วที่งงๆ ต้องรับมือถือเขามากดเบอร์โทรศัพท์ให้อย่างจำใจ“เอาเบอร์เธอนะ ไม่เอาเบอร์คนอื่น”คนกำลังจะกดเบอร์พี่ชายเม้มปากเบาๆ เปลี่ยนไปกดเบอร์ตัวเองแล้วโทรออกเลย “พอใจยังคะ”เทวาส่ายหน้า “ขอดูบัตรประชาชนด้
ณ ห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ในเวลาต่อมาคนเจ็บที่ถูกนำตัวมาส่งด้วยอาการหน้าผากถูกของแข็งกระแทกเมื่อชั่วโมงก่อน ได้รับการรักษาเบื้องต้นแล้ว กำลังรอผลเอกซเรย์อยู่ด้วยสีหน้าบึ้งตึงหลังโดนฟาดสลบเหมือด ฟื้นมาอีกทีก็เจอหมอในห้องฉุกเฉินแบบนี้ เทวากลับไม่ได้ตระหนกตกใจอะไร สมัยก่อนพฤติกรรมชอบยุ่งกับ
พุดแก้วเดินออกจากโรงแรมอย่างระมัดระวัง สายตาคอยมองดูรอบตัวว่าเป้าหมายยังอยู่หรือเปล่า พอเหลือบไปเห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนออกันอยู่แถวประตูหน้าโรงแรม ซึ่งต้องเดินผ่านออกไปเรียกรถกลับบ้าน เธอก็รีบถอยหลังกลับทันทีนั่นเป็นพวกบอดี้การ์ดที่เกือบเดินมาเจอเธอ!“ทำไมยังอยู่อีกเนี่ย หรือว่าพวกเขาจะรู้ตัวแล้ว”สมอ
คืนนี้เทวาโกนหนวด แต่งหล่อ สวมสูทหรู มาร่วมงานเลี้ยงฉลองวิวาห์ของอาจารย์หมอที่สนิทกันในโรงแรมใหญ่กลางกรุง ด้วยความที่เจ้าบ่าวอยู่ในวัยโคแก่แล้ว ภายในงานเลี้ยงจึงมีแต่ผู้หลักผู้ใหญ่ในสายอาชีพเป็นส่วนใหญ่ หมอตัวเล็กๆ อย่างเขากับเพื่อนอีกสองสามคนทนนั่งปั้นหน้าอยู่จนพิธีสำคัญเสร็จสิ้น ก็พากันหลบออกจากง







