Se connecterPartager
บทที่ 8
Date de publication:
2026-06-16 18:25:14สั่งอาหารเสร็จ นุจรีก็เริ่มชวนพุดแก้วคุย “ไหน เล่าหน่อย วันก่อนไปลุยเดี่ยวมาอีกแล้วนี่ เป็นไงบ้าง”
“เกือบไม่รอด”
“แกถูกจับได้เหรอ!”
“ถ้าถูกจับได้ ฉันจะมานั่งอยู่ตรงนี้เหรอคะ” ค้อนขวับใส่เพื่อนแล้วพุดแก้วจึงเริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น หลังฟังจบ นุจรีถึงกับอ้าปากค้าง คว้าน้ำเปล่ามาดื่มตั้งสติอยู่สักพัก ก่อนจะพูดออกมาด้วยสีหน้าเป็นห่วง
“ดีนะที่มีคนช่วยไว้ ฉันว่าแกอย่าออกไปหาข่าวคนเดียวอีกเลยพุด น่ากลัวจะตายไป!”
“พี่เพชรก็ไม่โอเค ห้ามฉันทำงานชั่วคราว ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือคนที่เรากำลังสืบเรื่องชู้สาวอยู่หรือเปล่า”
“นี่ว่าใช่! แล้วพลเมืองดีคนนั้นล่ะ เขาว่าไง จะเอาเรื่องคนร้ายไหม”
“แค่ขอให้รับผิดชอบเรื่องการรักษาน่ะ”
“ขอแกหรือขอคนร้าย?”
“ฉันสิ เราจับคนร้ายไม่ได้ แต่เขารู้ว่าฉันเป็นต้นเหตุน่ะ”
“ฟังแล้วเหมือนจะเป็นคนดี แต่ถ้าดีจริง น่าจะปล่อยแกไปนะ เพราะแกก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน”
เพราะเขาเป็นคนดีที่ไม่ค่อยปกติไง!
พุดแก้วได้แต่ตอบอยู่ในใจ ยังไงเขาก็ช่วยเธอไว้ จะพูดถึงเขาในแง่ไม่ดีนักคงไม่เหมาะ...
“ยังไงแกก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน” นุจรีนิ่วหน้าบอก พอดีกับอาหารทยอยมาเสิร์ฟ ตัดบทเรื่องนี้ไปโดยปริยาย “ลงมือได้เลย เดี๋ยววันนี้เจ้จะพาไปช้อปแหลก ตัวแตกๆ ไปเลยจ้า”
“จ้า”
สองสาวใช้เวลาในร้านอาหารไม่ถึงชั่วโมงก็ออกมาเดินช้อปของกันกระจาย แน่นอนว่าคนซื้อกระจายย่อมต้องเป็นนุจรี พุดแก้วนั้นได้หนังสืออ่านเล่นแค่สองสามเล่ม
กว่าพุดแก้วจะกลับถึงบ้านก็สองทุ่มแล้ว สภาพอากาศในคืนนี้ค่อนข้างเลวร้ายเลยทีเดียว ลมกระโชกแรง ฟ้าคะนองร้องเปรี้ยงปร้างสนั่นเมือง ท้องฟ้ายามนี้มืดครึ้มและแปรปรวนเหมือนจะมีพายุกระหน่ำ
และมันก็กระหน่ำลงมาจริงๆ
พุดแก้วเพิ่งจะก้าวลงจากรถไม่ทันไร ฝนก็เทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ร่างเล็กรีบวิ่งหลบฝนเข้าบ้าน ขณะกำลังจะเปิดประตูเข้าบ้านพลันได้ยินเสียงแผ่วๆ ดังมาจากโรงเก็บของที่อยู่ด้านข้าง
มือบางชะงักการเคลื่อนไหวทันที ในบ้านยังไม่เปิดไฟแบบนี้ แสดงว่าเพชรกล้ายังไม่กลับแน่ๆ แล้วเสียงเมื่อกี้มาจากไหน?
“เมี๊ยวว~ เมี๊ยววววว~”
เอ๊ะ! เสียงเหมือนแมวเลย
พุดแก้วรีบไขกุญแจเข้าไปเปิดไฟให้บ้านสว่างทั้งหลังแล้วเดินเร็วๆ ออกมาดูต้นตอเสียงอย่างไม่สบายใจ หลายวันก่อนเธอเห็นแมวอ้วนตัวหนึ่งมาเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวกำแพงบ้าน ไม่รู้จะใช่มันหรือเปล่า เสียงที่ร้องออกมาฟังแผ่วเบาและไม่มีแรงเลย ไม่แน่ว่าจะโดนแมวตัวอื่นกัด...
โอ้!
มีแมวกำลังคลอดลูกอยู่เหรอเนี่ย!
ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตตัวน้อยกระจุกอยู่ในกล่องกระดาษขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นหนึ่งในกล่องเปล่าที่เธอเอามากองรวมไว้ให้ลุงรับซื้อของเก่า
“เมี๊ยว~”
แม่แมวที่กำลังเลียเจ้าก้อนเล็กๆ เงยหน้าร้องใส่พุดแก้วอย่างคุ้นเคย ก่อนจะก้มลงไปเลียขนให้ลูกน้อยต่อ
สภาพนอนนิ่งเหนื่อยอ่อนของมัน บอกให้รู้ว่าการคลอดได้จบแล้ว แต่คงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มันถึงได้มีสภาพอ่อนแรงและทุลักทุเลแบบนี้...
ตอนแรกพุดแก้วจ้องลูกแมวตาค้างอยู่ ไม่ทันได้สนใจแม่แมว พอเห็นหน้าแหลมๆ กับสีขนขมุกขมัวด้วยเลือดกับน้ำคร่ำของแม่แมวแล้วเธอพลันใจหายวาบ เพราะมันคือเจ้าทอง แมวจรที่ย้ายเข้ามาเป็นแขกอยู่ตามหลังคาบ้านของคนแถวนี้เมื่อครึ่งปีก่อน เธอเห็นขนมันมีสีเหลืองออกส้มๆ จึงเรียกเจ้าทองมาตลอด ไม่มีใครรู้ว่ามันมาจากไหน แต่ละวันเอาแต่หาที่งีบนอน นิสัยเชื่องมากถึงมากที่สุด ไม่สร้างความเดือดร้อนรำคาญใจเหมือนแมวจรจัดตัวอื่น ใครเห็นก็รักเอ็นดู เอาข้าวให้กินตลอด เธอเองยังเคยแอบเอาให้มันกินบ่อยๆ ไม่มีคนแจ้งให้เจ้าหน้าที่มาจับมันเลย มีแต่อยากจะจับมาเลี้ยงเอง แต่เจ้าทองเหมือนจะรู้ มันหนีไปซ่อนตัวเงียบ อยู่รอดเป็นแมวอิสระมาถึงทุกวันนี้ ตอนนี้เจ้าทองกลับมานอนคลอดลูกอยู่ในบ้านเธอ!
“มายังไงเนี่ย?”
หญิงสาวยืนกะพริบตามองแมว ทำอะไรไม่ถูก เจ้าทองยังนอนเลียลูกน้อยอย่างรักใคร่ ไม่มีท่าทางจะหวงลูกเลย ดูมันเหนื่อยๆ ไร้เรี่ยวแรง คงใช้แรงไปกับการคลอดลูกแบบหมดตัวหมดใจ
ขณะที่ยืนคิดอยู่ว่าจะทำอย่างไร จู่ๆ ฝนก็ตกหนักขึ้นแถมมีฟ้าแลบฟ้าร้องตามมาครืนๆ
พุดแก้วไม่คิดอะไรอีก รีบวิ่งไปอุ้มกล่องนั้นเข้าบ้าน พอเข้ามาอยู่ในที่สว่าง ยิ่งเห็นเลือดและคราบสีคล้ำ อย่างหลังนี่คล้ายลิ่มเลือด รกแมว หรืออะไรก็ไม่แน่ชัด ไม่รู้แมวคลอดเองแบบนี้จะมีอาการแทรกซ้อนอะไรหรือเปล่า
Dernier chapitre
หวานใจคุณหมอจอมเถื่อน บทที่ 8
สั่งอาหารเสร็จ นุจรีก็เริ่มชวนพุดแก้วคุย “ไหน เล่าหน่อย วันก่อนไปลุยเดี่ยวมาอีกแล้วนี่ เป็นไงบ้าง”“เกือบไม่รอด”“แกถูกจับได้เหรอ!”“ถ้าถูกจับได้ ฉันจะมานั่งอยู่ตรงนี้เหรอคะ” ค้อนขวับใส่เพื่อนแล้วพุดแก้วจึงเริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น หลังฟังจบ นุจรีถึงกับอ้าปากค้าง คว้าน้ำเปล่ามาดื่มตั้งสติอยู่สักพัก ก่อนจะพูดออกมาด้วยสีหน้าเป็นห่วง“ดีนะที่มีคนช่วยไว้ ฉันว่าแกอย่าออกไปหาข่าวคนเดียวอีกเลยพุด น่ากลัวจะตายไป!”“พี่เพชรก็ไม่โอเค ห้ามฉันทำงานชั่วคราว ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือคนที่เรากำลังสืบเรื่องชู้สาวอยู่หรือเปล่า”“นี่ว่าใช่! แล้วพลเมืองดีคนนั้นล่ะ เขาว่าไง จะเอาเรื่องคนร้ายไหม”“แค่ขอให้รับผิดชอบเรื่องการรักษาน่ะ”“ขอแกหรือขอคนร้าย?”“ฉันสิ เราจับคนร้ายไม่ได้ แต่เขารู้ว่าฉันเป็นต้นเหตุน่ะ”“ฟังแล้วเหมือนจะเป็นคนดี แต่ถ้าดีจริง น่าจะปล่อยแกไปนะ เพราะแกก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน”เพราะเขาเป็นคนดีที่ไม่ค่อยปกติไง!พุดแก้วได้แต่ตอบอยู่ในใจ ยังไงเขาก็ช่วยเธอไว้ จะพูดถึงเขาในแง่ไม่ดีนักคงไม่เหมาะ...
หวานใจคุณหมอจอมเถื่อน บทที่ 7
“แต่ไม่ต้องห่วง พี่เรียกให้คุ้มแน่”“เยี่ยมเลยพี่ชาย”“ไอ้งก!”ฝ่ายพี่ชายขึงตาใส่ยิ้มๆ เรื่องอื่นพุดแก้วมีความคิดแสนจะเรียบง่ายเหมือนคนไม่คิดอะไร บ้าบออยู่ในสตูดิโอทำงานตัวเอง อยู่ในโลกแห่งจินตนาการที่หลากหลาย แต่มีเรื่องหนึ่งที่ไม่ปล่อยวางเรื่องเงิน!ผู้หญิงวัยนี้ฝันไว้เช่นไรเขาไม่รู้ ความฝันของพุดแก้วคือจะหยุดทำงานหนักในวัยขึ้นเลขสี่หรือห้า แล้วออกไปเที่ยวเล่นด้วยเงินที่เก็บไว้ ถ้ามีครอบครัวก็จะเลี้ยงลูกๆ อยู่บ้าน รอสามีกลับจากทำงาน อีกฝันคืออยากนอนเกาะเขากินไปวันๆฝันไกลจนเขากลัวว่าจะไปไม่ถึง!แต่ถึงพุดแก้วจะหยุดทำงานเสียตั้งแต่ตอนนี้เขาก็ไม่ว่าอะไร บ้านเราไม่มีภาระให้ต้องกังวล ผู้ใหญ่ในบ้านก็จากไปหมดแล้ว คนที่ยังอยู่...ก็อยู่ในที่ของท่านในฐานะทายาทของเจ้าของที่ดินให้เช่าทำเลทองนับสิบๆ แห่ง ทั้งในกรุงเทพฯ และต่างจังหวัด ไหนจะบ้านจัดสรรในย่านนี้อีกหลายหลังที่ปล่อยเช่าอยู่ พวกเขาสองพี่น้องอยู่เฉยๆ ไม่ทำงานอะไรก็มีกินมีใช้สบายรายได้พวกนี้เขาที่เป็นพี่ชายได้แค่ค่าเช่าที่ดิน ยังต้องแบ
หวานใจคุณหมอจอมเถื่อน บทที่ 6
เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมเสียงนกน้อยเจื้อยแจ้วคุยกัน แต่พุดแก้วยังนอนซุกตัวอยู่บนเตียงไม่ยอมตื่น ด้วยนอนคิดเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ทั้งคืน กว่าจะหลับสนิทได้ก็จวนเช้าแล้วเวลาล่วงเลยมาถึงก่อนเที่ยงหน่อยๆ นั่นละ หญิงสาวถึงตื่นนอน เดินงัวเงียเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันให้สดชื่น แล้วลงไปหาอะไรกินข้างล่าง โดยที่ยังสวมชุดนอนลายการ์ตูนสีหวานอยู่อย่างนั้น“ตื่นแล้วเหรอครับคุณนาย”มีเสียงถามดังมาจากครัวที่อยู่ข้างบันไดทันทีที่พุดแก้วเดินลงมาจากชั้นบน ก่อนชายหนุ่มเจ้าของเครื่องหน้าคมเข้มอย่างไทยแท้จะเดินออกมา พอเขาส่งยิ้มอ่อนโยนให้ พุดแก้วก็รีบฉีกยิ้มกว้างให้พี่ชายอย่างดีใจ“กลับมาถึงตอนไหนเนี่ย พุดไม่ได้ยินเสียงรถเลย”“ถึงเมื่อเช้า” เพชรกล้าตอบพลางมองน้องด้วยแววตาเอ็นดู ขนาดอยู่ในชุดนอนเน่าๆ กับใบหน้าสดแบบนี้ พุดแก้วก็ยังดูสดใสน่ารักน่าหยิกอยู่ดี “ตื่นเพราะหิวแล้วใช่ไหม มากินข้าวกับพี่สิ”พุดแก้วพยักหน้ารับอย่างไม่รีรอ น้อยคนจะรู้ว่าพ่อหนุ่มหน้าคมออกแนวอันธพาลครองเมืองจนครองใจสาวๆ คนนี้มีฝีมือเรื่องงานครัว ถ้าเห็นเพชรกล้าสวมผ้ากันเปื้อน วันนั้นคุณมีลาภปาก!
หวานใจคุณหมอจอมเถื่อน บทที่ 5
"คะ?"“งงอะไร ค่าทำขวัญไม่จ่ายได้นะ แต่ค่าหัวปูดนี่เธอต้องรับผิดชอบสิ”สายตาคนพูดเอาเรื่องจนพุดแก้วที่งงๆ ต้องรับมือถือเขามากดเบอร์โทรศัพท์ให้อย่างจำใจ“เอาเบอร์เธอนะ ไม่เอาเบอร์คนอื่น”คนกำลังจะกดเบอร์พี่ชายเม้มปากเบาๆ เปลี่ยนไปกดเบอร์ตัวเองแล้วโทรออกเลย “พอใจยังคะ”เทวาส่ายหน้า “ขอดูบัตรประชาชนด้วย อย่าคิดว่าฉันโง่ นี่เห็นว่ายังเด็กอยู่หรอกนะ ถึงยอมให้เรื่องจบง่ายแบบนี้ เธอไม่ต้องกลัวเสียเปรียบ ฉันไม่ขอดูฝ่ายเดียวหรอก เราแลกกันดูทั้งสองฝ่ายนั่นแหละ เวลาติดต่อจะได้ไม่ต้องนึกนาน ได้ยินชื่อก็รู้เลย อ๋อ คนที่ทำให้โดนตีหัวนั่นเอง!”พุดแก้วมุมปากกระตุก ได้แต่ค้นเอาบัตรประชาชนมาให้เขาดูพลางบอกเสียงเข้ม “ปีนี้ฉันอายุยี่สิบหกแล้วค่ะ ไม่เด็กแล้ว กรุณาเข้าใจใหม่ด้วย”“อ้าว! เห็นตัวเล็กนิดเดียวก็นึกว่ายังเด็กอยู่ ที่แท้เธอเตี้ยไปสินะ”เตี้ยบ้านคุณสิ!คนมีส่วนสูงเกินมาตรฐานสาวไทยมาไม่กี่เซนติเมตรตะโกนด่าในใจที่บอกว่าเขาไม่ใช่คนรับมือยากทิ้งนั่นเธอขอลบทิ้ง!หลังแยกจากพุดแก้ว แทนที่เทวาจะตรงกลับบ้าน เขาดันโทรหาใครบางคนที่บอกว่าไปงานแต่งอาจารย์หมอไม่ได้เพราะติดเวรดึกก่อนเมื่อรู้พิกัดแล้ว ร่างสูงโ
หวานใจคุณหมอจอมเถื่อน บทที่ 4
ณ ห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ในเวลาต่อมาคนเจ็บที่ถูกนำตัวมาส่งด้วยอาการหน้าผากถูกของแข็งกระแทกเมื่อชั่วโมงก่อน ได้รับการรักษาเบื้องต้นแล้ว กำลังรอผลเอกซเรย์อยู่ด้วยสีหน้าบึ้งตึงหลังโดนฟาดสลบเหมือด ฟื้นมาอีกทีก็เจอหมอในห้องฉุกเฉินแบบนี้ เทวากลับไม่ได้ตระหนกตกใจอะไร สมัยก่อนพฤติกรรมชอบยุ่งกับสาวสวยหุ่นเอ็กซ์ แต่ไม่เช็กเจ้าของ ทำให้เขาเจอเรื่องทำนองนี้มาไม่น้อยถ้ายังเป็นเทวาคนเดิม แผลนี้คงได้มาเรื่องชู้สาวแน่ๆ แต่เทวาคนนี้ไม่ได้ยุ่งกับผู้หญิงสักคนมาเป็นปีๆ แล้วน่ะสิฉะนั้นต้นเหตุของเรื่องคืนนี้มันไม่ได้เกิดจากเขา!“ฮึก!”ดวงตาคมกริบตวัดมองคนนั่งร้องไห้สะอื้นอยู่เก้าอี้ข้างๆ ตอนฟื้นขึ้นมาบนเตียงคนไข้เขาก็เห็นคนคนนี้ร้องไห้น้ำตาท่วมอยู่ ทั้งร้องไห้ ทั้งขอโทษเขา จนถึงตอนนี้ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดร้องเลย ใบหน้าเล็กๆ มอมแมมด้วยน้ำตา ดูอ่อนแอน่าสงสารและน่าโมโหพอกันเมื่อมาอยู่ในโรงพยาบาลที่เปิดไฟสว่างจ้า เทวาจึงพบว่าไอ้หนุ่มที่มาจูบปากเขาแล้วฟาดหัวด้วยเงินร้อยเดียวเป็นผู้หญิงจริงๆ ผมยาวสลวยกับน้ำเสียงหวานใสนั่นเป็นของจริงเธอเป็นนางสาว ไม่ใช่นาย!“ฮืออ...ฮึก..ฮือออ”“โว้ย! หยุดร้องสักท
หวานใจคุณหมอจอมเถื่อน บทที่ 3
พุดแก้วเดินออกจากโรงแรมอย่างระมัดระวัง สายตาคอยมองดูรอบตัวว่าเป้าหมายยังอยู่หรือเปล่า พอเหลือบไปเห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนออกันอยู่แถวประตูหน้าโรงแรม ซึ่งต้องเดินผ่านออกไปเรียกรถกลับบ้าน เธอก็รีบถอยหลังกลับทันทีนั่นเป็นพวกบอดี้การ์ดที่เกือบเดินมาเจอเธอ!“ทำไมยังอยู่อีกเนี่ย หรือว่าพวกเขาจะรู้ตัวแล้ว”สมองน้อยๆ รีบคิดหาทางรอด ไม่นานก็ดึกวิกผมสั้นบนหัวออก ปล่อยผมสีน้ำตาลยาวเป็นลอนคลื่นลงมาแทน“ถึงจะเป็นชุดเดิม แต่เปลี่ยนมาผมยาวเป็นผู้หญิงแล้วพวกนั้นคงจำไม่ได้หรอก”หญิงสาวปลุกใจตัวเอง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะยัดวิกผมสั้นใส่เป้สะพายที่หลัง เดินผ่านประตูใหญ่ออกไปตามทางเท้าอย่างมั่นใจ ในผับมืดจะตาย พวกเขาจะรู้ได้ไงว่ามีคนแอบถ่าย เธอคิดมากไปแล้ว“นี่หยุดเลยนะ!”พวกเขารู้จริงๆ ด้วย!พุดแก้วคิดพลางสาวเท้าเดินให้เร็วขึ้นกว่าเดิม ทางเท้าตรงนี้ทั้งมืดทั้งเปลี่ยว แถมยังไม่มีคนอื่นเลย เหมาะจะทำการไม่ดีสุด เธอต้องรีบเดินให้พ้นจากตรงนี้...“กรี๊ดดดดดดดดด” เสียงหวานกรีดร้องออกมาทันทีที่มีมือใหญ่เอื้อมมารั้งแขนเรียวเอาไว้“คิดจะหนีไปไหน ร้ายนะมึง!”เอ๊ะ?!ดวงตากลมโตเบิกค้าง เมื่อเห็นหน้าคนมารั้งตนไว้ “คุณ!”
Vous vous intéresseriez aussi à
