บทที่ 3 เข้าวังหินอ่อน 2

“ผู้หญิงต่างชาติคนนั้นเป็นใคร”

คนติดตามเรียกดูข้อมูลเพียงไม่นานก็ได้คำตอบ “เธอชื่อมิสเฉิน เป็นพนักงานขายจิวเวลรีจากไต้หวัน มาพบท่านหญิงดีนาร์พ่ะย่ะค่ะ”

นัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวมองตามหญิงสาวสวยน่ารัก ผมสีดำ เครื่องหน้าสวยไร้ที่ติ นัยน์ตาดูซุกซนและดื้อดึง ผิวของเธอขาวผ่องนวลตา ยิ่งสวมเชิ้ตสีเขียวอ่อน สวมทับด้วยเสื้อสูทสีเข้ากันก็ยิ่งดูละมุนละไม แม้ว่ากางเกงขาวยาวถึงข้อเท้าจะไม่เผยเนื้อตัวแต่ก็รัดรูปให้เห็นเรียวขา ทั้งๆ ที่เป็นแฟชั่นที่เขาเคยเห็นจนชินตา แต่ไม่รู้ทำไมเธอคนนี้ถึงน่ามอง ถ้าให้ลองคะเนดู หญิงร่างสูงเพรียวสมส่วนอย่างเธอคงจะสูงประมาณแนวคางของเขา ซึ่งเขาจะสามารถจุมพิตหน้าผากของเธอได้พอดิบพอดี

เธอมาพร้อมกระเป๋านิรภัยบรรจุของมีค่า และสายตาคมกริบของเขาสังเกตเห็นว่าเธอแอบสูดลมหายใจเข้าออกให้เต็มปอดเพื่อลดความตื่นเต้น ทรวงอกนุ่มละมุนขยับเคลื่อนคล้อยไปตามจังหวะ เมื่อข้าหลวงเข้ามารายงานว่าเสด็จแม่ของเขาพร้อมให้เข้าเฝ้าแล้ว สีหน้าและแววตาของเธอก็เปลี่ยนไปเป็นสงบนิ่งจนเกือบจะเรียกได้ว่าสง่างาม ดุจเพชรเม็ดงามแอบซ่อนอยู่ในผืนทรายเฝ้ารอวันเปล่งประกาย เชื่อได้เลยว่าเธอเป็นสตรีที่กล้าหาญและใจเด็ดคนหนึ่ง

ชารีฟหยุดมองจนกระทั่งอลิชาหายเข้าไปทางประตูสตรี ก่อนจะก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคงเพื่อทำธุระของตนเอง และเชื่อว่าอีกเดี๋ยวเขาก็ลืม เหมือนอย่างที่เขาพบปะหญิงงามมากมายแล้วก็ลืมเลือน

เขาไม่ได้เอะใจเลยสักนิดว่าเธอคนนี้นี่เองที่จะกลายเป็นหนึ่งเดียวในดวงใจ เป็นมารดาของลูกๆ และเป็นแสงสว่างที่เขาตามหามาชั่วชีวิต

--------------------

อลิชาแอบเป่าปากระบายความตื่นเต้นขณะก้าวผ่านประตูสตรี เจ้าหน้าที่วังพาเธอเข้าไปภายในตำหนักที่ประทับของท่านดีนาร์ พระมารดาของชีคฟาริส

ตำหนักของท่านหญิงดีนาร์ตกแต่งผนังห้องด้วยไม้แกะสลักฉลุลายอย่างประณีตตามศิลปะอิสลาม เพดานห้องประดับด้วยกระจกเงาตัดเหลี่ยม ยามแสงส่องกระทบจะพราวพร่างดุจเพชร ทั้งหมดเป็นผลงานของช่างฝีมือชั้นครู ชั้นล่างเป็นห้องเสวยส่วนพระองค์ มีภาพถ่ายในอดีตไล่ย้อนมาถึงปัจจุบัน ทั้งภาพสมัยสร้างวัง ภาพอดีตผู้นำเชื้อพระวงศ์ที่เคยประทับที่นี่ รวมทั้งแขกคนสำคัญจากกลุ่มอาหรับที่เคยมาเยือน อลิชาจึงรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในโลกอีกใบหนึ่งที่เธอไม่รู้จัก

“โปรดระมัดระวังกิริยา” ข้าหลวงกล่าวเตือนพลางเปิดประตูบานคู่ทำจากไม้ซีดาร์เข้าไป ก่อนจะค้อมศีรษะให้เธออย่างนอบน้อม

ห้องที่เธอก้าวเข้าไปเป็นห้องขนาดใหญ่ ตกแต่งงดงามสดสว่าง มีกลิ่นหอมหวานจากเครื่องหอมที่จุดในกระถาง และท่านหญิงดีนาร์ผู้เป็นเจ้าของตำหนักประทับอยู่ที่พื้นยกสูงปูพรมหนานุ่มตรงสุดโถงห้อง ทรงอยู่ท่ามกลางหมอนปักลายเปอร์เซียสีสันจัดจ้าน ท่านหญิงเป็นสตรีวัยห้าสิบกว่าที่งดงามและดูมีเมตตา ผ้าคลุมศีรษะของพระองค์ประดับเพชรเม็ดโต แม้จะประทับอยู่ในอิริยาบถสบายๆ และสีพระพักตร์ดูอ่อนเพลีย แต่ท่านหญิงก็ดูสง่างาม แววตาเด็ดเดี่ยวสมกับที่มีสายเลือดทะเลทรายเข้มข้น

อลิชาได้รับการอบรมแล้วว่าจะต้องเดินไปตามพรมยาวนั้นและถวายจูบแตะข้างแก้มของท่านก่อน อลิชาทำตามนั้นและได้รับจูบตอบ ทรงใช้พระนาสิกแตะข้างแก้มเธอเบาๆ แล้วยิ้ม

“อัสลาม มุอัลลัยกุม สันติสุขจงเกิดแก่ท่าน” ทรงกล่าวทักทาย ดวงเนตรเป็นประกายสวยงาม

“วะ อัลลัยกุม มุสซาลาม สันติสุขจงเกิดแก่ท่านเช่นกัน” อลิชาตอบกลับแต่สำเนียงคงจะเพี้ยนไปหน่อย ท่านหญิงฟังแล้วหัวเราะเอ็นดู ก่อนจะมีรับสั่งให้ข้าหลวงนำกาแฟและของทานเล่นออกมาต้อนรับ อลิชาไม่ได้เป็นแขกเพียงคนเดียวของพระองค์ แต่มีหญิงวัยกลางคนชาวอาหรับนั่งอยู่ด้วย หน้าตาดูร้ายๆ และแนะนำตัวว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับเครื่องประดับ ชื่อนางฮันนาห์