บทที่ 3 เข้าวังหินอ่อน 3

“เราได้ยินชื่อเสียงของเธอ และได้เห็นเครื่องประดับทองประดับพลอย ฝีมือละเอียดลออยอดเยี่ยม เราจึงอยากจะขอพบสักครั้ง”

“เป็นเกียรติของหม่อมฉันอย่างยิ่งเพคะ ผลงานเหล่านี้เป็นผลงานของช่างฝีมือใหญ่ ส่วนลวดลายเป็นงานศิลปะเรียกว่าลายสุโขทัยเพคะ”

อลิชาพับเพียบเรียบร้อย ระหว่างนั้นมีเด็กรับใช้วัยรุ่นสองคน สวมชุดยาวสีม่วงเป็นเครื่องแบบ ประคองถาดเข้ามาเสิร์ฟดัลลาห์ หรือกาแฟแบบอาหรับซึ่งแตกต่างจากกาแฟทั่วๆ ไป แถมมีตะกอนเละๆ เหมือนโคลนละลายน้ำที่ก้นถ้วย พวกเธอรินกาแฟจากกาพวยยาวใส่ถ้วยกระเบื้องลวดลายวิจิตร เมื่ออลิชาลองชิมก็เกือบหลุดสำลักเพราะกาแฟอาหรับจะใส่กระวานลงไปด้วย ต้องรีบตักเค้กผลไม้เข้าปาก และเธอก็ชอบรสหวานของอินทผาลัมที่ใส่ในเค้กมากเลย

“เราต้องการเลือกซื้ออัญมณีเพื่อสั่งทำเครื่องประดับเป็นของขวัญสำหรับลูกชายทั้งสอง”

ทรงหมายถึงชีคฟาริสและเจ้าชายชารีฟ ตามธรรมเนียมแล้วฝ่ายชายจะต้องมอบเครื่องเพชรเป็นสินสอดและเป็นของขวัญหลังวันแต่งงานวันแรก ซึ่งหมายความว่าต้องเตรียมเครื่องถนิมพิมพาภรณ์ไว้ไม่ต่ำกว่าสิบชุดรอไว้ ป้าฮันนาห์มองมาที่อลิชาอย่างไม่เป็นมิตร รอยยิ้มออกจะหยิ่งยโสเพราะนางได้รับเกียรติให้เข้ามาค้าขายในวังมาหลายปีแล้ว และเชื่อว่าท่านหญิงย่อมเลือกอุดหนุนครอบครัวมุสลิมด้วยกัน

เมื่อพิธีรับรองเรียบง่ายจบลง อลิชาสอบถามพระองค์คร่าวๆ ว่าสนพระทัยอยากเลือกชมพลอยชนิดไหนเป็นพิเศษ หากเธอมีจะนำออกมาถวายให้ทรงเลือก

“ชารีฟชอบสวมแหวนไพลินสีน้ำเงินเข้ม ทรงสี่เหลี่ยม ขนาดเท่านี้... เธอพอจะหาไพลินสวยๆ สีเดียวกัน ขนาดเท่าๆ กันสักสิบเม็ดให้เราสั่งทำชุดเครื่องประดับสำหรับเป็นของขวัญให้ว่าที่ชายาได้หรือไม่”

อลิชาอยากจะถามว่าเจ้าชายยังโสดอยู่หรือ แต่เธอก็ยั้งปากไว้ทันเพราะรู้ว่าเป็นการเสียมารยาทร้ายแรง หญิงโสดจะอาจหาญไปถามถึงลูกชายของเขาแบบนั้นไม่ได้ แม้ว่าจู่ๆ จะมีออเดอร์ใหญ่ให้ตามหาไพลินงามๆ ล็อกสเปกสิบเม็ด แต่อลิชากลับไม่ดีใจเลย เธอจึงกราบทูลไปตามตรง

“หากพระองค์มีรับสั่งให้หม่อมฉันหาเพชรที่มีขนาดและคุณภาพพอๆ กันสิบเม็ด หม่อมฉันก็สามารถหาให้ได้เพคะ แต่เมื่อเป็นพลอยนับว่าเป็นเรื่องยากมาก เพราะพลอยแต่ละเม็ดจะมีเอกลักษณ์แตกต่างกัน ทั้งสี ทั้งน้ำ ทั้งไฟและตำหนิ หม่อมฉันไม่อาจรับปากได้ว่าจะสามารถหามาถวายได้ในระยะเวลาอันสั้นเพคะ”

“หม่อมฉันสามารถจัดหาได้ภายในหนึ่งเดือนเพคะ หม่อมฉันยังมีเพชรสีขาวอมฟ้า รับรองว่าเข้ากันกับไพลินอย่างไร้ที่ติแน่นอนเพคะ หม่อมฉันให้ลูกชายออกแบบเครื่องเพชรให้ทรงเลือก ทุกแบบเน้นความหรูหราเลอค่า อลังการคู่ควรพระเกียรติเพคะ”

ฮันนาห์หยิบอัญมณีจำนวนหนึ่งขึ้นมา มีทั้งทับทิม ไพลิน บุษราคัม เพชร ลาพิสลาชูรี ทัวร์มาลีนตาแมว โอปอลดำและเพทายสีฟ้าลึกล้ำ แต่ละเม็ดสวยใส ส่องแสงระยิบระยับจับตา แม่ค้าแจกแจงว่าตนมีเพชรพลอยงามๆ กักตุนไว้มากมาย แค่ไพลินสิบเม็ดไม่ใช่เรื่องยาก พลอยหลากชนิดที่นำมาก็เป็นของชั้นเลิศ นางฮันนาห์จึงเสนอขายท่านหญิงในราคาแพงลิบ ทรงปล่อยให้ฮันนาห์นำเสนอสินค้าโดยไม่ขัดจังหวะ ส่วนอลิชามองปราดเดียวแต่ยังไม่พูดอะไร หมูเขาจะหาม เธอจะเอาคานไปสอดก็ใช่ที่

“นี่คืออะไร คุณรู้ใช่ไหม คุณคิดว่ามันราคาเท่าไร”

ฮันนาห์พูดอังกฤษข่มใส่เธอด้วยสำเนียงแปร่งๆ มือป้อมๆ หยิบพลอยสีแดงสดเม็ดเท่าไข่นกกระทา งามหยดปานเลือดนกขึ้นมาวางอวด และบอกว่าซื้อทับทิมเม็ดนี้มาจากพม่า จากนั้นก็หยิบบุษราคัมสีเหลืองนวลตาขึ้นมาเสนอเป็นภาษาเปอร์เซีย อลิชาแอบดูแล้วตีราคาในใจเสร็จสรรพ ด้วยความที่เป็นคนต่างชาติต่างภาษาจึงเลือกที่จะเงียบ

“มิสเฉินคิดว่าอย่างไรบ้าง เราควรซื้อทับทิมเม็ดนี้ไหม” ทรงเอ่ยถามเพราะจับสังเกตได้ว่าอลิชาไม่สนใจจับทับทิมของฮันนาห์ด้วยซ้ำ

“หม่อมฉันมิบังอาจเสนอความเห็นเพคะ”

“พูดมาเถอะ เราต้องการฟังความเห็นของเจ้า” ท่านหญิงพยักหน้าเชิงอนุญาตให้อลิชาบอกความเห็น อลิชาอิดออดพองาม แล้วก็เริ่มจัดหนักทันที

“เวลาที่หม่อมฉันขายของ พลอยบางเม็ดทั้งสวยทั้งดีแต่ลูกค้าก็ไม่สนใจ กลับเลือกพลอยที่ด้อยกว่าไป ซึ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับความชอบของลูกค้าเพคะ ดังนั้นหากพระองค์ชื่นชอบและประทับใจก็สามารถเลือกซื้อเก็บไว้ได้ ส่วนเรื่องราคา... หม่อมฉันมีความเห็นว่าพลอยสีแดงเม็ดนั้น หม่อมฉันตีราคาให้สามดอลลาร์เพคะ”

“สามดอลลาร์? ทำไม”