บทที่ 3 เข้าวังหินอ่อน 1

บทที่ 3 เข้าวังหินอ่อน

        ถนนที่รถลีมูซีนคันหรูวิ่งเป็นถนนที่วางผังเมืองเหนือจรดใต้ มีต้นไม้ใหญ่เรียงรายขนาบข้างไปตลอดทาง ธงราชวังที่ติดอยู่ตรงมุมฝากระโปรงรถทั้งสองข้างเปิดทางให้ถนนโล่งอย่างไม่น่าเชื่อ เขตราชวังเป็นเขตหน่วยงานราชการ อลิชาประทับใจจัตุรัสใหญ่กลางเมืองที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นพิพิธภัณฑ์และแหล่งท่องเที่ยวในอนาคต อาคารบ้านเรือนทันสมัย ตึกสูงสร้างใหม่หลายแห่งกำลังจะเปิดตัวให้คนต่างชาติเข้ามาเช่าเปิดธุรกิจ แตกต่างจากเขตย่านเมืองเก่าที่ยังคงคงรูปแบบศิลปะเปอร์เซียและไม่เป็นระเบียบเท่าไรนัก

        ไม่นานนักรถคันหรูก็พาแม่ค้าตัวน้อยมาถึงที่หมาย ป้ายสวยงามด้านหน้าเขียนว่าอะไรเธอไม่แน่ใจเพราะอ่านทับศัพท์ไม่คล่อง แต่ที่แน่ๆ คือมีทหารเฝ้าป้อมตามจุดตามแนวกำแพงสูงใหญ่ ทหารรักษาการสวมชุดเกราะกันกระสุนและหมวกเบเร่ต์สีแดง กางเกงยัดในรองเท้าบู๊ต ไว้หนวดเคราครึ้มและมีอาวุธประจำกาย เมื่อขับรถผ่านประตูสามชั้นเข้าไป อลิชาก็พบว่าวังหินอ่อนที่เคยอ่านจากนิทานอาหรับราตรีมีอยู่จริง

        ประตูรถเปิดออก ปลายเท้าของเธอเหยียบลงบนพรมขนแกะหนานุ่ม ถักทอลวดลายเปอร์เซีย ปูเป็นทางทอดยาวสู่ตัวตำหนัก

        ที่นี่เป็นวังของเจ้าชายชารีฟ อัล มีดีส

ตำหนักหินอ่อน จุดเด่นคือตัวตำหนักสีขาวสวยงาม ตำหนักแห่งนี้โอ่อ่าสวยงามและหรูหราฟู่ฟ่า ภายนอกเป็นตึกสูงสามชั้นหลังใหญ่โตดูเรียบง่าย มีหอสูงจั่วแหลมที่เสียดยอดขึ้นเหนือหมู่อาคาร สิ่งนี้คือหอดักลม หรือ Wind Tower ทำหน้าที่เปรียบเสมือนแอร์ธรรมชาติ ถือเป็นความฉลาดหลักแหลมของวิศวกรสมัยโบราณที่รู้จักระบบหมุนเวียนอากาศ ทำให้ทุกห้องหับมีลมเย็นสบายๆ โดยไม่ต้องสิ้นเปลืองกระแสไฟฟ้า

เมื่อเดินผ่านประตูเข้าไปจึงพบห้องโถงใหญ่ ตกแต่งสวยงามด้วยไม้สนและไม้ซีดาร์ เพดานสูงปลอดโปร่ง รอบๆ ห้องโถงมีห้องรับรองแยกย่อยออกไปหลายห้อง แต่ปิดไว้เพื่อความปลอดภัย อลิชาเดินไปตามพรมลวดลายสวยงาม และมีโอกาสได้ชมบัลลังก์ซึ่งตกแต่งด้วยทองคำและอัญมณีหลากชนิดลวดลายวิจิตรโดดเด่น ลักษณะเป็นแท่นใหญ่จนดูเหมือนเตียง มีขั้นบันไดสามขั้นทำจากทองคำลวดลายหัตถ์แห่งฟาติมาซึ่งในอดีตผู้ปกครองมีดีสเคยใช้ออกว่าราชการจริงๆ แต่ปัจจุบันย้ายออกไปยังอาคารทันสมัยแล้ว ที่นี่จึงใช้เป็นที่รับรองแขกผู้มาเยือน ส่วนที่ประทับจริงๆ จะอยู่ลึกเข้าไปชั้นในอีกหนึ่งถึงสองประตู แบ่งเป็นประตูสตรีและประตูบุรุษ ชายหญิงเข้าออกแยกกันคนละประตู อยู่กันคนละอาคาร แม้จะไม่มีเจ้าหน้าที่ยืนเฝ้าอยู่ แต่อลิชารู้ว่ามีสายตาจับจ้องจากที่ไหนสักแห่ง

อีกด้านหนึ่งของห้องโถง ชารีฟ อัล มีดีส ยืนประสานมือไพล่หลังด้วยท่วงท่าสบายๆ เขากำลังเดินผ่านที่นี่ไปที่ไหนสักแห่ง และกำลังจะต้องไปพบอุลามะอ์[1]ตามนัดหมาย แต่ทุกสิ่งปลิวหายไปเมื่ออลิชาก้าวเข้ามาในวังของเขา

ตอนที่ประตูเปิดออก สายลมอ่อนๆ ก็พร่างพรูเข้ามาพร้อมกับร่างบอบบางของเธอ เธอดูสดใสเปล่งประกายเพราะแสงแดดอ่อนๆ อาบไล้ผิวขาวผ่อง งามจนเขาไม่อาจละสายตา

ดวงตาเจ้าเอ๋ย เขาไม่เคยเห็นใครต้องตาต้องใจเท่าเธอคนนี้เลย ชายผู้สูงศักดิ์หยุดมองนานจนบรรดาผู้ติดตามพากันแปลกใจ

“ผู้หญิงต่างชาติคนนั้นเป็นใคร”

[1] ผู้คิดหลักการศาสนาอิสลาม