บทที่ 3 เข้าวังหินอ่อน 4

“สามดอลลาร์? ทำไม”

“พลอยเม็ดนี้คือโกเมนย้อมสี ไม่ใช่ทับทิม หม่อมฉันไม่ซื้อขายพลอยเกรดนี้เพคะ”

อลิชาบอกอย่างตรงไปตรงมา เธอไม่สนใจมองพลอยหลากสีที่เรียงรายอยู่ตรงหน้าเลยเพราะรู้ว่าเป็นพลอยเกรดต่ำ อย่างมากก็ใช้โรยตู้ปลาเท่านั้นแหละ ฮันนาห์ขมวดคิ้วและพึมพำเป็นภาษาเปอร์เซียว่าหญิงต่างชาติขี้โกหกไร้สายตา ก่อนจะหยิบบุษราคัมขนาดใหญ่ขึ้นมาคะยั้นคะยอให้ท่านหญิงหยิบชม บุษราคัมเม็ดงามเจียระไนหน้าพลอยเป็นทรงกุหลาบ ส่วนก้นพลอยเจียเป็นเหลี่ยม อลิชาจึงสวมถุงมือแล้วใช้ปากคีบพลอยขึ้นมาส่องไฟดูประกาย ฮันนาห์จึงรีบบอก

“บุษราคัมเม็ดนี้เจียระไนยากมาก...”

“ซิทริน[1] ไม่ใช่บุษราคัม” อลิชาแก้ไขคำพูดอีกฝ่ายก่อนจะวางพลอยเม็ดนั้นลงอย่างไม่สนใจ หากวางซิทรินกับบุษราคัมขนาดพอๆ กันมาเทียบจะรู้ทันที และราคาก็แตกต่างกันเป็นสิบเท่า “ก้นพลอยเจียเป็นทรงเหลี่ยมเพื่อให้พลอยไม่มืดทึบ รูปแบบง่ายๆ แบบนี้ยากตรงไหนหรือ”

ฮันนาห์ของขึ้นทันที

“คนค้าขายของเหมือนกัน คิดจะเอาแต่ใส่ร้ายคนอื่นให้เดือดร้อน ใช้ไม่ได้! ฉันเป็นนักอัญมณีที่ได้รับฝึกอบรมจากสถาบัน GIA[2] นะ”

อลิชาฟังแล้วเฉย

“ขอดูใบรับรองเพชรจากสถาบัน GIA หน่อยสิคะ”

“ฉันคือนักอัญมณีที่ได้รับฝึกอบรมจากสถาบัน GIA” ฮันนาห์ยืนกรานเสียงแข็ง อลิชาจึงจุปากใส่

“คนที่อยู่ในวงการเพชรพลอยตัวจริง หากมีคนขอดูใบรับรองคุณภาพเพชรพลอยย่อมนำออกมาให้ดูอย่างเต็มใจ ต้องเป็นใบรับรองแท้ ไม่ใช่ใบแทน หรือตัวแทนอะไรทั้งสิ้น ระบบ GIA จะกำหนดเกรดสีเพชรด้วยตัวอักษรและตัวเลข มีความละเอียดแน่นอน ตอนที่คุณพูดว่า ‘เพชรสีขาวอมฟ้า’ ฉันก็รู้แล้วว่าคุณเป็นสิบแปดมงกุฎ”

“เลวร้าย! เลวร้ายที่สุด หญิงคนนี้จงใจใส่ร้ายหม่อมฉันเพคะ เธอตั้งใจจะใส่ร้ายหม่อมฉันเพื่อแย่งขายของเพคะ”

“ของแบบนี้พิสูจน์ง่ายนิดเดียว กล้าส่งอัญมณีทั้งหมดให้สถาบัน GIA ตรวจสอบไหมละคะ คนค้าคนขาย ไม่ว่าจะของราคาถูกหรือแพงก็ต้องซื่อสัตย์ ดีก็บอกดี ไม่ดีก็บอกไม่ดี ไม่ใช่เอาของอย่างหนึ่งมาบอกว่าเป็นของอีกอย่าง ต่อให้ค้าขายได้เพราะลูกค้ารู้ไม่เท่าทัน แต่ไม่มีทางอยู่รอดไปได้ตลอดไปหรอกนะ”

อลิชาฉะไม่ไว้หน้า เพราะถือว่าพวกที่ค้าขายอัญมณีแล้วตุกติกหลอกลวง ทำให้ลูกค้าเสียเงินเสียความรู้สึก เกิดอคติหรืออย่างแย่ที่สุดคือไม่กล้าซื้ออีกเลย ถือว่าตัดโอกาสพ่อค้าแม่ค้าคนอื่นๆ ที่ซื้อขายซื่อสัตย์ เธอจึงพร้อมปะทะเต็มที่ อลิชาหยิบโอปอลดำมันวาวขึ้นมาอมแล้วคายออกมา ทำเอาทุกคนตะลึง “นี่ก็โอปอลขาวย้อมน้ำตาล ทำปฏิกิริยาเปลี่ยนสีผิวให้เป็นโอปอลดำราคาแพง ทริกโบราณไปหน่อยนะคะมิสซิสฮันนาห์”

“ฉันรับซื้อมาอีกทอด ฉันไม่รู้เรื่อง”

ป้ากวนโอ๊ยนัก อลิชาจึงดับเครื่องชนใส่ซะเลย

“อ้าว ไหนบอกเป็นนักอัญมณีที่ได้รับอบรมจากสถาบันระดับโลกไงคะ ถ้าบอกแค่ว่าไม่รู้เรื่องแล้วคิดจะรอดตัว ทำแบบนี้เจตนาไม่บริสุทธิ์เลยนี่”

นางฮันนาห์จ้องหน้าอลิชาอย่างโกรธเคือง ก่อนจะรีบเก็บข้าวของและฮึดฮัดกัดฟัน แม้ว่านางอยากจะขอตัวทูลลา แต่ถ้าท่านหญิงดีนาร์ยังไม่มีรับสั่งอนุญาต นางก็ต้องตากหน้าแห้งอยู่ต่อไป

ท่านหญิงมิได้ปรายตาหรือรับฟังแม่ค้าคนเก่าแก่แต่ไม่ซื่อสัตย์อีกต่อไป ท่าทีของพระองค์ไม่ได้ขุ่นเคืองหรือหงุดหงิดแต่อย่างใด แต่ทรงพอพระทัยมาก อลิชาจึงค่อยๆ เรียนรู้ว่าท่านหญิงไม่เคยโกรธเกรี้ยวใส่ผู้ใดเลย และรู้ดีว่าฮันนาห์อาศัยความพระทัยดีนี้ขายของหลอกลวง พระองค์ก็ไม่รับสั่งต่อว่าอะไรแต่ไม่โปรดเรียกตัวมาพบอีก มาวันนี้ท่านหญิงต้องการทดสอบอลิชาถึงได้สั่งให้ตามตัวฮันนาห์มาเข้าเฝ้า และอลิชาก็ไม่ทำให้พระองค์ผิดหวัง เธอคนนี้แตกต่างจากพ่อค้าเพชรพลอยที่พระองค์เคยพบ เธอมีความรู้ด้านอัญมณีไม่ใช่น้อย น่าเชื่อถือและไม่ยัดเยียดขาย ท่านหญิงดีนาร์จึงมอบความไว้วางใจให้อลิชาทำงานอย่างหนึ่ง

“เรามีบางอย่างอยากให้เธอดู”

ทรงปรบมือ ไม่กี่อึดใจก็มีข้าหลวงสองคนช่วยกันประคองหีบใบหนึ่งออกมา เมื่อเปิดฝาหีบออกก็พบถุงบรรจุอัญมณีมากมาย แต่สิ่งที่ทรงหยิบออกมาเป็นกล่องทองแกะสลักลายใบเล็กๆ ดูรู้ทันทีว่าเป็นของสำคัญ

“นี่เป็นแหวนที่อดีตพระสวามีของเรามอบให้เป็นของขวัญแต่งงาน”

[1] Citrine สีและลักษณะซิทรินคล้ายบุษราคัม แต่คุณภาพและราคาคนละเกรด ส่วนบุษราคัมคือ Yellow Sapphire

[2] Gemological Institute of America สถาบันผู้ออกใบรับรองอัญมณีระดับโลก