บทนำ 2

“มีข่าวลือว่าเมื่อหลายปีก่อน มีสาวสวยคนหนึ่งก่อเรื่องขโมยแหวนเพชรในวังของพระองค์ ตอนนั้นตามจับกันให้วุ่นแต่นางโจรก็หนีรอดไปได้ คาดเดากันว่าเป็นสาวไทย”

“อะไรนะ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่เป็นข่าว”

“เรื่องนี้จะกระทบความสัมพันธ์หลายประเทศ และทางมีดีสไม่ต้องการให้เสื่อมเสียถึงพระมารดาของชีคฟาริส” เจ้าหน้าที่แอบกระซิบกระซาบกัน ก่อนจะยืนตัวตรงรูดปากปิดให้สนิทเมื่อเชื้อพระวงศ์คนสำคัญของมีดีสกวาดตามองด้วยแววตาเย็นเยียบ ท่านอุปทูตมีดีสประจำประเทศไทยพร้อมด้วยบุคคลระดับสูงของรัฐบาลไทยเร่งรุดเข้ามาให้การต้อนรับอย่างเคารพนอบน้อมสูงสุด

“ยินดีต้อนรับสู่ประเทศไทยพ่ะย่ะค่ะ หวังเป็นอย่างยิ่งว่ามิตรภาพระหว่างสองประเทศจะแน่นเฟ้นยิ่งขึ้น”

“ขอบคุณ”

 “เรื่องข้อเสนอที่ทางเราแจ้งไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ไม่ทราบว่าพระองค์...”

“ตามมารยาททางการทูต ฉันไม่ต้องการเจรจาในเวลานี้ ฉันจะคุยเป็นการภายในก่อน หวังว่าทางคุณจะเข้าใจ”

เจ้าหน้าที่ระดับสูงของฝ่ายไทยหน้าเจื่อน บรรยากาศพิธีต้อนรับรื่นเริงเหมือนมีแรงกดดันอะไรบางอย่างขึ้นมาทันใด จะมีก็แต่เด็กน้อยตัวเล็กๆ เกือบสิบคน สวมนุ่งโจงกระเบนกับสไบเฉียงที่ชูมาลัยดอกมะลิให้อย่างไร้เดียงสา

“ยินดีต้อนรับค่ะท่าน ยินดีต้อนรับสู่สยามเมืองยิ้มมม!!”

เด็กหญิงวัยสามขวบซึ่งอยู่หัวแถวพนมมือไหว้ ย่อขาเล็กน้อยแล้วก็กระเด้งขึ้นมาเหมือนกระต่าย แม่หนูตัวเล็กแต่พูดจาฉาดฉาน กล้าสบตาผู้สูงศักดิ์โดยไม่กลัวเกรงเลย ชารีฟยิ้มรับและยื่นมือออกไป หนูน้อยจึงวางมาลัยก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มแฉ่ง รอคำชม

สัมผัสแผ่วเบาเพียงปลายนิ้วของแม่หนู ก่อให้เกิดความรู้สึกผูกพันแปลกประหลาดเสียจนเขาไม่อาจปล่อยผ่าน ดวงตาสีเขียวเข้มเหมือนสีของหินมีค่าของเด็กน้อยสบประสานกับดวงตาคมกริบสีเดียวกัน เค้าโครงใบหน้าของหนูน้อยสวยคมเหมือนมารดาของเขาไม่มีผิด ชารีฟจึงฉวยข้อมือเล็กๆ ไว้แน่นแล้วพลิกมันขึ้นดู

รอยปานที่เดียวกันอีกต่างหาก

ชารีฟแน่ใจทันทีว่าแม่หนูน้อยผู้ที่ทำให้คนระดับเขาสะเทือนไหวรุนแรงต้องเกี่ยวข้องทางสายเลือดกันกับเขาแน่นอน ชารีฟมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินความเป็นไปได้ ก่อนจะสังเกตเห็นว่าเจ้าหน้าที่แทบทุกคนสวมเครื่องประดับอัญมณี เล็กบ้างใหญ่บ้างตามกำลังทรัพย์ เดาได้ไม่ยากว่าพวกเขาต้องมีแม่ค้าขาประจำคนเดียวกัน

ในตอนนี้เองที่เขารู้สึกถึงเข็มนาฬิกาในหัวใจของตนเอง มันเริ่มกลับมาเดินอย่างมีชีวิตชีวาอีกครั้งหลังจากที่หยุดนิ่งไปเมื่อหลายปีก่อน

แม่ตัวดี ฉันหาเธอเจอแล้ว...

ชายผู้สูงศักดิ์กำหมัดแน่น พวกเจ้าหน้าที่คิดว่าเด็กหญิงก่อปัญหาจึงพยายามจะเข้ามาเพื่อพาหนูน้อยหลบไป แต่ร่างสูงใหญ่ยกฝ่ามือขึ้นห้ามพลางชันเข่าลงจนระดับสายตาตรงกัน

ใช่เลย... แววตาแบบนี้ ท่าเชิดจมูกก๋าก้าแบบนี้ เวลายิ้มจะมีเขี้ยวเล็กๆ ถอดแบบกันมาชัดเจนเช่นนี้ แม่ของหนูน้อยเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเมียจ๋าตัวแสบ

“หนูชื่ออะไร”

“หนูชื่ออาโป... ชื่อจริงชื่อข้ามฟ้าค่ะ!” สาวน้อยพูดแนะนำตัวเป็นภาษาอังกฤษคล่องปร๋อ ยกมือขึ้นตะเบ๊ะอย่างมาดมั่นอีกต่างหาก “หนูกำลังเรียนเตรียมอนุบาล ห้องขนมเค้กค่ะ!”

“แม่... ใครเป็นแม่ของหนู”

“อาโป ลูกแม่อลิชาค่ะ!”

อลิชา... ชื่อที่เขาค้นหาตัวเจ้าของชื่อมานานได้หวนกลับมาแล้ว ที่ผ่านมาเขาใช้ทุกวิถีทาง ทุกเครือข่ายหว่านแหทั่วโลกเพื่อควานหาตัวแต่ก็ล้มเหลวมาตลอด ไม่คิดเลยว่าเธอจะหนีมาหลบซ่อนอยู่ใต้จมูกของเขานี่เอง

และเธอตั้งครรภ์

ชารีฟหายใจเข้าอย่างแรง คว้าตัวอาโปขึ้นมาอุ้มทันที แทนที่อาโปจะกลัวกลับหัวเราะชอบใจ เอื้อมมือป้อมๆ ไปดึงกูตราห์หรือผ้าคลุมผมของเขาอีกต่างหาก “ทำไมต้องใส่ผ้าคลุมผมด้วยคะ”

เขาแกล้งหลอกเด็ก “ฉันแอบเก็บขนมเอาไว้ไม่ให้ใครรู้”

อาโปหัวเราะร่วน “ท่านมาเป็นพ่อหนูได้เปล่าคะ หนูอยากมีพ่อ”

“พ่อของหนูไปไหน”

“ไม่รู้สิคะ แม่บอกว่าเบื่อพ่อ” อาโปรายงานตามที่เคยได้ยิน แต่ฟังแล้วของขึ้นทันที “แม่บอกว่าพ่อใจร้าย เปลี่ยนพ่อใหม่ดีกว่า”

คนใจร้ายรับฟังอย่างใจเย็น “แล้วแม่หนูหาพ่อใหม่ได้แล้วหรือยัง”

“ยังเลยค่ะ หนูก็เลยจะหาให้แม่เอง ลองไปจีบแม่หนูสิคะ”

“ได้สิ ฉันจีบแน่” มุมปากของเขายิ้ม แต่แววตาไม่ยิ้มเลยสักนิด ในที่สุดเขาก็เจอเมียจ๋าตัวแสบเสียที สามียังหายใจอยู่เป็นตัวเป็นตน กล้าดีอย่างไรถึงประกาศหาพ่อใหม่ให้ลูก ไม่นับรวมหนี้เก่าที่ยังไม่ได้สะสาง เขาจะคิดบัญชีทบต้นทบดอกหนักๆ แน่นอน