-๑๐- เอ็งอย่ามาทำหน้าแบบนั้น

"หวานใจ!"

เสือหาญเรียกชื่อคนที่เขาประคองขึ้นมา ใบหน้าซีดเซียวกับบาดแผลเต็มไปหมดทำให้ขมวดคิ้ว สำรวจดูรอบคอที่ขึ้นรอยมือสีแดงเด่นชัด มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หวานใจไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่เสียด้วยซ้ำ

ในระหว่างที่กำลังคิดแล้วจับดูไปตามแขนเรียวที่บอบช้ำ ดวงตากลมก็พยายามตื่นขึ้นมามอง เสียงพูดแสนแผ่วเบาทำให้เสื้อหาญขยับเข้าไปฟังใกล้ขึ้น

"ชะ ช่วย....ช่วยด้วย"

เพียงแค่คำขอความช่วยเหลือเท่านั้นที่อีกคนได้พูดก่อนจะสลบไปอีกรอบ

"ฉันว่ารีบกลับหมู่บ้านเถอะจ้ะ คุณหวานใจน่าจะเจ็บมาก"

"ไอพวกนั้นก็โดนจัดการหมด แล้วใครทำร้ายเอ็งนะหวานใจ"

"หรือจะเป็นพวกที่เคยจับตัวคุณหวานใจมา"

สิ้นเสียเอ่ยถามด้วยความสงสัยเสียงราวกับของหนักกระทบพื้นจากด้านหลังก็เรียกให้หันไปอีก เสือหาญประคองหวานใจไว้ในอ้อมแขนก่อนเพราะคิดว่าอาจจะเป็นคนที่ทำร้ายหวานใจก็ได้ 

เสือโชคอาสาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ คนที่ทรุดก้มหน้าอยู่เงยขึ้นมามอง ทุกคนก็ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ตอนเห็นว่าเป็นเสือมิ่งที่บาดเจ็บถูกมีดแทงปักที่แขนด้วย

"นี่มันอะไรกันว่ะ มึงออกมาได้ยังไงไอมิ่ง กูบอกให้มึงอยู่ที่หมู่บ้านไง"

"ขะ ขอโทษจ้ะพี่หาญ พอดีฉันเห็นคุณหวานใจด้อมๆมองๆแล้วก็เดินตามพวกพี่ออกมา ฉันกลัวว่าจะเกิดเรื่องก็เลยตามมาด้วย"

"เอาเถอะ รีบกลับหมู่บ้านไปรักษาก่อน"

"พี่หาญให้ฉันอุ้มคุณหวานใจก็ได้นะ"

"ไม่ต้อง กูอุ้มเอง มึงช่วยกันพยุงไอมิ่งไป"

ธาราวิหค

ยายนวลดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายให้หวานใจ แววตาของหญิงสูงวัยฉายแววเป็นห่วงออกมาชัดเจน มือเหี่ยวย่นลูบหัวให้คนนอนผวาได้สงบลงแล้วถอนหายใจ ยิ่งมองดูก็ยิ่งน่าสงสาร ใครกันทำร้ายเด็กผู้หญิงตัวเล็กได้ถึงขนาดนี้

เสือหาญเดินเข้ามาหลังจากเดินไปส่งหมอคมเสร็จ ตามมาด้วยกะทิที่เดินมายืนข้างกายแล้วกอดอกมอง ในใจเอาแต่คิดว่าทำไมไม่ตายไปซะให้มันสิ้นเรื่องไปทุกอย่างจะได้จบ 

"ไอมิ่งมันว่ายังไงบ้าง?"

"มันแค่ตามคุณหวานใจออกไป เพราะคุณหวานใจเดินตามพวกฉัน เห็นคุณหวานใจกำลังโดนทำร้ายก็เลยเข้าไปช่วยจนได้แผลมาอีกคน"

"แล้วทำไมมันจะต้องเดินตามพวกพี่ไปด้วยละจ๊ะ หรือว่ามันนั่นแหละที่เป็นพวกกับคนตัดไม้พวกนั้น แต่พอพี่จัดการได้ มันก็เลยทำเป็นโดนทำร้ายไง"

ที่กะทิพูดมันก็พอเป็นไปได้ ไม่มีเหตุผลอะไรมากพอให้หวานใจเดินไปไกลอย่างนั้นได้ แต่ถ้ายังไม่มีหลักฐานจะตัดสินอะไรก็คงไม่ได้ ถ้าเสือหาญมารู้ทีหลังว่าหวานใจเป็นอย่างที่กะทิว่าจริง คงปล่อยให้อีกคนมีชีวิตต่อไปไม่ได้

"อย่าบอกว่าเอ็งเชื่อที่นังกะทิมันพูดนะ"

"แต่อะไรก็เป็นไปได้นะยาย นังหนูของยายพึ่งมาอยู่ที่นี่ไม่นาน เรายังไว้ใจไม่ได้ อีกอย่างก็ไม่รู้ว่าทำไมหวานใจถึงจะต้องเดินตามพวกฉันออกไปด้วย"

"นังหนูมันอาจจะแค่หลงไป"

"แต่ไอมิ่งยืนยันว่าหวานใจตั้งใจตามออกไป"

ยายนวลเอ่ยปากไล่คนที่พูดจาไม่เข้าหูออกไป เสือหาญอ้าปากกำลังจะพูดแต่บานประตูถูกปิดใส่หน้าเสียงดังลั่น แอบแปลกใจเหมือนกันที่ยายนวลเชื่อใจผู้หญิงคนนี้มากเสียจนไม่ยอมฟังอะไรเลยแบบนี้

หวานใจหลับไปหนึ่งวันเต็มกว่าจะลืมตาตื่นขึ้นมา มองไปโดยรอบเห็นว่านอนอยู่ในห้องของยายนวลถึงได้รู้ว่าตัวเองยังไม่ตาย ก้มมองดูรอยฟกช้ำในมือขยับตัวหย่อนขาลงเดินไปหน้ากระจกเพราะอยากเห็นบาดแผลทั้งหมดของตัวเอง 

บานประตูห้องเปิดเข้ามาจังหวะเดียวกันกับที่หวานใจเซถลาไปด้านหน้า เสือหาญโอบรับกายเล็กเอาไว้ด้วยความตกใจก่อนจะพยุงไปนั่งที่เตียงอย่างเก่าแล้วทำหน้าราวกับไม่เต็มใจ

"ถ้าไม่เต็มใจก็ไม่ต้องช่วยหรอก"

"ปากเอ็งนี่มันดีจริงๆ น่าปล่อยให้ตายกลางป่าเสียให้เข็ด"

"แล้วช่วยมาทำไม"

เสือหาญได้แต่จิ๊ปากขัดใจกับความอวดดีนี้ ทีตอนนั้นยังพูดร้องขอความช่วยเหลืออยู่เลย พอรอดมาได้ดันปากเก่งเสียเหลือเกิน คิดถูกหรือคิดผิดนะที่อุ้มมาจนกลับได้ถึงธาราวิหค

"ถ้าไม่กลัวว่ายายจะเสียใจที่เอ็งตาย ข้าก็ไม่ช่วยหรอก"

"....."

"ตื่นแล้วก็ดี ตอบข้ามา เอ็งตามพวกข้าไปทำไม"

"ฉันไม่...."

"อย่ามาบอกว่าไม่ได้ตาม เพราะไอมิ่งเป็นคนบอกข้าว่าเอ็งเดินตามพวกข้า มันเลยตามออกไป เห็นเอ็งโดยทำร้าย มันก็เลยไปช่วยจนโดนไปด้วย"

"เสือมิ่ง? ช่วยฉันหรอ?"

หวานใจขมวดคิ้วจนเป็นปม เท่าที่จำได้คือเธอเดินตามเสือหาญออกไปจริง เพราะอยากจะหาทางออกไปจากที่นี่ แต่เจอโจรโพกผ้าปิดหน้าคนหนึ่งจับเอาไว้แล้วก็ทำร้าย เธอหาทางดิ้นหลุดมาได้แล้วก็วิ่งหนีจนสะดุดแล้วกลิ้งตกลงมาจากเนินสูง ยังไม่ได้เจอกับเสือมิ่งเลย....แต่ทำไมเสือหาญถึงบอกว่าเสือมิ่งเป็นคนไปช่วยไว้

"หัวกระแทกจนสมองเลอะเลือนหรือไง"

"แล้วเสือมิ่งเป็นยังไงบ้าง?"

"แผลแค่นั้นมันไม่ตายหรอก ตอบข้ามาได้แล้ว"

ดวงตาคมมองจ้องเค้นถามผ่านแววตานั้น หวานใจก้มหน้าหลบไป มาถึงขนาดนี้คงปิดบังต่อไปไม่ได้ หวานใจกำลังจะอ้าปากตอบสิ่งที่เสือหาญสงสัยแต่เสียงแหลมของกะทิดังขึ้นมาเสียก่อน

"ตื่นขึ้นมาทำไม นึกว่าแกจะตายไปแล้วซะอีก"

"ถ้าฉันตายจะมาหาเธอคนแรกเลย เผื่ออยากไปอยู่ด้วยกันจะได้ไม่เหงาปาก"

หวานใจตอบกลับอย่างเจ็บแสบแล้วขยับตัวนอนลงบนที่นอน ดึงผ้าห่มมาคุมโปงไว้ไม่อยากพูดคุยอะไรด้วยอีก ถึงจะแอบหงุดหงิดกับคำพูดของกะทิไปบ้าง แต่ก็ถือว่ามาได้ถูกเวลาดี

"เอ็งมาทำไมนังกะทิ"

"ฉันจะมาถามจ้ะว่างานหมู่บ้านอาทิตย์หน้าพี่จะจัดที่ริมธารน้ำเหมือนเดิมไหม ฉันจะได้ให้คนเตรียม"

"อืม ที่เดิมนั่นแหละ"

เสียงของคนคุยกันเงียบไปแล้วหวานใจเลยถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่เสือหาญไปเสียที อย่างน้อยก็จะได้ไม่ต้องตอบคำถามอะไรให้มากมาย พอนึกถึงแววตาของเสือหาญที่เอ่ยถามกัน ก็พอจะทำให้รู้ได้ว่าอีกคนน่าจะกำลังสงสัยในตัวเธอ ผู้หญิงตัวเล็กอย่างหวานใจจะไปทำอะไรได้ บางทีก็อยากให้เขาคิดถึงข้อนี้บ้าง

"โอ๊ย!"

หวานใจสะดุ้งลุกขึ้นนั่งในตอนที่พลิกตัวแล้วขาเตะเข้ากับใครบางคน เปิดผ้าห่มออกมาก็เห็นเป็นเสือหาญที่นั่งมองดุอยู่ปลายเตียง เขายังไม่ไปอีกหรอ นึกว่าไม่มีใครอยู่แล้วซะอีก ดีนะที่พูดในใจไม่ได้พูดบ่นออกมา

"เอ็งมาถีบข้าทำไม"

"ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ก็นึกว่าคุณออกไปแล้ว"

"ข้ายังคุยกับเอ็งไม่จบ คิดยังไงว่าข้าจะออกไป"

เรียวแขนเล็กถูกรั้งเข้าไปหาเสือหาญที่มองจ้องเขม็ง ดวงตากลมเริ่มมองหาคนช่วยเหลือ แต่ดันไม่มีใครเข้ามาในตอนนี้เลย ขืนใช้วิธีตะโกนละก็เสือหาญต้องจัดการเธอแน่

"บอกข้ามาให้ชัด เอ็งตามออกไปทำไม ต้องการอะไร"

"ฉันก็แค่อยากกลับบ้าน"

"บ้าน?"

"ชะ ใช่ ก็แค่คิดว่าถ้าออกไปจนถึงผาน้ำตกได้ ก็น่าจะเดินออกจากป่านี้ไปได้ไม่ยาก"

"ทั้งที่พวกข้าบอกไปแล้วว่ามันไม่ง่าย เอ็งก็ยังจะอวดเก่ง แล้วดูความอวดเก่งของเอ็งสิ ทำให้ไอมิ่งมันเจ็บตัวเห็นไหม"

หวานใจก้มหน้าลงไม่พูดอะไรกลับไป ถึงจะนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเสือมิ่งเข้าไปช่วยเธอตอนไหน แต่ในเมื่อเขายืนยันแบบนั้นเธอเองก็รู้สึกผิด ถ้าจะทำให้ใครสักคนมาเจ็บตัวเพื่อช่วยเหลือเธอ โดยเฉพาะคนดีๆอย่างเสือมิ่ง

เสือหาญเห็นคนตรงหน้านิ่งไปก็เริ่มคลายมือออก ดูท่าคงรู้สึกรู้สาอะไรขึ้นมาบ้างแล้ว ว่าการขัดคำสั่งหรือไม่ฟังในสิ่งที่เขาพูดมันสร้างความเดือดร้อนยังไง ก็ใช่ว่าจะอยากให้ผู้หญิงคนนี้อยู่ที่นี่นาน แต่การบุ่มบ่ามทำอะไรตามใจของอีกคนมีแต่ผลเสียตามมาทั้งนั้น

"หลังจากนี้ก็หัดฟังข้า ถึงธารวิหคมันจะไม่ได้อยู่สุขสบาย แต่ก็ดีกว่าเอ็งออกไปอยู่ในป่ากว้างนั่นแน่นอน"

หวานใจพยักหน้ารับคำ ท่าทีเชื่อฟังที่เสือหาญไม่เคยเห็นมาก่อนทำเอานิ่งงันไปสักพัก เวลาไม่มีปากเสียงแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ค่อยน่าคุยดีด้วยหน่อย แต่พอหวานใจทำปากยู่ลงเขาก็กระแอมแล้วตีหน้านิ่งขึ้นมาอีก ไอหน้าอ้อนๆแบบนี้บอกแล้วไงว่าเห็นทีไรก็หงุดหงิด 

"เอ็งไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้น"

"หน้าแบบไหน?"

"ก็ไอหน้าอ้อนนี่ไง ข้าไม่ใช่ยาย ไม่ใช่พวกไอเพ้ง ไม่หลงกลเอ็งหรอก"

"นี่ไม่ใช่หน้าอ้อน มันหน้าของคนรู้สึกผิดต่างหาก"

เสือหาญเอนไปด้านหลังแล้วใช้แขนประคองตัวเองเอาไว้ในตอนที่จู่ๆหวานใจก็ขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาคู่นั้นจู่ๆก็ทอประกายแล้วมองสบตาเขาไม่เลิก กระพริบตาปริบๆอย่างใสซื่อ ไหนจะมือที่ยื่นมาเกาะแขนเขาเอาไว้อีก เสือหาญกำลังถูกทำเสน่ห์หรือเปล่า ทำไมถึงละสายตาจากคนตรงหน้าไปไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว

"แบบนี้ต่างหากเรียกว่าหน้าอ้อน"

หวานใจขยับเข้าไปใกล้อีก พอเห็นว่าเสือหาญเหมือนจะเสียทรงก็เลยอยากแกล้งมากกว่าเก่า แต่ดันถูกเขาดันตัวเธอเอาไว้ 

"อ้อนตีนข้าหรอ ออกไป!" เสือหาญพูดไว้เท่านั้นแล้วเดินออกไปทั้งยังคอยหันมามองหวานใจเป็นระยะ ก่อนไหล่จะชนเข้ากับขอบประตูจนหวานใจหลุดขำออกมา

"คนอะไร เขินแล้วปากเสียชะมัดเลย"