-๙- พูดออกมาได้ไม่อายปาก

"ออกไปไหนมา ข้ากับยายตามหาให้วุ่น"

หวานใจเปิดประตูบ้านเข้าไปก็เห็นเสือหาญยืนกอดอกมองอยู่กลางบ้าน ในตอนนี้เหมือนกับเวลาที่กลับบ้านดึกแล้วมีผู้ปกครองมารอต่อว่าไม่มีผิด ต่างกันก็แค่เราไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันก็เท่านั้น แล้วหวานใจก็ไม่ได้มีเสือหาญเป็นผู้ปกครอง

"ก็แค่ออกไปนั่งเล่น หรือว่าแค่ออกไปนั่งเล่นก็ยังไม่ได้อีกหรอ"

ถามกลับไปอย่างใส่อารมณ์ทันที พึ่งรู้ว่าการย่างก้าวไปไหนในธาราวิหคสำหรับเธอมันจะยากมากขนาดนี้ ต้องบอกกล่าวเขาทุกครั้งก่อนจะไปไหนใช่ไหมเขาถึงจะพอใจ แต่นั่นไม่ใช่การกระทำของคนที่มีสิทธิ์ในชีวิตเธอหรอ ซึ่งเขาไม่มีมัน....

"ค่ำมืดแบบนี้เอ็งไปนั่งเล่นที่ไหน แล้วทำไมมาด้วยกันได้"

"เอ่อ ฉันแค่บังเอิญเจอน่ะพี่ เห็นว่ามืดแล้วก็เลยเดินมาส่ง"

"ทีตอนออกไปยังไปเองได้ ทำไมตอนกลับต้องให้ไอมิ่งมาส่ง ล่าแต้มหรอเอ็ง"

หวานใจถอนหายใจทั้งขมวดคิ้ว ไม่ได้ต่างไปจากที่คิดเท่าไหร่นัก คำพูดคำจาไม่น่าฟังยังคงออกมาจากปากเขาเหมือนเคย อยากจะพยายามทำใจให้ชิน แต่จะให้ทำยังไงก็ไม่รู้สึกชินเสียที กับคนอื่นหวานใจใช้เวลาเพียงไม่นานก็เข้าใจได้ แต่กับเสือหาญดันไม่เป็นอย่างนั้นเลย หงุดหงิดทุกครั้งที่เขาพูดจาไม่ดีใส่ 

"คงงั้นมั้ง นี่ถ้าไม่เกรงใจนะ คงให้อุ้มขึ้นไปส่งบนห้องแล้ว"

ในเมื่อการเงียบไม่ใช่ทางออกที่ดีสุดก็คงต้องสวนไปให้เขาได้รู้บ้าง ก็ถ้ามองว่าหวานใจชอบอ่อยผู้ชายนัก ก็จะอ่อยมันจริงๆซะเลย

"นังหวานใจพูดออกมาได้ไม่อายปาก"

"แล้วทำไมต้องอายด้วย"

เสือหาญเดินตรงเข้าไปหาหวังจะคว้าตัวหวานใจ แต่เหมือนครั้งนี้อีกคนจะรู้ทัน กายบางเบี่ยงหลบแล้วยิ้มเยาะเย้ย ก่อนจะพูดจาด้วยคำพูดแสนหวานกับเสือมิ่งแล้วเดินยิ้มหนีไป

"เสือมิ่งฉันขอขึ้นห้องก่อนนะคะ เบื่อคนแก่ขี้บ่นแถวนี้จะแย่แล้ว ขอบคุณที่เดินมาส่งค่ะ"

ทีกับเสือหาญคนนี้ ไม่เห็นจะเคยได้รับรอยยิ้มแบบนั้นบ้างเลย นี่ไม่ใช่ว่าเขากำลังคิดแบบน้อยใจหรอกนะ ก็แค่สงสัยเท่านั้นแหละ

"มึงดูไอมิ่ง ผู้หญิงแบบนี้หรอว่ะที่มึงไปหลงชอบ"

มองตามหวานใจที่เดินขึ้นไปแล้วได้แต่พูดอย่างไม่พอใจ เสือมิ่งเลือกที่จะพูดเรื่องอื่นแทรกขึ้นมาแทนก่อนที่อีกคนจะหงุดหงิดมากกว่าเก่า

"ว่าแต่ที่จะไปแถวผาน้ำตกพรุ่งนี้ สรุปพี่จะเอาคนไปสักกี่คน"

"กูกับไอโชค แล้วก็เลือกมาอีกสักสองสามคนก็พอ ไปเยอะมันจะเป็นเป้า ส่วนมึงอยู่ดูแลที่หมู่บ้านเผื่อเกิดเรื่อง"

เสือหาญเอ่ยปากสั่งอย่างจริงจัง พรุ่งนี้ถึงเวลาต้องออกไปสำรวจแถวผาน้ำตกสักหน่อย เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาได้ข่าวว่าพวกตัดไม้มันเข้ามาสำรวจพื้นที่ และจะเข้ามาอีกครั้งในวันพรุ่งนี้ เห็นทีเขาต้องทำให้รู้หน่อยว่าใครหน้าไหนก็ไม่สามารถเอาไม้ออกไปจากป่านี้ได้สักต้น เสือหาญยังคงนัดแนะกับเสือมิ่งต่อไป โดยที่ไม่รู้เลยว่าหวานใจได้ยินทุกอย่างเลยที่พวกเขาพูดกัน

เช้าอีกวันชาวบ้านพากันมายืนเรียงส่งเสียงให้กำลังใจเสือหาญที่จะพาคนออกไปจัดการพวกตัดไม้ เป็นเหตุการณ์ปกติที่คนในธาราวิหคทำกันทุกครั้ง ยายนวลยืนลูบหัวเสือหาญอยู่แล้วพูดให้เจ้าป่าเจ้าเขาคุ้มครองหลานชายกับพรรคพวก ป่ากว้างมักมีอันตรายอยู่เสมอ แต่ยายนวลก็เชื่อว่าหลานชายคนเก่งอย่างเสือหาญจะรอดกลับมาได้อย่างทุกที

"พี่เสือหาญสู้ๆนะจ๊ะ กะทิจะรอพี่เสือหาญกลับมานะ"

เสือหาญส่งมือไปลูบหัวกะทิ บางครั้งอีกคนอาจจะดูน่ารำคาญไปบ้าง แต่เสือหาญก็ยังมองกะทิเป็นเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง ทุกอย่างที่กะทิทำเขาพอมองออกว่าอีกคนทำไปเพราะความหวังดี ดวงตาคมละจากตัวจี๊ดของหมู่บ้านมองไปรอบบริเวณแต่ก็ไม่เจอคนที่มองหา แอบหายไปสร้างเรื่องที่ไหนอีกหรือเปล่านะ

"เรารีบไปกันเถอะพี่หาญ กว่าจะไปถึงตรงน้ำตกอีก รีบสะสาง จะได้ไม่กลับค่ำมืด"

ถึงจะพยักหน้าตอบรับไปแต่ก็ยังคงมองหาอยู่ ยายนวลมองหลานชายแล้วยิ้มก่อนจะเอามือแตะที่แผ่นหลัง

"ไม่ชอบ แล้วมองหานังหนูมันทำไม?"

"ฉันเปล่ามองหานะยาย ฉันแค่มองดูความเรียบร้อยเฉยๆ"

อาการเลิ่กลั่กน่าตลกถูกแสดงออกไปจนเพ้งยังขำออกมา แต่สายตาดุของเสือหาญหยุดเสียงหัวเราะทั้งหมดไว้ซะก่อน

เสือหาญกับเหล่าลูกน้องใช้ผ้าสีดำคาดหน้าไว้ก่อนพากันเดินออกมาจากธาราวิหคบุกป่าฝ่าดงอยู่นานหลายชั่วโมงกว่าจะถึงผาน้ำตกสูง ปักหลักพากันหลบตามต้นไม้ใหญ่เพื่อรอเวลา เสือหาญทำสำเร็จมาตลอด และครั้งนี้มันก็จะเป็นอีกครั้ง เขามั่นใจแผนการที่คิดมาแล้วอย่างรอบคอบ จะไม่มีใครรอดออกไปจากที่นี่ทั้งนั้น ในเมื่อคิดจะทำลายต้นไม้ใหญ่ของที่นี่ ก็ต้องชดเชยทั้งหมดด้วยชีวิต 

"พี่หาญว่ารอบนี้มันจะมีของมีค่าติดตัวมาไหม?"

"พวกมันต้องรับเงินมาอยู่แล้ว เดี๋ยวถ้าได้มาเยอะ กูจะพาพวกมึงเข้าเมืองไปซื้อของเพิ่มเลย"

เสียงเฮดีอกดีใจดังขึ้นอย่างลืมตัว ก่อนเสือหาญจะยกนิ้วสั่งให้เงียบลง เสียงผู้คนคุยกันดังขึ้นเรียกให้หันไปมอง เสือหาญทำสัญญาณให้ลูกน้องก้มลงต่ำเพื่อหลบซ่อนตัว เหมือนว่าเรื่องของพวกเขาจะถูกพูดถึงเป็นวงกว้าง ดูจากการที่ครั้งนี้พวกมันเตรียมอาวุธติดตัวมาด้วย สงสัยจะไม่ง่ายอย่างที่คิด แต่ก็ไม่ได้ยากเกินความสามารถของเสือหาญหรอก

"รอบนี้พวกมันมีอาวุธ พวกมึงระวังตัวกันให้ดี"

เท้าเหยียบย่ำกับพื้นดินที่มีใบไม้แห้งอยู่เต็มไปหมดอย่างระวังไม่ให้เกิดเสียง เสือหาญพยักหน้าให้ลูกน้องยิงหน้าไม้ที่มีลูกดอกชุบยาพิษเข้าใส่พวกมันก่อน ลูกดอกที่ปักลงตามร่างกายของพวกเลวนั่นทำให้เสือหาญยิ้มอย่างพอใจ ทุกคนฝีมือดี ไม่ผิดหวังที่ตั้งใจสอนมาด้วยตัวเอง

ก้มหลบลงแล้วหยิบเอาปืนออกมาเตรียมไว้ เสียงลั่นไกดังลั่นจากฝั่งตรงข้ามที่คงเริ่มรู้ตัวแล้วว่ากำลังมีศัตรูอย่างพวกเขาดักซุ่มโจมตีอยู่ 

"ลุย!"

สิ้นเสียงคำสั่งก็พากันวิ่งกรูเข้าหาอย่างไม่เกรงกลัว เสียงยิงสวนกันไปมาดังสนั่นป่า แต่นั่นไม่ได้ทำให้เสือหาญหนีถอยหลัง ในเมื่อออกมาแล้วเขาก็ไม่เคยกลัว และไม่คิดจะกลับธาราวิหคด้วยมือเปล่า

เพียงไม่กี่นาทีพวกมันก็ถูกล้มจนหมด เสือหาญยังคงยืนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย คนพวกนี้ดูไม่มีแม้แต่ฝีมือจะต่อสู้ขั้นพื้นฐานด้วยซ้ำ 

"โห พี่หาญ พวกมันมีเงินเยอะเลยจ้ะ"

"เอาไปให้หมดเลย พวกมันคงไม่ตื่นจากยมโลกมาใช้เงินหรอก เงินจากความเลวของพวกมัน ถือว่าชดเชยที่บุกลุกป่านี้ก็แล้วกัน"

เงินมากมายถูกเก็บใส่ถุงผ้าที่เตรียมมา  เสือหาญสั่งให้เอาตัวพวกมันมาทิ้งรวมกันไว้แล้วรีบพากันเดินกลับทางเก่า อีกไม่นานฟ้าก็จะมืดแล้ว การเดินในป่าจะยากขึ้นอีกหลายเท่า 

"ดูจากของที่มันเตรียมมา ฉันว่ามันคงกะจะตัดไปเยอะแน่"

"แต่ก็น่าเสียดาย พวกมันเอากลับไปไม่ได้สักต้น"

เสือหาญพูดตอบกลับเสือโชคไป เคยบอกแล้วว่าไม่ว่าใครที่ต้องการทำลายป่านี้ก็ต้องถูกจัดการ เงินที่ได้มาใช้จุนเจือคนในหมู่บ้าน ก็คือเงินจากคนชั่วพวกนี้ ถึงอย่างนั้นสุดท้ายแล้วคนภายนอกก็ยังเรียกพวกเขาว่าโจรอยู่ดี นั่นคือเหตุผลที่ต้องหลบหนีจากตำรวจ

"หยุดก่อน"

"อะไรหรอจ๊ะพี่?"

"กูได้ยินเสียงอะไรสักอย่าง พวกมึงระวังตัว"

อาวุธประจำกายถูกหยิบมาไว้ป้องกันตัว เสียงเหมือนอะไรบางอย่างลากไปตามแนวใบไม้แห้งดังใกล้ขึ้นมาเป็นระยะ ก่อนจะเห็นกายบางของใครบางคนกลิ้งตกลงมาจากเนินสูงตรงหน้า

เสือหาญจ่อปืนไปตรงร่างที่คว่ำอยู่ ยังไม่อาจไว้ใจได้ว่าเป็นแผนของใครที่ไหนหรือเปล่า แต่เพราะพยายามสะกิดอยู่หลายครั้งกลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับ เขาเลยเก็บปืนแล้วนั่งลง พลิกตัวอีกคนกลับมาหาแล้วเบิกตากว้าง ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้....