บทที่ 7

“มาแล้วเหรอ” ภวินท์เดินเข้าไปหาพราวจันทร์ เขามองสำรวจผู้หญิงที่อดีตเคยใกล้ชิดกันตั้งแต่หัวจรดเท้า แม้เวลาจะผ่านมานานแค่ไหน แต่ร่างกายเจ้าหล่อนเป็นเช่นไร เขาจำได้ไม่มีวันลืม น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอเป็นของคนอื่นไปแล้ว ความหลังของเราสองคนเลยยากจะรื้อฟื้นขึ้นมา ไม่เป็นไร.. ไม่เป็นไร.. เพราะเธอไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ อย่างมากหากได้กลับมามีความสัมพันธ์กันอีกครั้ง ก็คงเป็นได้แค่ของเล่นชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น “ไม่นึกเลยนะว่าพราวจะเป็นคนมาหาพี่เอง”

“ปล่อยพี่กันต์ไป พี่กันต์ไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องของเรา” เธอพูดเสียงลอดไรฟัน พยายามข่มความโกรธเอาไว้ไม่ให้ระเบิดออกมาในเวลานี้

ริมฝีปากบางหยักได้รูปของคนที่มีคำนำหน้าชื่อว่านายแพทย์กระตุกยิ้ม “จะปล่อยไปได้ยังไง ผู้ชายคนนั้นติดหนี้พี่อยู่ห้าแสน ถ้าพราวอยากให้พี่ปล่อยมัน พราวมีเงินห้าแสนมาให้พี่ไหมล่ะ หรือถ้าไม่มี..” ภวินท์เลื่อนสายตามาหยุดที่หน้าอกพราวจันทร์ “จะเอาอะไรมาแลกกับผู้ชายคนนั้นดี”

สายตาและคำพูดของภวินท์ทำให้ความอดทนของพราวจันทร์ขาดผึง เธอง้างมือขึ้นแล้วฟาดลงที่ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มแรงจนมุมปากเขามีเลือดซึมออกมา กระนั้นแม่ของเด็กชายตะวันฉายก็รู้สึกว่าสิ่งที่ตนทำยังไม่สาสมกับความชั่วของเขา เทียบไม่ได้แม้เพียงเศษเสี้ยว

“คนสารเลว!”

ภวินท์เช็ดเลือดที่มุมปาก เขาตวัดมองพราวจันทร์ นัยน์ตาสีดำขลับลุกวาวฉายแววเหี้ยมจนคนถูกมองถอยร่นไปโดยอัตโนมัติ

“ทำร้ายคนอื่นแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะน้องพราว” เขาพูดพลางขยับเข้าไปหาหญิงสาว ต้อนเจ้าหล่อนจนแผ่นหลังเธอแนบผนังแล้วยกมือสองข้างขึ้นยันกำแพง “ตัวหอมเหมือนเดิมเลยนะ” กลิ่นกายของพราวจันทร์ทำให้นายแพทย์หนุ่มนึกถึงเรื่องราวในวันวาน ปกติเขาไม่เคยใช้ผู้หญิงซ้ำ นอนด้วยกันคืนเดียวก็ต่างฝ่ายต่างแยกย้าย เพราะเขาเป็นคนขี้เบื่อ ทว่ากับแม่ของลูกหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ เขานอนกับเธอซ้ำแล้วซ้ำแล้วเล่า ผู้หญิงคนนี้เป็นเหมือนของมึนเมา ยิ่งได้กิน ยิ่งเสพติด เขาลุ่มหลงในกายเธอ เธอเป็นผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่สามารถเติมเต็มเรื่องบนเตียงให้เขาจนอิ่ม น่าเสียดาย.. เราสองคนต่างกันเกินไป เขาไม่อาจยกย่องเธอขึ้นมาเป็นภรรยาได้ แม้จะปรารถนาในรสสวาทจากพราวจันทร์เพียงใด สุดท้ายปลายทางก็คือแยกย้ายกันอยู่ดี เพราะเขาใช้สมองในการดำเนินชีวิต ไม่ใช่ความรู้สึกหรือความต้องการ

“ถอย-ออก-ไป!” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน

มุมปากข้างซ้ายของนายแพทย์ภวินท์โค้งขึ้นเล็กน้อย เขามองพราวจันทร์ไม่ต่างจากลูกไก่ในกำมือ “มีสิทธิ์อะไรมาสั่งพี่ หน้าที่ของเธอคือฟังที่พี่บอกแล้วทำตามโดยไม่มีข้อต่อรองใดๆ ทั้งนั้น เพราะ..” เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เจ้าหล่อนจนปลายจมูกชนกัน “ถ้าหากทำตัวเป็นเด็กดื้อไม่เชื่อฟังผู้ใหญ่ พี่จะส่งผู้ชายของเธอเข้าไอซียู”

ในที่สุดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมา ดวงตาที่เคยจ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความชิงชังค่อยๆ ผันเปลี่ยนจนเหลือเพียงความเจ็บปวด “ปล่อยพี่กันต์ไป อย่าทำอะไรเขา หนูขอร้อง..” เธอยกมือไหว้พ่อของลูกทั้งน้ำตา “พี่จะให้หนูทำอะไร หนูยอมทุกอย่างแล้ว”

“นี่พราวรักไอ้บ้านั่นขนาดนั้นเลยเหรอ” เขามองพราวจันทร์ด้วยแววตาสมเพช “เพื่อผู้ชายคนเดียว เธอยอมทำทุกอย่างเลยเหรอพราว” พราวจันทร์รักศักดิ์ศรียิ่งกว่าสิ่งใด แต่วันนี้เธอกลับยอมทิ้งมันเพียงเพราะผู้ชายคนเดียว