เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 6
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-02-03 20:41:25‘อย่าทำอะไรพี่กันต์ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าหนูไม่เตือน!’
สำหรับภวินท์แล้ว คำขู่จากปากพราวจันทร์ไม่ต่างจากลมที่พัดผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไร้ความหมาย.. ‘พี่ให้เวลาเธอหนึ่งชั่วโมง ถ้าไม่มาก็รอไปเจอแฟนเธอที่ไอซียูได้เลย’
เสียงกันต์ที่ร้องโหยหวนเพราะความเจ็บปวด บีบหัวใจพราวจันทร์จนหญิงสาวแทบทานทนไม่ไหว
‘หนูจะไป อย่าทำอะไรพี่กันต์’
หลังวางสายจากภวินท์ พราวจันทร์ก็รีบเปลี่ยนชุดแล้วเรียกแท็กซี่เพื่อไปที่ผับทันที โดยได้ไหว้วานนงลักษณ์ เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานานหลายปีซึ่งเช่าบ้านห่างออกไปประมาณหนึ่งร้อยเมตรให้มานอนเป็นเพื่อนเด็กชายตะวันฉาย
เจ้าของร่างอรชรหยุดยืนอยู่หน้าผับ พราวจันทร์มองเข้าไปด้านในด้วยแววตาโกรธแค้น สองมือน้อยกำเข้าหากันเมื่อนึกถึงคนที่ทำให้เธอต้องออกมาที่นี่ในคืนนี้
“คุณผู้หญิงมีอะไรให้พวกเราช่วยหรือเปล่าครับ” การ์ดที่ยืนเฝ้าหน้าผับเอ่ยถามพราวจันทร์พลางมองสำรวจหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาไม่แน่ใจนักว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตนนั้นใช่นักท่องราตรีหรือไม่ เพราะการแต่งตัวของเจ้าหล่อนค่อนข้างแปลกกว่าลูกค้าคนอื่นที่มาเยือนผับแห่งนี้
“ฉันมาพบคนที่ชื่อภวินท์”
การ์ดทั้งสองคนหันมองหน้ากันเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“คุณใช่คุณพราวจันทร์หรือเปล่าครับ” ก่อนหน้านี้ประมาณครึ่งชั่วโมง ตนได้รับคำสั่งลงมาว่าเจ้านายนัดผู้หญิงคนหนึ่งไว้ หากเธอมาแล้ว ให้พาไปพบที่ห้องทำงานส่วนตัวที่ชั้นสามของผับ ซึ่งเรื่องเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ภวินท์ค่อนข้างหวงความเป็นส่วนตัว หากไม่ใช่คนพิเศษจริงๆ เขาไม่มีทางอนุญาตให้ขึ้นไปที่ห้องนั้นเด็ดขาด แม้กระทั่งกัญชพร พีอาร์สาวพราวเสน่ห์ประจำผับที่ชายหนุ่มควงอยู่ ยังไม่มีโอกาสได้ย่างกรายเข้าไป นึกไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงคนแรกที่เท้าได้เหยียบห้องนั้น จะธรรมดาขนาดนี้
“ใช่ค่ะ”
“เชิญทางนี้เลยครับ คุณพอร์ชรออยู่” การ์ดกล่าวกับพราวจันทร์อย่างนอบน้อมก่อนจะเดินนำเธอไปยังลิฟต์ที่อยู่ด้านหลังผับ ซึ่งเป็นลิฟต์ส่วนตัวที่ภวินท์และหุ้นส่วนอีกสองคนใช้โดยสารขึ้นไปยังชั้นบนสุดซึ่งเป็นที่อยู่ของพวกเขา “ห้องที่อยู่ด้านในสุดเป็นห้องทำงานของคุณพอร์ชครับ เชิญคุณผู้หญิงได้เลยครับ”
“แล้วคุณ..” ดวงตาคู่หวานฉายแววหวาดหวั่นขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นการ์ดประจำผับที่มาส่งเธอทำท่าจะหันหลังกลับ แม้ไม่รู้จักกัน แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าต้องไปเผชิญหน้ากับไอ้ซาตานนั่นคนเดียว “คุณไปกับฉันได้ไหมคะ”
แววตาของผู้หญิงตรงหน้าดูประหวั่นอย่างเห็นได้ชัด กระนั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องเข้าไปยุ่ง หน้าที่ของเขาคือทำตามคำสั่งเจ้านายที่จ่ายเงินให้ ไม่ใช่สงสารใครพร่ำเพรื่อ “หน้าที่ของผมคือมาส่งคุณ ส่วนเรื่องอื่นผมไม่ยุ่ง”
พราวจันทร์พยักหน้าให้การ์ด เธอเข้าใจทุกอย่าง คงไม่มีลูกจ้างคนไหนอยากหาเรื่องให้ตัวเองตกงาน หญิงสาวหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินต่อไปข้างหน้า แม้จะกลัวแค่ไหนก็ต้องไป เพราะหากถอยหลังกลับตอนนี้ กันต์แย่แน่
บทล่าสุด
หักใจรัก บทที่ 75
สายตาของส้มที่มองมายังเธอ ไม่ต้องรอให้พนักงานรุ่นพี่พูดออกมา เธอก็รู้ว่าส้มกำลังคิดอะไรอยู่ “ไม่ต้องเลยพี่ส้ม หนูกับหมอพอร์ชไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น แค่คนรู้จัก”สิ้นประโยคของพราวจันทร์ เสียงกระดิ่งที่แขวนไว้ที่ประตูทางเข้าคลินิกก็ดังกรุ้งกริ่ง ส่งสัญญาณว่ามีคนเปิดประตู ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นคนที่พนักงานประจำคลินิกคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะติดสอยห้อยตามพ่อกับแม่มาที่คลินิกบ่อยครั้ง“แม่จ๋า ตะวันมาแล้ววว” เด็กชายตะวันฉายที่นั่งอยู่บนคนนายแพทย์ภวินท์ ตะโกนเรียกแม่เสียงดังลั่น“ตะวันอย่าเสียงดังสิลูก เกรงใจคนอื่นเขา” พราวจันทร์เอ็ดลูกชาย“ขอโทษครับผม” เด็กที่ว่านอนสอนง่าย พูดอะไรเพียงครั้งเดียวก็เข้าใจ รีบเอ่ยขอโทษแม่เมื่อรู้ว่าสิ่งที่ตนทำนั้นไม่สมควรภวินท์เดินเข้าไปหาพราวจันทร์แล้วนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าหญิงสาว ซึ่งคราแรกแม่ของตะวันฉายก็คิดว่าที่พ่อของลูกทำเช่นนั้นเพื่อให้ลูกชายลงจากบ่าทว่า.. ไม่ใช่“แม่ครับ พ่อมีอะไรจะให้”ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของพราวจันทร์เต้นตุบตับเมื่อเห็นกล่องกำมะหยี่สีแดงที่ภวินท์ยื่นมาตรงหน้า หญิงสาวรู้ดีว่าข้างในคืออะไร กระนั้นก็ไม่เข้าใจว่าทำไมนายแพทย์หนุ่มถึ
หักใจรัก บทที่ 74
ไม่คิดเลยว่าชีวิตของภวินท์จะผ่านเรื่องราวมามากมายขนาดนี้ เพราะหากมองจากภายนอกเขาดูมีพร้อมทุกอย่างโดยไม่จำเป็นต้องขวนขวาย แต่ใครเล่าจะคิดว่าลูกชายมหาเศรษฐีที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด ต้องต่อสู้กับอะไรหลายอย่างถึงเพียงนี้“แล้วอย่างนี้ถ้าแม่ใหญ่รู้ว่าพี่เจอแม่แล้ว แม่ใหญ่พี่จะไม่ทำอะไรป้าไจเหรอคะ”“ลองแตะต้องแม่พี่ดูสิ รับรองแม่ใหญ่กับครอบครัวได้ฉิบหายกันหมดแน่ ครอบครัวแม่ใหญ่ทำธุรกิจส่งออกผลไม้กระป๋องเป็นฉากบังหน้าเพื่อใช้ฟอกเงิน แม่ใหญ่รู้ว่าพี่รู้เรื่องนี้ แล้วถ้าไม่โง่จนเกินไป แม่ใหญ่ไม่กล้าทำอะไรแม่พี่หรอก”ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นมาเมื่อพูดถึงเรื่องกาญจนา พราวจันทร์เห็นเช่นนั้นแล้วก็อดหวั่นไม่ได้ เธอกลัวเหลือเกินว่าความแค้นในใจเขาจะทำให้ชายหนุ่มอะไรที่คาดไม่ถึง“พี่พอร์ช หนูเข้าใจพี่นะว่าพี่รู้สึกยังไง แต่หนูขออะไรได้ไหม ปล่อยวางเรื่องในอดีตแล้วเดินหน้าต่อไป ใช้เวลาอยู่กับป้าไจกับตะวันให้คุ้มค่าที่สุด อย่าเอาเรื่องร้ายๆ พวกนั้นมาบั่นทอนความรู้สึกแล้วก็ความสุขพี่เลยนะ” เธอวางมือตัวเองบนหลังมือของภวินท์ “ระหว่างพี่กับแม่ใหญ่ ต่างคนต่างอยู่เถอะนะ อย่าต่อเวรต่อกรรมกันเลย”โทสะในใจมลายหา
หักใจรัก บทที่ 73
“แม่เองจ้ะ” แสดงว่าวันนั้นภวินท์ไม่เห็นนาง มิน่าเล่า ชายหนุ่มถึงไม่ยอมลงจากรถ“ตอนนั้นผมมัวแต่ก้มหน้าก้มตาเล่นไลน์ เลยไม่เห็นแม่” เขาเล่าให้สกาวเดือนฟังสกาวเดือนหรี่ตามองลูกชาย “แน่ะ! สาวเยอะล่ะสิ”“ม่าย มีพราวคนเดียวครับ”สิ้นประโยคของภวินท์ ทุกคนในห้องก็หันไปมองพราวจันทร์ที่พึ่งเดินเข้ามาเป็นตาเดียว ซึ่งเจ้าหล่อนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะเปิดประตูเข้ามาหลังจากที่พ่อของตะวันฉายพูดจบแล้ว“สวัสดีค่าป้าไจป้าจอย” พราวจันทร์ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ที่นับถือทั้งสองท่าน “หน้าหนูมีอะไรติดหรือเปล่าคะ ทำไมทุกคนมองหนูแปลกๆ”“ไม่มีอะไรติดหรอกจ้ะ พอดีเมื่อกี้ลูกชายป้าพูดถึงหนู”ลูกชาย?นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามสกาวเดือนชี้ไปที่ภวินท์แล้วยิ้มกว้าง “นี่ลูกชายป้าเองจ้ะหนูพราว”“จริงเหรอคะ” ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างด้วยความตกใจ “โลกกลมจังเลยค่ะคุณป้า”“นั่นน่ะสิ ป้าเองก็ไม่คิดว่าโลกจะกลมเป็นผลส้มขนาดนี้ แล้วยังโชคดีสมหวังเรื่องที่จะได้หนูพราวมาเป็นลูกสะใภ้อีกต่างหาก”เดี๋ยวนะ!ลูกสะใภ้อะไรกันไม่ ไม่ ไม่ ไม่มีทางเด็ดขาดพราวจันทร์พยายามปฏิเสธใจตัวเอง ทว่าสองแก้มหญิงสาวแดงปลั่งฟ้องว่าแท้
หักใจรัก บทที่ 72
“เธอดูหน้าตะวันสิ พี่ยังว่าอยู่ว่าทำไมมองตะวันแล้วถึงได้รู้สึกว่าเด็กคนนี้เหมือนตาพอร์ชตอนเด็กจัง แต่จอย ตอนนี้พ่อของตาพอร์ชอยู่ที่ระเบียงห้องพัก เราต้องกลับก่อน ฉันไม่อยากเจอหน้าตานั่น”สองพี่น้องกำลังจะก้าวขาออกจากห้องพักฟื้นเพื่อหลบขจรเกียรติ ทว่าทุกอย่างก็สายเกินไป“ไจ ไจจริงๆ ด้วย” แม้จะให้คนเฝ้าตามดูสารภีที่เปลี่ยนชื่อจริงเป็นสกาวเดือนอยู่ตลอด แต่เขาก็ไม่เคยไปหาแม่ของลูกด้วยตัวเอง เพราะกลัวว่าหากได้พบหน้าแล้วจะห้ามใจไม่ให้ไปตามแม่ของภวินท์กลับมาอยู่ด้วยกันไม่ได้ “ไจมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”“ไม่สำคัญหรอกค่ะว่าฉันจะมาที่นี่ได้ยังไง ตอนนี้ฉันกำลังจะกลับแล้ว”“ไจสบายดีใช่ไหม”น้ำเสียงและแววตาที่ขจรเกียรติมองมา ชัดเหลือเกินว่าตาแก่นี่รู้สึกเช่นไรกับนาง แต่เรื่องของเราสองคนมันจบลงไปตั้งสามสิบกว่าปีแล้ว แม้จะหลงเหลือความทรงจำในช่วงที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันบ้าง แต่ความรู้สึกต่างๆ นั้นจางหายไปจนสิ้น แต่ที่ไม่อยากพบหน้าพ่อของภวินท์ เป็นเพราะไม่อยากมีปัญหากับภรรยาเขา“ฉันสบายดี สบายดีมากๆ แต่วันนี้ฉันขอตัวกลับก่อนนะ”แต่ยังไม่ทันที่สกาวเดือนจะก้าวเดิน ประตูห้องพักฟื้นก็เปิดออกก่อนที่เจ้าของร่างสู
หักใจรัก บทที่ 71
บางที.. คนเราก็มัวแต่ขวนขวายหาสิ่งนอกกายที่เรียกว่าเงิน จนหลงลืมคนที่อยู่ข้างๆ หลงลืมว่าแท้จริงแล้วความสุขของชีวิตคืออะไรเกิดมานานจนใกล้จะลาลับจากโลกไป ขจรเกียรติพึ่งคิดได้ว่าควรให้ความสำคัญกับอะไรเป็นที่หนึ่ง“ตลอดทั้งชีวิต ฉันก็คิดแค่ว่าจะทำยังไงให้มีมากกว่าที่มี แต่ฉันลืมคิดไปว่าฉันมีสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเงินทอง ก็คือลูกชายฉันอย่างแก”“พ่อ..” ภวินท์สวมกอดขจรเกียรติ นี่เป็นกอดแรกของสองพ่อลูกตั้งแต่ชายหนุ่มจำความได้ “ถ้าผมทำอะไรให้พ่อไม่สบายใจ หรือล่วงเกินพ่อ ผมขอโทษนะ”“ไม่ต้องขอโทษ ฉันอาจจะด่าแกบ้าง แต่ฉันก็ไม่เคยโกรธแก่ ฉันรักแกนะพอร์ช”พราวจันทร์ยิ้มกว้างกับภาพตรงหน้าที่ได้เห็น สำหรับเธอแล้ว ‘ครอบครัว’ เป็นสิ่งเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่มาก หากไม่เข้าใจก็ควรรีบ ‘ปรับความเข้าใจ’ หรือถ้าหากใครทำผิดมา ‘การให้อภัย’ และ ‘การให้โอกาส’ เป็นสิ่งที่คนในครอบครัวควรมอบให้แก่กัน อย่างเช่นที่เธอได้รับมันจากพ่อแม่เสมอมา แม้วันนี้ท่านทั้งสองจะลาลับจากโลกนี้ไปแล้ว แต่พ่อและแม่ยังอยู่ในใจเธอเสมอ ไม่เคยเลือนหายไปไหนพอได้รู้ข่าวจากรินลดาว่าตะวันฉายล้มหัวกระแทกชั้นวางรองเท้าจนต้องเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล ส
หักใจรัก บทที่ 70
“เด็กควรได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดี ได้มีชีวิตที่มีคุณภาพ ไม่ใช่เติบโตขึ้นมาในบ้านโกโรโกโสหลังนั้น ส่วนเธอ ฉันจะให้เงินสักก้อน แล้วไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ซะ”“พ่อไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตพราวกับลูก ลูกจะอยู่กับพราว คนเดียวที่มีสิทธิ์ดูแลลูกคือแม่ของตะวัน ไม่ใช่คนอื่น” เขาจะไม่ยอมให้ขจรเกียรติพรากลูกชายไปจากอกพราวจันทร์เด็ดขาด“แกทนเห็นลูกของแกมีชีวิตอดๆ ยากๆ ได้ยังไงพอร์ช แกก็เห็นนี่ว่าชีวิตความเป็นอยู่ของลูกแกตอนนี้เป็นยังไง”“จริงอยู่ที่ว่าพราวอาจจะไม่ได้มีเงินมากมาย ไม่ได้มีบ้านหลังใหญ่โต แต่ผมได้เห็นแล้วว่าพราวเลี้ยงลูกยังไง เธอไม่เคยปล่อยให้ลูกอด เธอเลี้ยงลูกอย่างดีที่สุดเท่าที่แม่คนหนึ่งจะทำได้ ถ้าเมื่อไหร่ที่ตะวันตื่นแล้วพ่อได้สัมผัสกับหลาน พ่อจะรู้ว่าพราวเลี้ยงลูกมาดีแค่ไหน”ขจรเกียรติเงียบลงเมื่อได้ฟังคำพูดของลูกชาย เขามองผ่านภวินท์ไปที่ผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของหลาน “ฉันจะไม่เชื่อคำพูดใครทั้งนั้น จนกว่าจะได้พิสูจน์ทุกอย่างด้วยตัวเอง ถ้าเธอดูแลหลานฉันได้ดีเหมือนอย่างที่พอร์ชพูด ฉันจะปล่อยให้เธอดูแลลูกโดยให้ความช่วยเหลืออยู่ห่างๆ แต่จะไม่ไปก้าวก่าย แต่ถ้าหากฉันเห็นว่าเธอดูแลลูกไม่
บางทีคุณอาจจะชอบ
How Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์94.1K viewsยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์58.2K viewsรักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา67.2K viewsบอสเหวินรีบตามเร็ว! คุณภรรยาค่าตัวสามหมื่นล้าน
ถานฉี57.0K viewsเร้นรักจองจำร้าย
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค713 viewsกระหายห้วงสวาท
พริกหวานน้อยแต่เผ็ดมาก134 viewsตรวนรักพญามาร
ณิการ์109 viewsคามิน(หวง)รัก เมียเด็ก
Summer_M261 views
