บทที่ 49

            เมื่อปิยภัศร์เปิดประตูห้องคอนโดเขาก็อุ้มหญิงสาวเดินเข้าไปในห้องนอน พร้อมทั้งวางเธอลงบนเตียงและก็โน้มตัวลงมาทาบทับตัวเธอเอาไว้ ทั้งคู่จูบกันดูดดื่มมือเรียวเริ่มลูบไล้ไปทั่วร่าง เขาถอดเสื้อผ้าของเธอออกอย่างรวดเร็ว แล้วก็ลงมือจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง หญิงสาวนอนมองการกระทำของเขาด้วยสายตาเชิญชวนอย่างไม่ปกปิด ไม่นานชายหนุ่มก็แนบตัวลงไปเนื้อต่อเนื้อสัมผัสกัน เขาเลื่อนริมฝีปากลงประกบริมฝีปากสีกุหลาบ และหลอกล่อให้เธอเผยอริมฝีปาก ลิ้นของเขาเข้าไปเกี่ยวกระหวัดลิ้นนุ่ม เธอตอบสนองจูบของเขาอย่างคนรู้งาน

            ปิยภัศร์ใช้ลีลาชั้นเชิงคลุกเคล้ากับร่างบางตรงหน้าอย่างไม่ปรานี อีกฝ่ายสอดมือเข้าไปใต้ผมนุ่มสลวยของเขา เขาเริ่มจูบซุกซอนไปตามซอกคอของหญิงสาวอีกครั้ง

            แต่แล้วก็ไม่สามารถที่จะสานต่อได้เพราะเขาเห็นแต่ใบหน้าของเมธาวี ทำไมนะแม้แต่ช่วงเวลาที่เขากำลังจะมีความสุขกับผู้หญิงอื่น แต่กลับคิดถึงเธอ...คิดถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ จากแป้งเด็กที่หญิงสาวชอบใช้ แทนที่จะคิดถึงกลิ่นน้ำหอมฉุนจากร่างของสาวคนนี้ ซึ่งเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าหล่อนชื่ออะไร และเพราะภาพของเมธาวีตามมาหลอกหลอนจนทำให้ปิยภัศร์หมดอารมณ์ที่จะสานต่อ

            “ให้ตายสิ! นี่เธอยังตามมาหลอกหลอนฉันอีกเหรอ”

            แล้วเขาก็หยุดการกระทำของตัวเองทั้งหมดหันไปหยิบเสื้อคลุมมาใส่พร้อมทั้งหยิบเงินในกระเป๋ามาปึกนึง โยนไปให้หญิงสาวที่นั่งทำหน้างงอยู่บนเตียงพร้อมกับบอกให้เธอกลับไป หญิงสาวทำตามคำสั่งอย่างว่าง่ายพร้อมทั้งหยิบเงินบนเตียงปึกนั้นแล้วก็ลุกขึ้นแต่งตัว ก่อนที่จะไปเธอได้ยื่นนามบัตรส่งให้ปิยภัศร์และจูบแก้มเขา ปิยภัศร์มองนามบัตรในมือพร้อมกับขยำและปามันทิ้งไปอย่างไม่สนใจใยดี ตอนนี้เขากำลังรู้สึกโกรธเมธาวีที่เป็นตัวขัดขวางความสุขของเขากับผู้หญิงคนอื่น

            “ตะวันคุณนี่ร้ายกาจจริงๆ ขนาดตัวเองไม่มายังสามารถทำให้ผมหมดอารมณ์ที่จะหาความสุขกับผู้หญิงอื่นได้เลย ป่านนี้ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้างพรุ่งนี้เช้าต้องไปดูซะหน่อย” เขาบอกตัวเองก่อนที่จะไปอาบน้ำเข้านอน

            ปิยภัศร์กลับบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง  ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องกลับก็ได้ เพราะที่คอนโดของเขาก็มีเสื้อผ้าอยู่แล้ว แต่เพราะอยากที่จะกลับมาดูยายตัวแสบว่าเป็นยังไงบ้างมากกว่า เขารีบเดินไปที่ห้องของเธอก็พบว่าหญิงสาวยังคงหลับอยู่

            “ทำไมนอนขดตัวแบบนั้น”

            “ตะวันคุณเป็นไงบ้าง”

            หญิงสาวรู้สึกตัวตื่น

            “คุณเองเหรอคะ...หนาวค่ะ...ทั้งหนาวทั้งปวดหัว”

            เธอตอบชายหนุ่มเสียงเบาพร้อมกับพยายามลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง โดยมีปิยภัศร์ช่วยประคองให้นั่งได้สะดวกยิ่งขึ้น และนั่นเองที่ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่ายายตัวแสบของเขานั้นน่าจะกำลังมีไข้ ปิยภัศร์นั่งลงข้างตัวเมธาวีพร้อมกับใช้มือสัมผัสไปตามใบหน้าและลำคอของเธอ หญิงสาวรีบปัดมือของเขา

            “คุณจะทำอะไร”

            “ก็วัดไข้นะสิทำไมคุณถึงได้มีไข้สูงอีก กินยาครบตามที่หมอสั่งหรือเปล่า”

            เมธาวีพยักหน้าแทนคำตอบ

            “ถ้ากินยาแล้วทำไมถึงยังมีไข้สูงแบบนี้ได้...ป้าวรรณดูแลคุณยังไง” ปิยภัศร์บ่นก่อนที่จะเดินออกไปเรียกป้าวรรณที่หน้าห้องนอนของหญิงสาวเจ้าปัญหา

            “มีอะไรคะคุณภัศร์” ป้าวรรณซึ่งกำลังจะเดินเข้ามาดูหญิงสาวในห้อง แต่ได้ยินเสียงร้องเรียกของเจ้านายหนุ่มเข้าซะก่อน

            “ผมอุตส่าห์ไว้ใจให้ป้าวรรณดูแลตะวัน แล้วดูแลกันแบบไหนถึงได้ปล่อยให้ตะวันตัวร้อนขนาดนี้”

            “ไหนค่ะ” เธอเดินเอามือมาอังหน้าผากของเธอเพื่อวัดไข้ ปากก็ต่อว่าชายหนุ่มไปด้วย

            “ก็เพราะคุณภัศร์นั่นแหละค่ะที่เป็นสาเหตุ เมื่อคืนคุณทำอะไรคุณตะวันคะ พอคุณขับรถออกไปข้างนอกคุณตะวันก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำสระผมอยู่เป็นนาน”

            “แล้วป้าวรรณปล่อยให้ตะวันทำแบบนั้นได้ยังไงโดยไม่ห้ามปราม”

            “ก็ป้ามัวแต่ยุ่งอยู่กับการสั่งให้เด็กเปลี่ยนผ้าปูที่นอนผืนใหม่ให้กับคุณตะวันนี่คะ”

            “ป้าวรรณไม่ทราบหรือครับว่าอะไรมีสำคัญมากกว่ากัน”

            ชายหนุ่มกล่าวตำหนิผู้สูงวัยกว่าด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด นี่ขนาดป้าวรรณเป็นคนที่เคยทำหน้าที่ดูแลเขามายังโดนตำหนิแบบนี้ ถ้าเป็นคนอื่นละก็อาจจะได้โดนไล่ออกหรือตัดเงินเดือนโทษฐานบกพร่องต่อหน้าที่

            แต่ผู้สูงวัยก็หาได้โกรธชายหนุ่มเพราะรู้ดีว่าการที่เขาพูดตำหนิแบบนี้ เป็นเพราะเป็นห่วงหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างตัวนั่นเอง เมธาวีรู้สึกไม่สบายใจที่ปิยภัศร์กล่าวตำหนิป้าวรรณเพราะเรื่องของเธอจึงพูดออกรับแทน

            “คุณก็ไม่ควรที่จะไปตำหนิป้าวรรณแบบนั้นนะคะ อย่าไปโทษป้าวรรณเลยค่ะ ฉันเป็นคนผิดเองถ้าคุณจะว่าก็ว่าฉันแล้วกัน”

            “เดี๋ยวป้าจะโทรไปตามหมอสรรค์ก่อนนะคะ”