บทที่ 48

            หญิงสาวลุกขึ้นมากอดป้าวรรณไว้แน่นพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้น ซึ่งผู้สูงวัยก็ไม่เข้าใจว่าหญิงสาวร้องไห้เพราะเหตุผลอะไรกันแน่ ป้าวรรณกอดหญิงสาวพร้อมกับลูบหลังและไหล่ของเธอไปมาเบาๆ เป็นการปลอบ

            “อย่าร้องไห้ค่ะ...โดนคุณภัศร์รังแกเอาใช่ไหมคะ แล้วคุณตะวันเป็นอะไรไปคะถึงได้อาเจียนออกมา”

            “ตะวันเหม็นน้ำหอมที่เขาใช้ค่ะ ตอนแรกตะวันนึกว่าตัวเองฝันไป มารู้สึกตัวอีกทีก็เห็นเขามาทาบทับอยู่บนตัวของตะวันและพยายามที่จะเอ่อ ...ทำแบบว่า...แต่ตะวันอาเจียนใส่เขาซะก่อนค่ะ” มันยากที่จะอธิบายแต่เมธาวีก็พยายามที่พูดให้ป้าวรรณฟัง

            “คุณลุกขึ้นไหวไหมคะ ป้าจะเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ก่อน”

            “ไหวค่ะตะวันขอไปล้างตัวในห้องน้ำก่อนนะคะ”

            “เดินไหวแน่นะคะ” หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบก่อนจะค่อยพยุงตัวขึ้นยืน

            “เดี๋ยวป้าจะไปตามให้เด็กมาจัดการเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้คุณตะวันก่อน” แต่ก่อนที่ป้าวรรณจะเดินออกไปจากห้อง หญิงสาวก็เรียกเธอพร้อมกล่าวคำขอโทษ

            “ป้าวรรณคะ...ขอโทษนะคะที่ตะวันสร้างความเดือดร้อนให้กลางดึกแบบนี้”

            “ไม่ต้องขอโทษป้าหรอกค่ะสาเหตุก็มาจากคุณภัศร์นี่ล่ะค่ะ แล้วคนก่อเรื่องตอนนี้ก็ไม่อยู่แล้วนะคะไม่รู้ขับรถออกไปไหนกลางดึก แถมยังสั่งเอาไว้ว่าไม่ต้องรอ เพราะว่าคืนนี้จะไม่กลับค่ะเหลวไหลจริงๆ”

            หญิงสาวรับรู้สิ่งที่ป้าวรรณพูดเกี่ยวกับเขาโดยไม่พูดอะไรก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำไป ในขณะที่ป้าวรรณไปตามเด็กขึ้นมาจัดการเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้กับเธอ เมธาวีอาบน้ำสระผมอยู่นานจนกระทั่งป้าวรรณมาเคาะประตูห้องน้ำและถามหญิงสาวด้วยความเป็นห่วงเกรงว่าเธอจะเป็นอะไรไป

            “กำลังจะออกไปเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ” จากนั้นเธอก็รีบอาบน้ำล้างตัวจากฟองสบู่พร้อมกับสวมชุดคลุมอาบน้ำออกมาจากห้องน้ำ เพราะรู้ดีว่าป้าวรรณเป็นห่วงเธอ แต่เมื่อป้าวรรณเห็นว่าหญิงสาวอาบน้ำสระผมก็พูดด้วยความห่วงใย

            “คุณตะวันอาบน้ำสระผมแบบนี้จะทำให้ไข้กลับมาอีกได้นะคะ” เธอพูดพร้อมกับเดินเข้าไปประคองหญิงสาวมานั่งที่เตียง พร้อมกับช่วยหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้เธอ

            “พักผ่อนได้แล้วค่ะต้องห่มผ้าหนาๆ ด้วยนะคะ ไม่อย่างนั้นล่ะก็อาจจะทำให้อาการหนักขึ้นมาอีก กินยาก่อนนอนตามที่หมอสั่งไว้หรือยังคะ”

            “กินแล้วค่ะ ฤทธิ์ของยาที่กินเข้าไปทำให้ตะวันหลับไปโดยไม่รู้ตัว มารู้สึกตัวอีกทีก็เป็นอย่างที่ป้าวรรณทราบนั่นล่ะค่ะ”

            “คุณตะวันไม่ต้องคิดมากและก็นอนพักผ่อนซะนะคะ คืนนี้ไม่มีใครเข้ามาทำอะไรคุณตะวันได้อีกแล้วล่ะค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะหลับตาซะ” หญิงสาวเองก็ยังรู้สึกเพลียประกอบกับร่างกายที่ยังไม่แข็งแรงของเธอ ทำให้เธอหลับไปได้อย่างง่ายดาย ป้าวรรณดูแลห่มผ้าให้ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปด้วยความหนักใจ เพราะรู้ดีว่าคุณภัศร์จะต้องหาโอกาสรังแกหญิงสาวอีกแน่ และตัวเธอเองก็ไม่รู้จะช่วยให้เธอรอดพ้นเงื้อมือของคุณภัศร์ได้อย่างไร

            หลังจากที่ปิยภัศร์ออกมาจากบ้านพร้อมกับพกพาอารมณ์ที่ค้างและหงุดหงิดติดมาด้วย เขาขับรถมาที่ผับแห่งหนึ่งที่กวินเป็นเจ้าของอยู่ ชายหนุ่มเข้าไปนั่งดื่มเหล้าคนเดียวด้วยความเซ็ง ไม่นานนักก็มีหญิงสาวใจกล้าคนหนึ่งเดินเข้ามาทักเขา

            “ให้ฉันนั่งดื่มเป็นเพื่อนด้วยคนนะคะ” เธอพูดพร้อมกับเข้ามานั่งกระแซะชายหนุ่มเกือบจะเรียกได้ว่าจะขึ้นมานั่งบนตักของเขาก็ว่าได้ ด้วยกระโปรงตัวสั้นจู๋ที่เธอสวมใส่อยู่นั้นเผยให้เห็นเรียวขาขาวของผู้สวมใส่

            ปิยภัศร์ลูบไล้เรียวขานั้นพร้อมกับซุกไซ้ใบหน้าไปที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ

            “ได้เลยคืนนี้ผมกำลังเหงาอยู่พอดี”

            “ฉันจะช่วยขจัดความเหงาให้คุณเองค่ะ”

            “คุณอยากดื่มอะไรก็สั่งได้เลยเดี๋ยวผมจ่ายเอง”

            หลังจากที่ดื่มกันไปพอประมาณจนปิยภัศร์เริ่มรู้สึกมึน เขาทั้งจับจูบลูบไล้ไปตามเนื้อตัวของหญิงสาวคนนั้นอย่างไม่ปรานี ซึ่งเธอเองก็ไม่ปฏิเสธสิ่งที่เขาทำแถมยังจะชอบซะด้วยซ้ำไป

            “เราไปต่อกันที่คอนโดของผมดีกว่า”

            จากนั้นทั้งสองคนก็เดินออกไปขึ้นรถ เพื่อที่จะพากันไปหาความสำราญกันต่อที่คอนโดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาของชายหนุ่ม