บทที่ 57

           ตีหนึ่ง! ไปไหนมาถึงได้กลับมาป่านนี้

            “ขอโทษนะคะที่ตะวันกลับมาดึกเลยทำให้ทุกคนต้องรอ” เธอพูดกับป้าวรรณโดยที่ไม่ได้มองหน้าของชายหนุ่ม

            “รู้ด้วยเหรอว่านี่มันดึกแล้ว ผมถามคุณจริงๆ คุณไปไหนมากันแน่ หรือว่ามัวแต่สำเริงสำราญอยู่กับผู้ชายซะจนลืมเวล่ำเวลา”

            “อะไรนะคะ! วันนี้ฉันเหนื่อยมากและไม่อยากที่จะทะเลาะกับคุณ ขอตัวก่อนนะคะ”

            “เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่งไป...คุณยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นถ้าผมยังไม่อนุญาต”

            “ถ้าไม่มีอะไรสำคัญไว้พูดกันพรุ่งนี้ได้ไหมคะ วันนี้ฉันเพลียมากจริงๆ” หญิงสาวรู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจจนแทบจะยืนไม่อยู่

            “ไปทำอะไรกันมาละถึงได้ทั้งเหนื่อยทั้งเพลียจนหมดสภาพดูไม่ได้แบบนี้”

            หญิงสาวไม่ตอบแต่ยืนเม้มปากแน่นความอดทนของเธอกำลังจะสิ้นสุดลง

            “คุณภัศร์คะ...ใจเย็นก่อนดีไหมคะ” ป้าวรรณเอ่ยแทรกขึ้นมา

            “ผมขอเป็นคนจัดการเรื่องนี้เองครับ”

            เจอประโยคนี้เข้าไปหญิงสูงวัยก็เลยได้แต่ยืนอึ้ง

            “นี่ก็ดึกมากแล้วป้าควรจะไปนอนพักผ่อนได้แล้วนะครับ”

            ป้าวรรณถอนหายใจและก็เดินจากไป ปิยภัศร์เดินมายืนตรงหน้าเมธาวีและเขย่าตัวเธออย่างแรง โดยที่ไม่สนใจเลยว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกเช่นไร พร้อมกับตะคอกใส่เธอเสียงดัง

            “ผมถามว่าคุณไปทำอะไรมา...ถึงได้ทั้งเหนื่อยทั้งเพลียแบบนี้”

            แม้จะรู้สึกเจ็บแต่เธอก็มิได้เอ่ยวาจาใดใด ไม่แม้แต่จะห้ามปราม ได้แต่แปลกใจว่าเขาเป็นบ้าอะไรถึงได้ทำแบบนี้ ถ้าเป็นตอนปกติเธอคงจะไม่ยอมให้เขาทำอยู่ฝ่ายเดียวเป็นแน่ แต่ไม่ใช่วันนี้วันที่เธอต้องรับรู้ว่าอาการป่วยของพ่อที่อยู่ในขั้นอันตราย ทั้งที่เธอเองก็ไม่รู้จะช่วยพ่อได้ยังไง

            เมธาวีอัดอั้นจนร้องไห้ออกมาน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตลอดเวลาตอนนี้มันกลั้นไม่อยู่เสียแล้ว หยาดน้ำใสใสในตาของเธอไหลลงมาอาบแก้มโดยที่เธอไม่สามารถควบคุมมันได้อีก และยังสะอื้นราวกับว่าเสียใจอย่างรุนแรง

            และนั่นทำให้ปิยภัศร์ตกใจ เสียงสะอื้นของเธอทำให้เขาทำตัวไม่ถูก เขาปล่อยมือจากไหล่ทั้งสองข้างของเธอมากุมมือของเธอไว้แทนเพื่อปลอบโยน

            “คุณเป็นอะไรไปมีอะไรก็บอกผมมาสิ เงียบแบบนี้ผมยิ่งโกรธรู้ไหม วันนี้คุณไปไหนมากันแน่”

            เธอไม่สามารถที่จะหยุดร้องไห้ได้ และตัดสินใจที่จะเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง

            “ฉันไปโรงพยาบาลมาค่ะ”

            “ไปโรงพยาบาล! คุณหายดีแล้วนี่หรือว่าเป็นอะไรไปอีก แล้วทำไมไม่บอกผม” น้ำเสียงที่ถามร้อนรน

            “ไม่ใช่ฉันค่ะ...แต่เป็นพ่อ....พี่ฟ้าโทรมาบอกว่าพบพ่อนอนหมดสติอยู่ในห้องทำงานก็เลยรีบนำตัวส่งโรงพยาบาล หมอบอกว่าพ่อเป็นโรคหัวใจอยู่ในขั้นอันตราย จะต้องได้รับการผ่าตัดหัวใจอย่างเร่งด่วน เพราะถ้าปล่อยทิ้งไว้แบบนี้จะเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ พ่อก็รู้อาการของตัวเองดีแต่ว่ายังห่วงงานก็เลยยังไม่ยอมเข้ารับการผ่าตัด จนกระทั่งหมดสติไปถ้าพี่ฟ้าไปพบช้ากว่านี้บางที...บางทีพ่ออาจจะ...อาจจะ...” เมธาวีพูดเพียงแค่นั้นแต่ปิยภัศร์ก็สามารถเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้เป็นอย่างดี

            “เรื่องเป็นแบบนี้เองเหรองั้นผมก็เข้าใจผิดไปเองสินะ แล้วตอนนี้พ่อของคุณเป็นยังไงบ้าง” ชายหนุ่มถามพร้อมกับเช็ดน้ำตาให้หญิงสาวอย่างอ่อนโยน

            “อยู่ในห้องไอซียูค่ะเครื่องช่วยหายใจและสายระโยงระยางเพื่อยื้อชีวิตของพ่อเต็มไปหมด หมอบอกว่าถึงแม้จะพ้นขีดอันตรายแต่อาการก็ยังน่าเป็นห่วงไม่ควรนิ่งนอนใจ ถ้าเป็นไปได้ผ่าตัดได้เร็วเท่าไรยิ่งดีคุณรู้ไหมว่าฉันกลัวมาก กลัวว่าพ่ออาจจะจากฉันไป พี่ฟ้าก็เอาแต่ร้องไห้และโทษว่าเป็นเพราะเธอดูแลพ่อไม่ดีพ่อถึงเป็นแบบนี้ ฉันจึงต้องทำเหมือนตัวเองเข้มแข็งแต่ที่จริงแล้วมันไม่ใช่เลย และที่ฉันกลับมาช้าก็เพราะว่าฉันอยู่เป็นเพื่อนพี่ฟ้าจนเธอหลับ ฉันจะทำยังไงดีคะ...จะทำยังไงดี...ฉันกลัวจริงๆ”

            เธอพูดพร้อมกับเดินเข้าไปกอดเขาไว้แน่นและร้องไห้มากมายราวกับว่าความเข้มแข็งของเธอจะสิ้นสุดลง ปิยภัศร์ยกมือกอดเธอและลูบไล้หลังของเธออย่างปลอบประโลม

            “คุณไม่ต้องกลัวนะ...ผมจะหาหมอที่เก่งที่สุด...มารักษาอาการป่วยพ่อของคุณเอง”

            “หมอบอกว่าควรจะพาพ่อไปผ่าตัดที่อเมริกาค่ะ ที่นั่นมีหมออยู่คนหนึ่งที่เก่งมากชื่อคุณหมอมาร์ติน แต่ว่าการที่จะเจอตัวของเขานั้นยากมากเลย และถ้าจะให้เขาทำการรักษาก็ต้องรอคิวเป็นปี”

            “คุณหมอมาร์ตินงั้นเหรอ ผมมีเพื่อนเป็นหมออยู่ที่อเมริกา เดี๋ยวผมจะลองให้เขาช่วยติดต่อให้คุณไม่ต้องกังวลนะเชื่อใจผม...ผมจะทำทุกวิถีทางให้พ่อของคุณหายจากอาการป่วย และกลับมาใช้ชีวิตได้เป็นปกติเหมือนเดิม”

            “จริงเหรอคะคุณจะช่วยฉันเหรอคะ”

            “จริงสิครับปล่อยให้เป็นหน้าที่ผม...คุณกินอะไรมาหรือยัง”

            “ยังเลยค่ะฉันไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่กลางวัน แต่ว่าฉันไม่หิวค่ะ มันกินไม่ลงจริงๆ”

            “ไม่หิวก็ต้องกิน คุณเองก็เพิ่งจะหายป่วย ถ้าล้มป่วยไปอีกคนจะทำยังไง ป้าวรรณก็ไปนอนแล้วเอาเป็นว่าตอนนี้คุณขึ้นไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อนนะ เดี๋ยวผมจะไปอุ่นอาหารให้ อุ่นเสร็จเมื่อไรผมจะขึ้นไปเรียกคุณเอง”

            “ค่ะ” เมื่อหญิงสาวเดินขึ้นไปบนห้องปิยภัศร์ก็เข้าไปดูในครัว ว่าพอจะอุ่นหรือทำอะไรให้เธอทานได้บ้าง เมธาวีรู้สึกเพลียก็เลยกะว่าจะนอนพักบนเตียงสักครู่แล้วค่อยไปอาบน้ำ