บทที่ 58

            เมื่อจัดเตรียมอาหารเสร็จเรียบร้อยก็ตัดสินใจเดินขึ้นไปดูเมธาวีที่ห้อง และเดินตรงไปที่เตียงของเธอเพราะเห็นเธอนอนนิ่งอยู่บนเตียง

            “หลับไปซะละ”

            ช่วงจังหวะนั้นเองที่เธอเริ่มรู้สึกตัว และพยายามที่จะลืมตาขึ้นมาด้วยความยากเย็น

            “ฉันเผลอหลับไปเหรอคะ”

            “ใช่ ผมว่าคุณเข้าไปอาบน้ำก่อนดีกว่านะจะได้สดชื่น แล้วเดี๋ยวลงไปกินอาหารด้วยกัน”

            “ค่ะ” จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำ

            ปิยภัศร์มองนาฬิกาแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือโทรหาเพื่อนรักของเขาที่อเมริกา เพื่อจะให้สืบข้อมูลของคุณหมอมาร์ติน และก็โชคดีที่คุณหมอคนนั้นเป็นอาจารย์ของเพื่อนเขานั่นเอง มันเลยเป็นเรื่องง่ายที่ปิยภัศร์จะจัดการเกี่ยวกับเรื่องนี้

            เขาฝากเพื่อนให้เป็นธุระจัดการให้เสียเงินเท่าไรไม่ว่า แต่คนไข้จะต้องได้รับการผ่าตัดจากคุณหมอมาร์ตินโดยด่วนก็พอ และจะต้องหายเป็นปกติด้วยเจฟรับปากที่จะจัดการเรื่องนี้ให้เขา

            โดยให้เขารีบจัดส่งประวัติการรักษาของคนไข้มาที่อเมริกาอย่างเร่งด่วน ปิยภัศร์บอกว่าจะรีบดำเนินการให้และกล่าวขอบใจเพื่อนก่อนจะวางสาย ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่เมธาวีเดินออกมาจากห้องน้ำ

            “เสร็จแล้วใช่ไหม เราลงไปกินอะไรกันได้แล้ว ป่านนี้อาหารที่ผมอุ่นให้คุณคงเย็นหมดแล้ว” เขาเดินมาจูงมือเธอลงไปข้างล่างด้วยกัน ราวกับว่าถ้าเขาไม่ทำเช่นนั้นเธอจะเดินหายไป

            “พยายามกินหน่อยนะ คุณเองก็เพิ่งจะหายป่วย กินอาหารไม่เป็นเวล่ำเวลาอาจจะปวดท้องได้”

            “ขอบคุณค่ะ”

            หญิงสาวกล่าวขอบคุณ ปิยภัศร์ชวนเธอคุยพร้อมทั้งคอยตักอาหารให้

            “คุณไม่ต้องกังวลนะตะวัน ผมโทรไปคุยกับเพื่อนที่อเมริกาแล้วนะ เขาบอกว่าเขาจะติดต่อกับคุณหมอมาร์ตินให้ คุณหมอคนนี้เป็นอาจารย์หมอของเพื่อนผมเอง เพื่อนของผมรับปากจะเป็นธุระจัดการทุกอย่างให้ เพียงแต่ว่าพรุ่งนี้เราจะต้องไปขอประวัติของคนไข้ พร้อมการรักษาที่ผ่านมาของคุณพ่อคุณแล้วรีบส่งไปให้เขาที่อเมริกาแค่นี้ก็เรียบร้อย”

            “จริงเหรอคะ ขอบคุณมากค่ะ” เธอยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เรื่องที่เธอคิดว่ามันยาก แต่เขากลับใช้เวลาเพียงไม่นานก็ได้ทุกอย่างตามที่ต้องการ

            “ทีนี้คุณก็สบายใจได้แล้วนะ คุณรู้ไหมตัวคุณเล็กนิดเดียวเวลาเจอลมพัดแรงๆ ปลิวไปจะว่ายังไง”

            เมธาวียิ้มรู้สึกสบายใจขึ้น และสิ่งนี้เองที่ทำให้เธอรับประทานได้มาก ทั้งที่ตอนแรกไม่รู้สึกหิวพร้อมกับคิดในใจ

            ‘ที่จริงเขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากนัก นอกซะจากว่าจะชอบกวนประสาทเรา’

            หญิงสาวเผลอมองหน้าเขาแบบพิจารณาใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มอย่างสนอกสนใจ จมูกของเขาโด่งเป็นสันได้รูป ดวงตาที่บ่งบอกอารมณ์ความรู้สึกได้เป็นอย่างดี ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกตาที่ปกคลุมด้วยขนตายาวเป็นแพ เรียวปากได้รูปเผยอออกเล็กน้อยยิ่งทำให้เขาดูหล่อและเป็นธรรมชาติ เธอเผลอจ้องหน้าเขานานไปหน่อยมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาเอ่ยปากถาม

            “ผมหน้าตาหล่อมากเลยใช่ไหม คุณถึงได้มองผมอย่างหลงใหลแบบนี้”

            “คุณรู้ตัวไหมว่าคุณเป็นคนหลงตัวเอง ฉันเคยบอกคุณตั้งแต่เมื่อไรว่าคุณเป็นคนหน้าตาดี”

            “ไม่จำเป็นต้องมีใครมาบอกผม เพราะผมรู้ตัวเองดีว่าหล่อมาตั้งแต่จำความได้ แต่ผมเห็นคุณจ้องหน้าผมอยู่นานก็เลยแปลกใจ เพราะปกติคุณจะไม่ค่อยชอบหน้าผมเท่าไร”

            “คุณรู้ตัวด้วยเหรอคะว่าฉันไม่ค่อยจะชอบหน้าคุณ”

            “การแสดงออกของคุณต่อให้เด็กยังมองออกเลยว่าคุณรักผม เอ๊ย! เกลียดขี้หน้าผม แต่ก็ดีเกลียดแบบนี้น่ะดีแล้ว เพราะผมจะเป็นคนทำให้คุณรักผมให้ได้ ไม่เชื่อคอยดูไปก็ละกัน คุณอิ่มแล้วใช่ไหมจะได้ขึ้นไปพักผ่อนพรุ่งนี้จะไปทำงานไหวไหม”

            “ไหวค่ะ...แต่ว่าถ้าฉันจะขอกลับเร็ว...เพื่อที่จะไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาลได้ไหมคะ”

            “ได้สิคุณจะไปไหนก็ได้ทั้งนั้นขอให้บอกผมก็พอ คุณจะไปพร้อมผมเลยไหมเพราะว่าผมต้องรีบไปเอาประวัติการรักษาของคุณพ่อคุณ เพื่อส่งไปให้เพื่อนของผมที่อเมริกา แล้วเขาจะเอาไปให้คุณหมอมาร์ตินอีกที ผมคงจะไปช่วงเช้าแต่ว่าจะต้องเข้าออฟฟิศไปเซ็นงานสำคัญก่อนเราไปด้วยกันนะ”

            “ได้ค่ะฉันจะไปพร้อมกับคุณ”

            “ตอนนี้เราควรจะไปนอนพักผ่อนกันได้แล้ว”

            เธอพยักหน้าเพราะเธอเองก็เหนื่อยเต็มทีอีกทั้งเพิ่งจะหายป่วย เมื่อมาถึงหน้าห้องของหญิงสาว

            “ผมส่งคุณแค่นี้ละกันและก็ไม่ต้องคิดฟุ้งซ่านเกี่ยวกับอาการของพ่ออีก ยกให้เป็นหน้าที่ของผม” แต่ก่อนที่ปิยภัศร์จะเดินกลับไปที่ห้องของเขาเมธาวีก็ฉุดมือของเขาเอาไว้

            “เดี๋ยวค่ะ...ขอบคุณมากนะคะ” เธอพูดพร้อมกับจูบแก้มของชายหนุ่มเป็นการขอบคุณ และรีบเดินเข้าห้องไปด้วยความเขินอาย เพราะไม่เคยทำแบบนี้กับผู้ชายคนไหนมาก่อนยกเว้นบิดาของตนเอง ส่วนชายหนุ่มก็ยืนยิ้มยกมือลูบแก้มของตัวเอง ไม่น่าเชื่อเลยว่าเธอจะเป็นฝ่ายจูบเขาก่อน เพราะปกติแล้วจะมีแต่เขานั่นละที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน ปิยภัศร์ก็เดินกลับไปที่ห้องของตัวเองด้วยรอยยิ้ม