บทที่ 56

            “ผ่าตัดหัวใจ!! ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ ทำไมพ่อถึงไม่บอกพวกเราบ้าง”

            “ท่านคงไม่อยากให้คุณสองคนต้องพลอยกลุ้มใจไปด้วย หมอบอกท่านไปแล้วว่าอาการของท่านต้องรีบทำการผ่าตัดโดยด่วน แต่ท่านบอกว่าช่วงนี้งานยุ่งมากยังไม่สามารถทิ้งไปได้ อีกอย่างคุณฟ้าเองก็เพิ่งจะเข้ามาทำงานและยังใหม่กับงานนี้อยู่มาก ท่านขอสอนงานให้คุณฟ้าอีกสักพัก เพื่อให้มั่นใจว่าท่านจะสามารถทิ้งกิจการให้คุณสองคนดูแลกันเองได้ ท่านถึงจะวางใจและเดินทางไปผ่าตัดที่อเมริกาได้อย่างสบายใจ”

            “แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอย่างไรบ้างคะ” เมธาวีเอ่ยถาม

            “ตามความเห็นของหมอพวกคุณควรจะให้คุณวิชญะทำการผ่าตัดโดยเร็วที่สุด และถ้าจะให้ดีควรจะส่งตัวไปผ่าตัดที่อเมริกา เพราะที่นั่นมีหมอที่เก่งและมีความเชี่ยวชาญเกี่ยวกับโรคหัวใจอยู่คนหนึ่ง ชื่อด็อกเตอร์มาร์ตินเคสไหนที่ว่ายาก เมื่อมาถึงมือด็อกเตอร์มาร์ตินแล้วอาการจะดีขึ้นทุกราย แต่ถ้าจะให้เขาทำการผ่าตัดให้ละก็ต้องจองคิวกันล่วงหน้าเป็นปีเชียวนะครับ เพราะว่าท่านเก่งมากใครๆ ก็เลยอยากที่จะให้ท่านเป็นคนทำการรักษา แต่หมอเกรงว่าอาการของคุณวิชญะจะไม่สามารถรอนานขนาดนั้นได้ ยังไงพวกคุณก็ควรจะต้องรีบตัดสินใจหน่อยนะครับ”

            “ไม่ทราบว่าคุณหมอพอจะมีนามบัตร หรือรายละเอียดของคุณหมอมาร์ตินบ้างไหมคะ”

            “มีครับนี่เป็นนามบัตรของคุณหมอมาร์ติน คุณตะวันคุณต้องรีบติดต่อโดยด่วน เพราะชีวิตของคุณวิชญะจะรอช้าไม่ได้ ขึ้นอยู่กับคุณแล้วนะครับ”

            ตลอดเวลาที่มินตรานั่งฟังคุณหมอพูดกับเมธาวีถึงอาการป่วยของพ่อ น้ำตาของเธอก็ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวถามหมอที่ทำการรักษาบิดาบุญธรรมด้วยเสียงสั่นเครือ

            “อาการของพ่ออยู่ในขั้นอันตรายขนาดนั้นเลยเหรอคะคุณหมอ”

            “ใช่ครับไม่ควรปล่อยทิ้งเอาไว้ เพราะหัวใจของคุณวิชญะเต้นอ่อนมาก อาจเนื่องมาจากการทำงานหนัก และไม่ได้รับการพักผ่อนที่เพียงพอ ประกอบกับความเครียดอาการก็เลยกำเริบ ตอนนี้ถึงแม้ว่าอาการของท่านจะพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ก็ยังไม่น่าไว้วางใจหมอเลยต้องเอาตัวท่านไว้ในห้องไอซียูก่อน”

            “คุณหมอรับรองได้ไหมคะถ้าคุณหมอมาร์ตินผ่าตัดหัวใจพ่อของตะวันแล้ว พ่อของตะวันจะหายเป็นปกติและกลับมาใช้ชีวิตได้เหมือนเดิม”

            “ไม่มีใครรับรองผลได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกครับ แต่ถ้าคุณหมอมาร์ตินเป็นคนทำการผ่าตัดให้คุณพ่อของคุณล่ะก็ หมอคิดว่าอาการของคุณพ่อคุณจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน”

            “โอเคค่ะตะวันจะรีบติดต่อคุณหมอมาร์ตินโดยด่วนเลยค่ะ แต่ตอนนี้พวกเราจะเข้าไปเยี่ยมอาการของพ่อได้ไหมคะ”

            “ได้ครับท่านอาจจะยังไม่รู้สึกตัวนะครับ และหมอต้องการให้คนไข้ได้รับการพักผ่อนมากๆ”

            มินตราและเมธาวียกมือไหว้พร้อมกับขอบคุณคุณหมอเจ้าของไข้ของบิดา พร้อมกับเอ่ยปากขอตัวไปดูบิดา

            เมื่อสองสาวเข้ามายืนอยู่หน้าเตียงของพ่อในห้องไอซียู และเห็นเครื่องมือแพทย์มากมายที่คอยช่วย ชีวิตพ่อรวมไปถึงการให้ออกซิเจน มินตรายิ่งเอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญแทบขาดใจ น้ำตาเจ้ากรรมไหลออกมาไม่ขาดสายเธอโทษว่าเป็นความผิดของตัวเธอเอง ที่ไม่สามารถช่วยงานพ่อได้ทำให้พ่อต้องทำงานอย่างหนัก จนกระทั่งพ่อต้องล้มป่วย เมธาวีต้องกอดและปลอบเธอ

            “อย่าร้องไห้ค่ะพี่ฟ้าตอนนี้เราจะต้องเข้มแข็งไว้นะคะ มีแต่พวกเราเท่านั้นที่จะช่วยพ่อได้”

            ในขณะที่ปลอบพี่สาวนั้นเธอเองก็อยากที่จะร้องไห้เหมือนกัน แต่ต้องพยายามกลั้นเอาไว้ในเวลานี้เธอจะต้องเข้มแข็งและมีสติให้มากที่สุด เมธาวีจับมือของบิดาเอาไว้

            “พ่อคะตะวันสัญญาค่ะว่าตะวันจะทำทุกวิถีทาง เพื่อให้คุณหมอมาร์ตินทำการผ่าตัวหัวใจของพ่อให้ได้ พ่อจะต้องกลับมามีสุขภาพแข็งแรงและเป็นที่รักของตะวันกับพี่ฟ้าเหมือนเดิมตลอดไปค่ะ” เมื่อออกมาจากห้องไอซียูแล้วเมธาวีบอกกับพี่สาวจะไปส่งเธอที่บ้านก่อน

            มินตราเดินตามน้องสาวออกไปราวกับหุ่นยนต์ ในหัวสมองของเธอในตอนนี้ได้แต่ลงโทษตัวเอง ว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้พ่อเป็นแบบนี้ ถ้าเธอช่วยพ่อทำงานได้มากกว่านี้หรือเพียงแต่เธอดูแลพ่อให้ดีกว่านี้ พ่อก็คงจะไม่ต้องมานอนโรงพยาบาลด้วยอาการของคนป่วยหนักอย่างแน่นอน

            ครั้นกลับถึงบ้านเมธาวีสั่งให้เด็กจัดอาหารให้พี่สาว และอยู่เป็นเพื่อนเธอทั้งวันจนเธอหลับ กว่าจะปลอบให้เธอยอมนอนพักผ่อนได้นั้นช่างยากเย็น เมื่อหญิงสาวแน่ใจว่ามินตราหลับสนิทแล้วจึงบอกให้รถที่บ้านไปส่งเธอ และได้กำชับกับแม่บ้านว่าให้ดูแลมินตราให้ดี ถ้ามีอะไรก็โทรเข้ามือถือของเธอได้ตลอดเวลา

            จากนั้นก็เดินออกไปขึ้นรถด้วยความเหนื่อยล้าอ่อนแรง เมธาวีมองนาฬิกาเกือบเที่ยงคืนแล้วเวลาผ่านไปเร็วจริง

            “ลุงคะไปส่งตะวันที่บ้านของคุณปิยภัศร์นะคะ”

            “ได้ครับคุณหนู”

            หญิงสาวหลับตาอย่างเหนื่อยอ่อนด้วยคิดไม่ตกว่า จะจัดการกับปัญหานี้อย่างไรดี

           

            ในขณะเดียวกันนั้นเองปิยภัศร์เอาแต่เดินกระสับกระส่ายไปมาจนน่าเวียนหัวอยู่ภายในบ้าน

            “ดึกป่านนี้แล้วทำไมยังไม่กลับมาอีก ไม่รู้ไปมัวสำเริงสำราญอยู่กับผู้ชายที่ไหน”

            “คุณภัศร์ทำไมพูดจาแบบนั้นคะไม่น่ารักเลย แล้วก็หยุดเดินซะทีได้ไหมคะ คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำให้คนแก่เวียนหัว”

            ชายหนุ่มหยุดเดินไปเดินมาเมื่อได้ยินป้าวรรณบอกว่า

            “ป้าได้ยินเสียงรถ คุณตะวันคงจะกลับมาแล้วล่ะค่ะ” ชายหนุ่มเดินไปนั่งที่โซฟาเขามองนาฬิกา