บทที่ 66

            “วินคะ...ฟ้าเจ็บ” เธอร้องเรียกเขานัยน์ตาตื่นตระหนกน้ำตาซึมออกมาจากหางตา

            “อย่าดิ้นนะคนดีไม่งั้นคุณจะเจ็บมาก ครั้งแรกก็จะมักเป็นแบบนี้ละครับ ผมให้สัญญาว่าจะอ่อนโยนกับคุณให้มากที่สุด” กวินกระซิบบอกเสียงแหบต่ำ พร้อมกับก้มลงใช้ทั้งจมูกและปากจูบซับน้ำตาให้เธอ

            ”แค่ครั้งนี้เท่านั้น...แล้วคุณจะไม่เจ็บอีก...เชื่อผมนะคนดี” ชายหนุ่มพยายามปลอบเธอด้วยถ้อยคำอันนุ่นนวล กวินปลอบประโลมร่างบางในอ้อมกอดด้วยจูบอันอ่อนหวาน เอาอกเอาใจจนเธอเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสของเขาอีกครั้ง หลังจากนั้นไม่นานทุกอย่างระหว่างเธอกับเขาก็เริ่มดำเนินไปอย่างราบรื่น เขาพาเธอลอยละล่องไปสู่ความสุขเหมือนอยู่บนสรวงสวรรค์เลยทีเดียว

            ทั้งคู่หอบหายใจถี่รัวแข่งกันก่อนที่เขาจะรั้งร่างบางมาโอบกอดไว้แนบอกกว้างหญิงสาวหลับสนิทในอ้อมกอดของเขาด้วยความเพลีย กวินจูบหน้าผากของเธอเขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า มินตราจะสามารถมอบความสุขให้กับเขาได้มากมายถึงเพียงนี้

            เขายอมรับกับตัวเองว่าเขามีความสุขถึงขีดสุดอย่างที่ไม่เคยได้รับจากผู้หญิงคนไหนมาก่อน ทั้งที่เขาเองก็ผ่านเรื่องพวกนี้มาอย่างโชกโชนและช่ำชอง ทำให้เขารู้ว่าเซ็กส์ที่เกิดจากความใคร่นั้นเทียบไม่ได้เลยกับการได้ร่วมหลับนอนกับผู้หญิงที่ตนเองรัก และกวินหลับตามหญิงสาวไปในเวลาต่อมา

            มินตรารู้สึกตัวในตอนรุ่งเช้าและพบว่าเธอนอนอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นแข็งแรงของกวิน หน้าของเธอก็แดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อนึกทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอเมื่อคืนนี้ เธอยอมรับว่าเธอตกเป็นของเขาด้วยความเต็มใจ

            และเธอซึมซับความสุขอย่างขีดสุดที่เขามอบให้ ก่อนจะจับมือของชายหนุ่มออกจากตัวอย่างแผ่วเบา ด้วยเกรงว่าชายหนุ่มจะรู้สึกตัวตื่นจากนั้นก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำ

            กวินควานหาตัวเธอไม่เจอเลยสะดุ้งตื่นเขาปรับสายตาอยู่สักพัก ก็ได้ยินเสียงน้ำฝักบัวเลยเข้าใจว่าเธอคงจะเข้าไปอาบน้ำ ชายหนุ่มลุกขึ้นใส่เสื้อคลุมแล้วนั่งพิงกับหัวเตียงระหว่างรอหญิงสาวอาบน้ำ ซึ่งเธอก็ออกจากห้องน้ำในเวลาหลังจากนั้นไม่นานนัก และพบว่ากวินตื่นแล้วและกำลังนั่งมองเธออยู่ มินตราเขินจนไม่รู้จะทำอะไรก่อนดี

            “ตื่นแล้วเหรอคะ ฟ้ากำลังจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านก่อนจะไปทำงาน คุณไปส่งฟ้าหน่อยได้ไหมคะ”

            กวินเดินเข้ามากอดเธอจากทางด้านหลัง

            “ทำไมคุณจะต้องกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านของคุณด้วยล่ะครับ”

            “คุณจะให้ฉันใส่เสื้อผ้าชุดเดิมไปทำงานเหรอคะ ไม่เอาหรอกค่ะสกปรกออก”

            “ใครบอกคุณว่าผมจะให้คุณใส่ชุดเดิม” เขาตอบเธอพร้อมกับเดินมาซุกไซ้ใบหน้าลงไปที่ซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาว

            “หอมจังเลย”

            “อย่าค่ะ...ถ้าคุณไม่ให้ฟ้ากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้าน แล้วจะให้เอาเสื้อผ้าที่ไหนเปลี่ยนคะ”

            “ก็ในตู้นี้ไงครับ คุณอยากจะใส่ตัวไหนก็เลือกเอาได้ตามสบาย” เขาจูงมือเธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วเปิดมันออกมีเสื้อผ้าผู้หญิงแบรนด์เนมสวยงามมากมายบรรจุแน่นอยู่ในตู้นั้น

            “เสื้อผ้าของใครคะ ฉันไม่กล้าเอาของเธอมาใส่หรอกค่ะ” มินตราพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยอย่างปิดบังไว้ไม่มิด เพราะเขาต้องรักเจ้าของเสื้อผ้าตัวจริงคนนี้มากอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นเขาก็คงจะไม่จัดเตรียมเสื้อผ้าหรูหราราคาแพงมากมายเตรียมไว้ให้กับเธอผู้นั้นแบบนี้ ไหนเขาบอกกับเธอว่าเขาไม่เคยพาผู้หญิงคนอื่นมาที่นี่ และเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาพาเข้ามาในบ้านหลังนี้ แต่ทำไมถึงมีเสื้อผ้าของผู้หญิงเต็มไปหมด

            “ฟ้าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ครับ มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดนะ เสื้อผ้าที่คุณเห็นทั้งหมดนี้มันเป็นของคุณ ผมเตรียมไว้ให้คุณเผื่อว่าคุณอาจจะมีเหตุฉุกเฉินต้องมาพักค้างคืนที่นี่ เพราะฉะนั้นไหนล่ะรางวัลของผม” มินตราก้มหน้ายิ้มแต่เขาไม่ยอมให้เธอทำเช่นนั้น กวินเชยคางของเธอขึ้นพร้อมกับทวงสิ่งที่เขาอยากได้

            “ไหนครับรางวัลที่ผมควรจะได้รับ” แต่หญิงสาวยังคงนิ่งเฉยอยู่เขาก็เลยเป็นฝ่ายจัดการซะเอง

            “ถ้าคุณไม่ยอมจูบ...ผมจะเป็นคนจูบคุณเองนะ” กวินหัวเราะชอบใจก่อนที่จะก้มใบหน้าลงไปจนชิดใบหน้าของมินตรา มือหนาโอบกอดรัดเอวบางเข้ามาจนชิด หญิงสาวแนบริมฝีปากบางกับริมฝีปากของชายหนุ่มทั้งคู่จูบกันดูดดื่ม จนกระทั่งกวินถอนริมฝีปากออกมา

            “ผมว่าคุณควรรีบแต่งตัวก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจ” จากนั้นเขาก็เลือกเสื้อผ้าให้เธอ

            “คุณใส่ชุดนี้นะครับ เดี๋ยวผมจะกลับไปอาบน้ำที่ห้อง แล้วเราลงไปกินมื้อเช้าด้วยกัน วันนี้ผมจะไปส่งคุณที่ออฟฟิศเอง” เขาก้มลงจูบแก้มเธอก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป พร้อมกับฮัมเพลงออกไปอย่างคนอารมณ์ดีเป็นพิเศษ มินตรารีบลงมือสวมเสื้อผ้าแล้วลงไปที่ห้องอาหารพร้อมกับเขา