บทที่ 67

            เย็นวันเดียวกันนั้นเองที่เมธาวีกำลังเตรียมตัวจัดกระเป๋าเดินทาง เพื่อที่จะเดินทางไปที่สหรัฐอเมริกาพร้อมกับพ่อ ปิยภัศร์นอนคว่ำอยู่บนเตียงของเธอและเฝ้ามองเธอจัดเตรียมกระเป๋าเสื้อผ้าไปด้วย เขาจะคอยดูและห้ามไม่ให้เธอเอาเสื้อผ้าที่ใส่แล้วล่อแหลม หรือดูโป๊ไปใส่ที่โน่นโดยเด็ดขาด

            “ตะวันตัวนี้ผมไม่ให้เอาไปนะ” เขาใช้นิ้วคีบหยิบเสื้อเกาะอกสีขาวตัวนั้นออกจากกระเป๋าของเธอ

            “ทำไมละคะฉันว่าสวยดีออก อีกอย่างฉันชอบใส่ตัวนี้มากเลย”

            “คุณชอบใส่ไอ้ชิ้นเล็กๆ นี้เหรอ แล้วใส่เสื้อคลุมอีกตัวหรือเปล่า”

            “จะใส่เสื้อคลุมทำไมกันคะ ถ้าใส่คนก็ไม่เห็นนะสิว่าฉันใส่เกาะอก”

            “อย่าเอาไปเลยนะเพราะผมไม่ชอบให้คุณไปใส่โชว์ให้คนอื่นดู เอาเก็บไว้ใส่ให้ผมดูคนเดียวก็พอ” หญิงสาวค้อนเขาไปหนึ่งที

            “คุณมายุ่งอะไรด้วย”

            ปิยภัศร์ตอบกลับไปทันทีว่าเขาไม่ชอบให้ผู้ชายคนอื่นมองเธอเพราะเขาหึง แต่หญิงสาวกลับหัวเราะชอบใจเพราะคิดว่าเขาคงจะพูดไปอย่างนั้นเอง และมันคงจะเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เขาจะมาหึงเธอทำไมในเมื่อไม่ได้รักกันซะหน่อย ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวจัดเสื้อผ้าไปเยอะก็รีบโวยวายว่า สัญญากับเขาแล้วนะว่าจะไปไม่นาน อีกอย่างเวลาที่เธอไม่อยู่เขาคงาคิดถึงเธอมากเลย เมธาวีบอกว่าแค่เอาไปเผื่อไว้เท่านั้น ปิยภัศร์บ่นว่าเธอจะต้องเดินทางไปอเมริกาในวันพรุ่งนี้อยู่แล้ว แต่เขากลับไม่อยากให้เธอไปเลย

            เมธาวีมองหน้าเขาและเดินมานั่งบนเตียงปิยภัศร์เปลี่ยนมานอนหงาย โดยนอนหนุนตักของเธอและจับมือของเธอมาวางไว้แนบอก

            “คุณคงไม่เปลี่ยนใจใช่ไหมคะ”

            “ผมต้องอนุญาตให้คุณเดินทางไปกับพ่อของคุณอยู่แล้ว เพราะผมรู้ว่าคุณห่วงพ่อมากแค่ไหน แต่คุณไม่ต้องห่วงนะทุกอย่างผมสั่งการไว้หมดแล้ว จะมีคนคอยอำนวยความสะดวกให้คุณกับพ่อของคุณตลอดการเดินทาง และคุณหมอที่ดูแลอาการของพ่อคุณก็จะเดินทางไปกับพวกคุณด้วย เผื่อมีอะไรฉุกเฉินจะได้ช่วยได้ทัน พอไปถึงที่โน่นเจฟจะเป็นคนมารับพวกคุณเอง”

            เมื่อเมธาวีรู้ว่าเขาได้เตรียมการอะไรไว้ให้เธอบ้างก็รู้สึกซาบซึ้ง พร้อมกับกล่าวขอบคุณในสิ่งที่เขาทำให้

            “ไม่เป็นไรหรอกตะวันผมเต็มใจทำเพื่อคุณอยู่แล้ว แต่ว่าผมขอเปลี่ยนคำขอบคุณของคุณเป็นอย่างอื่นแทนจะได้ไหม”

            “ไม่ได้ค่ะ”

            “อะไรกันคุณยังไม่รู้เลยว่าผมจะขออะไรจากคุณก็รีบปฏิเสธผมซะละ ผมก็แค่จะขอนอนห้องนี้กับคุณก็เท่านั้นเอง”

            “สัญญาได้ไหมคะว่าจะนอนเฉยๆ โดยที่ไม่รังแกฉัน”

            “เอาน่าผมขอแค่นอนกอดคุณ รับรองว่าจะยังไม่สอนบทเรียนรักให้กับคุณในตอนนี้หรอก เพราะผมกลัวว่าคุณจะติดใจในบทเรียนที่ผมสอนให้จนไม่อยากตัดใจทิ้งผมไปยังไงล่ะ” เขาพูดไปหัวเราะไป

            “อีต้าบ้าชอบพูดจาแบบนี้อยู่เรื่อยเลย ลุกขึ้นได้แล้วค่ะฉันจะได้รีบจัดกระเป๋าเดินทางให้เสร็จซะที”

            “ได้เดี๋ยวผมช่วยจัดให้รับรองว่าแป๊บเดียวเสร็จ” เขาลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าและเลือกเสื้อผ้าให้เธอด้วยตัวเองโดยหลีกเลี่ยงเสื้อผ้าที่ใส่แล้วดูโป๊ เขาให้เหตุผลกับเธอว่าเสื้อผ้าพวกนี้มันจะนำอันตรายมาให้เธอถ้าเธอสวมใส่มัน แต่ว่าถ้ามีเขาอยู่ด้วยล่ะก็โอเค ปิยภัศร์ตรวจเช็คเสื้อผ้าที่หญิงสาวจัดไว้ตั้งแต่แรกชุดไหนที่ใส่แล้วดูล่อ แหลม เขาจะคัดมันออกทันทีโดยไม่ลังเล เขาลงมือจัดกระเป๋าให้จนพอใจแล้วจึงปิดกระเป๋าเดินทาง พร้อมทั้งยกไปไว้ข้างตู้เสื้อผ้า

            “แค่นี้ก็เรียบร้อย...เรามานอนกันได้ละ”

            ปิยภัศร์เดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียง และเมื่อเมธาวีเอนตัวลงนอน เขาก็ดึงเธอเข้ามากอดไว้ก่อนที่จะจูบเปลือกตาทั้งสองข้างของเธอ ก่อนที่จะหลับไปพร้อมกัน

            ณ นครลอสแอนเจอลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา

            หลังจากที่คุณหมอมาร์ตินได้ทำการผ่าตัดหัวใจของคุณวิชญะเป็นที่เรียบร้อย โดยใช้เวลาในการผ่าตัดคราวนี้ยาวนานถึงสามชั่วโมงเต็ม เมธาวีได้มีโอกาสคุยกับคุณหมอเขาแจ้งเธอว่าการผ่าตัดหัวใจของพ่อเธอผ่านไปได้ด้วยดี ผลออกมาเป็นที่น่าพอใจตอนนี้ก็เหลือรอที่จะให้พ่อของเธอฟื้นขึ้นมา จากนั้นหมอก็จะตรวจอาการพ่ออย่างละเอียดอีกครั้ง

            ถึงแม้เมธาวีจะสบายใจขึ้นหลังจากที่ได้รับฟังสิ่งที่หมอบอกถึงผลการผ่าตัดของพ่อ แต่ก็ยังไม่วางใจอยู่ดี หญิงสาวตัดสินใจที่จะนอนเฝ้าอาการของพ่ออย่างใกล้ชิด โดยนั่งเฝ้าดูอาการอยู่ข้างเตียงนั่นเอง แต่สุดท้ายก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว เมื่อคุณวิชญะรู้สึกตัวเป็นครั้งแรกหลังจากที่เขาเข้ารับการผ่าตัด เขามองเห็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเขานั่งฟุบหลับอยู่ข้างเตียง ทำให้อดที่จะยิ้มไม่ได้พร้อมกับเอื้อมมือไปลูบศรีษะของลูกสาวเบาๆ ด้วยเกรงว่าเธอจะตื่นแต่เมธาวีก็รู้สึกตัวอยู่ดี

            “พ่อรู้สึกตัวแล้ว...รู้สึกอย่างไรบ้างคะ ตะวันออกไปตามหมอก่อนนะคะ”

            “ไม่ต้องหรอกลูกพ่อไม่เป็นอะไร พ่ออยากให้ตะวันอยู่คุยเป็นเพื่อนพ่อมากกว่า”

            “แต่หมอบอกว่าพ่อต้องนอนพักมากๆ นะคะ”

            “ตอนนี้พ่อก็นอนพักอยู่นะไม่ได้เหนื่อยอะไร ตะวันเหนื่อยไหมลูกที่จะต้องมาเฝ้าพ่อแบบนี้”

            “ไม่เลยค่ะ...ตะวันเต็มใจขอเพียงพ่อปลอดภัย ให้ตะวันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นค่ะ”

            “พ่อคงจะต้องเป็นหนี้บุญคุณคุณปิยภัศร์ไปอีกนานทีเดียว”