บทที่ 72

           เมื่อหญิงสาวเปิดประตูห้องเข้าไปเธอได้ยินเสียงของบิดาเอ่ยถาม

            “ตะวันมาแล้วเหรอลูก”

            “พ่อดูแข็งแรงขึ้นมากเลยนะคะ สีหน้าก็ดูดีขึ้นด้วย”

            “พ่อไม่เป็นอะไรแล้วรู้สึกแข็งแรงกว่าเดิมด้วยซ้ำไป คุณหมอมาร์ตินบอกพ่อว่าถ้าไม่มีอาการแทรกซ้อน อีกไม่นานพ่อก็กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ แต่พ่ออยากกลับไปพักฟื้นเมืองไทยมากกว่า หมอบอกว่าถ้าจะกลับไปเมืองไทยคงจะต้องรออีกสักพักให้พ่อแข็งแรงมากกว่านี้ก่อน”

            “ตะวันได้คุยกับคุณหมอมาร์ตินเกี่ยวกับอาการของพ่อ คุณหมอบอกไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ตะวันก็เลยคิดว่าจะกลับเมืองไทยพรุ่งนี้เช้า พ่อไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ”

            “แล้วจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้วหรือลูก”

            “เรียบร้อยแล้วค่ะ พ่ออยู่ได้นะคะ”

            “ตะวันไม่ต้องห่วงพ่อนะลูกพ่ออยู่ได้ เมื่อวานคุณปิยภัศร์โทรมาคุยกับพ่อเขาบอกว่า ถ้าหมออนุญาตให้พ่อออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไร เขาจะให้พ่อไปพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านพักของเขา ที่นั่นจะมีคนดูแลพ่อเป็นอย่างดี แล้วเขาก็สั่งให้เพื่อนของเขาจัดหาพยาบาลพิเศษมาเฝ้าพ่ออีกด้วย ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายเขาจะเป็นคนรับผิดชอบเอง พ่อบอกว่าพ่อจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลเอง แต่เขายืนยันว่าเขาจะจัดการให้ ขอให้พ่อรักษาตัวให้แข็งแรงไม่ต้องห่วงอะไร”

            “ถ้ามีอะไรพ่อโทรหาตะวันได้ตลอดเวลาเลยนะคะ ตะวันรักพ่อค่ะ”

            “พ่อก็รักตะวัน” สองพ่อลูกกอดกันแนบแน่น

            “กลับไปกรุงเทพฯ คราวนี้เราก็อย่าไปแผลงฤทธิ์อะไรกับคุณปิยภัศร์อีกล่ะ”

            “ตะวันรับปากพ่อตราบใดที่เขาไม่รังแกตะวัน...ตะวันก็จะไม่แผลงฤทธิ์ใส่เขา” คุณวิชญะหัวเราะกับคำตอบอันชาญฉลาดของบุตรสาว

            เมื่อเมธาวีเดินทางมาถึงท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ก็พบว่าปิยภัศร์มาคอยรับเธออยู่ก่อนแล้ว เขาโบกมือให้ทันทีที่เห็นหญิงสาวเดินออกมาจากประตูผู้โดยสารขาเข้า

            “คุณมารอนานแล้วเหรอคะ”

            “ก็ประมาณหนึ่งชั่วโมงเราไปกันดีกว่า” ชายหนุ่มเข็นกระเป๋าสัมภาระของหญิงสาวไปใส่ไว้ท้ายรถ เมื่อขึ้นรถเสร็จเรียบร้อยเขาก็ขับรถออกไปด้วยความเร็วสูงจนอีกฝ่ายต้องร้องห้าม

            “คุณขับช้ากว่านี้หน่อยก็ได้เพราะฉันอยากไปถึงบ้านแบบปลอดภัย ดีกว่าจะต้องแวะไปนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล” ปิยภัศร์หันมายิ้มให้หญิงสาวโดยไม่ได้พูดอะไร แต่เมื่อเมธาวีเห็นว่าเขากำลังขับรถออกนอกเส้นทางกลับบ้านก็เลยทักท้วง

            “เราไม่ได้จะกลับบ้านกันเหรอคะ”

            “ผมไม่ได้บอกว่าจะพาคุณกลับบ้าน ผมจะพาคุณไปพักผ่อนชายทะเลต่างหาก คุณไปอเมริกาไม่เท่าไรทำไมถึงผอมไปมากขนาดนี้”

            “ฉันควบคุมน้ำหนัก แล้วป้าวรรณรู้ไหมคะว่าเราจะไปเที่ยวทะเล”

            “ผมบอกป้าวรรณเรียบร้อยแล้วว่าจะพาคุณมาพักผ่อนที่หัวหิน ป่านนี้นายวินกับพี่ฟ้าของคุณคงจะไปถึงที่พักแล้ว” เมื่อได้ยินชื่อพี่สาวทำให้เธอรีบหันไปถามชายหนุ่มข้างตัวด้วยความตื่นเต้นทันที

            “พี่ฟ้าไปด้วยเหรอคะ ดีจังเลยฉันกำลังคิดถึงพี่ฟ้าอยู่พอดี คุณขับรถให้ไวกว่านี้หน่อยสิคะ” เมธาวีเร่งให้ชายหนุ่มขับรถให้เร็วขึ้นทำให้ปิยภัศร์หัวเราะออกมา

            “จะเอาไงแน่ครับคุณผู้หญิงพอผมขับเร็ว คุณก็บอกให้ขับช้าๆ พอขับช้าก็เร่งให้ขับเร็วๆ”

            “ก็เอาแบบขับเร็วแต่ถึงที่หมายปลอดภัยไงคะ ฉันจะได้ไปกอดพี่ฟ้า”

            “คุณคิดถึงแต่พี่ฟ้าของคุณเท่านั้นเหรอ”

            “ฉันก็คิดถึงทุกคนนั่นละค่ะรวมทั้งคุณด้วยนะ” ปิยภัศร์ยิ้มพอใจกับคำตอบที่ได้รับก่อนจะถามถึงอาการของคุณวิชญะ

            “ก็ดีขึ้นค่ะคุณหมอมาร์ตินบอกว่าถ้าดีขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้อีกไม่นานก็จะกลับมาพักฟื้นต่อที่บ้านได้ และที่ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีฉันคงจะต้องยกให้เป็นความดีของคุณ รวมถึงคำขอบคุณจากใจของฉันด้วยค่ะ”

            “ผมขอเปลี่ยนคำขอบคุณ เป็นอย่างอื่นแทนได้ไหมตะวัน”

            “เช่นอะไรคะ”

            “อย่างเช่นให้ผมนอนห้องเดียวกับคุณคืนนี้ไง”

            “ฝันไปก่อนเถอะค่ะ”

            “ผู้หญิงอะไรใจร้าย” เมธาวีหัวเราะก่อนจะแซวเขา

            “ผู้ชายอะไรขี้บ่น”

            “ถึงผมจะขี้บ่นแต่ก็หล่อโดนใจสาวๆ ใช่ไหม”

            “หลงตัวเอง”

            ปิยภัศร์ขับรถมาถึงบ้านพักสุดหรูริมหาดหัวหิน ทั้งคู่ก็พบว่ากวินกับมินตรามายืนรออยู่ที่หน้าบ้านพักและทันทีที่รถจอดสนิท เมธาวีก็ลงจากรถและวิ่งเข้าไปสวมกอดพี่สาวของเธอไว้แน่น พร้อมกับหอมแก้มเธอด้วยความคิดถึง มินตราเองก็กอดน้องสาวด้วยความคิดถึงไม่แพ้กัน เมธาวีหันไปทักทายกวินจากนั้นทั้งหมดก็ชักชวนกันเข้าไปในบ้าน ปิยภัศร์เอากระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองและเมธาวีไปเก็บที่ห้องพัก โดยมีกวินตามไปด้วยเพราะเขาต้องการจะเปิดโอกาสให้สองพี่น้องได้คุยกันตามลำพัง

            “ทำไมนายถึงมาช้า”

            “ฉันเปิดโอกาสให้นายได้อยู่ตามลำพังกับคุณฟ้าสองต่อสองนานหน่อยไง” กวินยิ้มกับคำตอบของเพื่อน เมื่อเห็นว่าปิยภัศร์ขนเอาสัมภาระของเขาและของเมธาวีเข้าไปไว้ในห้องนอนของมินตราทำให้ต้องเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย

            “นายจะนอนห้องนี้เหรอ”

            “ก็ใช่น่ะสิ”

            “แต่ว่านี่มันห้องของฟ้านะ”

            ที่กวินพูดเช่นนี้เพราะว่าที่นี่มีเพียงแค่สองห้องนอนเท่านั้น และเขาคิดจะให้สองสาวพักด้วยกันส่วนตัวเขาก็พักกับเพื่อน แต่ดูเหมือนเพื่อนรักของเขาจะมีปัญหาซะแล้ว

            “จะยากอะไรก็ให้คุณฟ้าย้ายไปนอนห้องเดียวกับนาย หรือไม่นายก็ย้ายมานอนห้องนี้กับแฟนของนายก็หมดเรื่อง ฉันจะได้นอนกับตะวัน”

            “แล้วตะวันจะยอมเหรอ”

            “นายไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นเดี๋ยวฉันจัดการเอง ตกลงนายจะเป็นคนย้ายห้องหรือจะให้คุณฟ้าย้าย”

            “เดี๋ยวฉันย้ายมานอนห้องนี้เอง ส่วนนายกับตะวันก็ไปพักห้องนั้นแล้วกัน”

            “ตกลงตามนี้”

            เมื่อสองหนุ่มกลับออกมาอีกทีก็พบแต่มินตราอยู่ในห้องนั่งเล่นนั้นแต่เพียงลำพัง ทำให้ปิยภัศร์เอ่ยปากถาม

            “ตะวันไปไหนล่ะครับ”

            “ออกไปเดินเล่นชายหาดค่ะ”