บทที่ 73

            ปิยภัศร์มองออกไปข้างนอกก็พบหญิงสาวเดินเล่นอยู่ที่ชายหาดหน้าบ้านพักนั่นเอง ทำให้เขาตัดสินใจเดินตามออกไป มินตรากำลังจะเดินตามเขาไปเช่นกัน แต่กวินห้ามไว้ที่เขาทำแบบนี้ ก็เพราะว่าต้องการจะเปิดโอกาสให้กับเพื่อนรักได้อยู่ตามลำพังกับเมธาวีด้วย เพราะรู้ดีว่าเพื่อนรักของเขาคิดถึงหญิงสาวคนนี้มากมายแค่ไหน

            ทั้งที่เจ้าตัวก็มักจะปากแข็งไม่ยอมรับความจริง และมักจะบอกอยู่เสมอว่าเขาไม่ได้คิดถึงเธอมากมายขนาดนั้น แต่ว่าการกระทำของเขามันฟ้องและค้านกับคำพูดของตัวเขาเอง

            “ผมว่าเราควรปล่อยให้พวกเขาอยู่กันตามลำพัง ส่วนเราสองคนไปหาซื้ออาหารสำหรับมื้อเย็นกันดีกว่านะครับ คุณอยากทานอะไร”

            “มาเที่ยวทะเลทั้งทีก็ต้องทานอาหารทะเลสิคะ”

            มินตราชวนกวินไปตลาดเพื่อซื้อหาอาหารทะเลสดๆ มาไว้สำหรับอาหารมื้อเย็น โดยมีกวินทำหน้าที่สารถีขับรถให้รวมถึงช่วยเธอถือของอีกด้วย

            อาหารสำหรับมื้อเย็นส่วนใหญ่ก็จะเป็นอาหารทะเลที่มีรสจัดจ้าน รวมไปถึงกุ้งเผาปูเผาอีกด้วยทั้งสี่คนลงความเห็นว่า ควรจะมานั่งทานมื้อค่ำที่ริมชายหาดเพื่อให้ได้บรรยากาศ โดยมีสองหนุ่มเป็นคนจัดสถานที่ และทำหน้าที่ติดเตาที่จะใช้ย่างอาหารทะเล ปิยภัศร์รับหน้าที่ทำเมนูกุ้งเผา ปูเผา ส่วนเมธาวีก็เป็นคนจัดเตรียมน้ำจิ้มรสเด็ดเธอเดินมาสมทบกับปิยภัศร์

            “สุกบ้างหรือยังคะ”

            “ผมเพิ่งจะเอาลงเองรอสักพักนะ”

            หญิงสาวพยักหน้าพร้อมกับช่วยเขากลับกุ้ง เมื่อเห็นว่าสุกแล้วเธอจึงเดินไปหยิบจานมายื่นส่งให้เขา

            “ใส่จานนี้”

            จากนั้นก็ยกจานกุ้งเผาไปให้กวินกับมินตรา ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะซึ่งอยู่ไม่ห่างจากที่เธอยืนมากนัก แล้วก็กลับมายืนที่เดิมเพื่อสั่งการชายหนุ่มข้างตัว

            “ตัวนั้นจะไหม้แล้วนะคุณรีบกลับก่อนสิ”

             “ไม่ไหม้หรอกน่าผมรับรอง” หญิงสาวแกะกุ้งเผาทานอย่างเอร็ดอร่อย โดยไม่ลืมที่จะเผื่อเขาด้วย

            “คุณป้อนผมด้วยสิ ไม่เห็นหรือว่ามือผมไม่ว่าง”

            เธอยอมป้อนเขาตามคำสั่งเมื่อเห็นว่าเขากำลังสาละวนอยู่กับการปิ้งกุ้งให้พวกเธอ เขาเอ่ยปากขอบคุณและจูบแก้มนวลของเธอเป็นการตอบแทน

            “คุณนี่ชอบเอาเปรียบฉันอยู่เรื่อยเลยนะ ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย”

            “ถ้าการเป็นสุภาพบุรุษในสายตาของคุณ คือการที่ผมจะต้องทำทุกอย่างตามที่คุณต้องการแล้วล่ะก็ ผมขอเป็นแค่บุรุษที่ไม่มีคำว่าสุภาพนำหน้าจะดีกว่า เพราะผมจะได้ชิมความหอมหวานจากตัวคุณยังไงล่ะ”

            หญิงสาวส่ายหน้าอย่างระอาในคำพูดของเขา และเธอขี้เกียจที่จะต่อปากต่อคำกับเขา ก็เลยเดินมานั่งทานอาหารที่โต๊ะ ส่วนกวินก็ลุกไปทำหน้าที่ช่วยเพื่อนรักแทนเธอ เมธาวีถือโอกาสนี้ถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างพี่สาวของตนเองและกวินว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปไหม

            “เราแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ”

            “พูดแบบนี้หมายความว่าพี่กับคุณวินตกลงเป็นแฟนกันแล้วใช่ไหมคะ” มินตราพยักหน้าก่อนที่จะตอบ

            “ใช่จ้ะถึงแม้จะมีเงื่อนไขตามมา”

            แล้วมินตราก็เล่าทุกอย่างให้น้องสาวฟังอย่างไม่ปิดบัง รวมไปถึงการที่เธอยอมมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขา อย่างที่ไม่เคยยอมให้กับผู้ชายคนไหนมาก่อน

            “พี่เหมือนผู้หญิงใจง่ายใช่ไหมตะวัน ทั้งที่รู้ดีอยู่แล้วว่าไม่ควรทำแบบนั้นแต่ก็ยังไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจปล่อยให้อารมณ์ใคร่เข้ามาครอบงำ ถ้าพ่อรู้พ่อจะต้องผิดหวังในตัวพี่อย่างแน่นอน” เมธาวีเอื้อมมือไปจับมือของมินตราเอาไว้ทั้งสองข้างและพูดด้วยรอยยิ้ม

            “พี่ฟ้าอย่าคิดมากเลยนะคะ ตะวันรู้ว่าพี่รักคุณวินถึงได้ยอมเป็นของเขา พ่อเองก็ต้องเข้าใจเพราะฉะนั้นพี่ก็ไม่ต้องคิดมากอีก แต่พี่ฟ้ารับปากตะวันสักเรื่องได้ไหมคะขอให้จำไว้ว่าเรามีกันสามคน ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นก็ตามอย่าเก็บเอาไว้คนเดียวบอกให้พวกเรารับรู้บ้าง และไม่ว่าปัญหานั้นจะหนักหนาแค่ไหน เราก็จะฝ่าฟันมันไปพร้อมกัน”

            “พี่ให้สัญญานะตะวันไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับพี่ก็ตาม พี่จะบอกตะวันกับพ่ออย่างไม่ปิดบัง แล้วเรื่องของตะวันกับคุณภัศร์ละไปถึงไหนกันแล้ว”

            “เขานะเหรอคะก็แค่กวนประสาทตะวันไปวันวันหนึ่งเท่านั้นเองล่ะค่ะ ตะวันยอมรับนะคะว่าเขาเป็นคนดี แต่ตะวันก็ต้องระวังตัวเหมือนกันค่ะ เพราะว่าเขาชอบฉวยโอกาสรังแกตะวันอยู่เรื่อย ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้มือยุ่มย่ามอย่างกับหนวดปลาหมึก”

            “แล้วคืนนี้ตะวันคิดไว้หรือยัง ว่าจะทำยังไงถึงจะรอดพ้นเงื้อมือเขาไปได้” ที่ถามเพราะเธอรู้ดีว่าคืนนี้น้องสาวของตัวเองจะต้องพักห้องเดียวกับปิยภัศร์ แต่เมธาวีบอกให้พี่สาวของเธอวางใจไม่ต้องเป็นห่วง เพราะเธอมีแผนการหรือวิธีที่จะจัดการกับเขาเรียบร้อยแล้ว

            “แผนอะไรกัน?”

            “ตะวันเคยนอนไม่หลับเพราะกังวลเรื่องการผ่าตัดของพ่อ เลยไปขอยานอนหลับจากหมอเจฟซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเขา มันยังไม่หมดค่ะตะวันกะว่าถ้าจวนตัวจริงๆ ก็คงจะต้องหลอกให้เขากิน”

            “คุณภัศร์ไม่ใช่คนโง่เขาคงจะไม่ยอมกิน”

            “ตะวันก็ไม่ได้ว่าเขาโง่ค่ะแต่ว่าประมาทไงคะ ตะวันกะว่าจะผสมกับน้ำส้มคั้นให้เขาดื่ม”

            “มีแผนแยบยลแบบนี้พี่คงจะไม่ต้องห่วง เพราะมั่นใจว่าตะวันจะดูแลตัวเองได้”

            เมื่อรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยต่างก็แยกย้ายกันเข้าไปพักผ่อน