บทที่ 77

            ปิยภัศร์ตามมาสมทบกับสองสาวพร้อมกับเอ่ยขอตัวเมธาวีสักครู่ เพราะจะพาเธอไปแนะนำให้ผู้ถือหุ้นรู้จัก ชายหนุ่มแนะนำให้หญิงสาวรู้จักกับผู้ถือหุ้นและลูกค้ารายสำคัญของเขา จนกระทั่งมาแนะนำให้รู้จักกับเสี่ยจักรพันธ์ ความจริงแล้วเขาเองไม่อยากที่จะแนะนำ เพราะเขาไม่เคยชอบขี้หน้าไอ้เสี่ยคนนี้เพียงแต่ว่ามันดันไปยืนรวมกลุ่มอยู่กับลูกค้าคนสำคัญของบริษัท ทำให้เขาต้องแนะนำเธอให้รู้จักกับมันไปด้วย

            “ตะวันนี่เสี่ยจักรพันธ์เป็นลูกค้าของบริษัทเรา เสี่ยครับนี่เมธาวีเลขาของผมครับ”

            “สวัสดีค่ะคุณจักรพันธ์...ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” หญิงสาวยื่นมือไปตรงหน้าชายหนุ่มเขาจับมือของเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อยจนเมธาวีต้องดึงมือออกมา จักรพันธ์มองไปที่หน้าอกขาวผ่องของเธอที่โผล่พ้นเสื้อชุดราตรีสีดำที่เธอสวมใส่อยู่ เมธาวีไม่ชอบสายตาที่เขามองมาเลยมันเหมือนไม่ให้เกียรติกัน แต่ก็ต้องเก็บอาการไม่พอใจเอาไว้ภายใน ปิยภัศร์เองก็สังเกตเห็นเขาหงุดหงิดแต่ไม่สามารถแสดงอารมณ์อะไรออกมาได้

            “สวัสดีครับคุณเมธาวียินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ ถ้าคุณเบื่อที่จะทำงานกับคุณปิยภัศร์เมื่อไรก็ติดต่อผมได้นะครับ ผมอยากได้คุณ...” เขาหยุดนิ่งไปชั่วขณะแล้วจึงพูดต่อว่า

            “ไปทำงานเป็นเลขาส่วนตัวของผม”

            แต่ทั้งเมธาวีและปิยภัศร์ต่างก็รู้ดีว่าจักรพันธ์ไม่ได้อยากจะให้เธอไปเป็นเลขาคนสนิทของเขาหรอก อยากได้เธอไปทำอย่างอื่นให้มากกว่า ปิยภัศร์เอ่ยขอตัวไปทักทายคนอื่น

            “เชิญตามสบายครับ หวังว่าเราจะได้พบกันอีกนะครับคุณตะวัน” เขามองไปที่อกของเธอด้วยท่าทางหื่นและหิวกระหาย ปิยภัศร์รีบจูงมือเมธาวีเดินเลี่ยงผู้คนออกมาตรงที่ลับตาคน

            “บ้าชะมัดเลย! เกลียดไอ้หัวงูพวกนี้จริงๆ”

            “คุณหงุดหงิดอะไรคะ”

            “คุณไม่สังเกตเห็นบ้างเหรอตะวัน ว่าคืนนี้มีแต่ผู้ชายจ้องมองหน้าอกของคุณตาเป็นมัน พวกโรคจิต”

            “งั้นคุณก็จัดอยู่ในประเภทนั้นด้วยสิ”

            “คุณหมายความว่ายังไง”

            “ก็คุณเองก็มองที่หน้าอกของฉันเหมือนพวกผู้ชายหื่นกามพวกนั้นเหมือนกัน”

            ชายหนุ่มยิ้มพร้อมกับโอบกอดหญิงสาวช่างพูดเอาไว้ในอ้อมกอด ปิยภัศร์มองดูหน้าอกของอีกฝ่ายที่มีเนื้อผ้าปกปิดอกอิ่มได้รูปไม่ถึงคืบ เขาสามารถมองเห็นเนินอกอวบได้อย่างชัดเจนภายใต้เนื้อผ้าสีดำบางเบานั่น ทำให้ปิยภัศร์รู้ว่าไม่มีอะไรห่อหุ่มเนินอกสล้างนั้นเลย โอ้มายก๊อด! เธอโนบราเขาชักจะไม่อยากให้เธอใส่ชุดนี้ซะแล้ว เพราะว่ามันโป๊มากเกินไป ที่สำคัญเขาไม่อยากให้ใครมองดูเธอเลยสักคน อยากที่จะเก็บไว้ดูคนเดียวมากกว่า

            “นั่นสินะสำหรับผมเองยังอยากที่จะถอดมันออกมาดูให้ชัดกว่านี้ด้วยซ้ำ คนอะไรทั้งสวยทั้งเซ็กซี่น่าสัมผัสไปทั้งเนื้อทั้งตัว ผมคิดผิดหรือเปล่านะที่ให้คุณใส่ชุดนี้มาในงาน”

            “ชุดนี้คุณเป็นคนเตรียมและบอกให้ฉันใส่เองนะคะ สวยดีเหมือนกันนะ ฉันชอบค่ะ”

            “ไอ้สวยน่ะมันก็สวยดีอยู่หรอก เพียงแต่ว่ามันค่อนข้างที่จะโป๊มากเกินไปหน่อยนี่สิ คุณไม่เห็นเหรอตะวันว่าผู้ชายพวกนั้นมันทำท่าอยากจะได้คุณมากจนน้ำลายจะหกอยู่แล้ว”

            หญิงสาวเพียงแต่ยิ้มเมื่อปิยภัศร์ได้ยินเสียงเพลงดังขึ้นเขาจึงชวนหญิงสาวกลับเข้าไปในงาน

            “เราไปเต้นรำกันดีกว่า”

            ชายหนุ่มพาเมธาวีไปที่ฟลอร์เต้นรำ ซึ่งขณะนี้มีบางคู่เต้นรำกันอยู่บ้างแล้วมันเป็นเพลงจังหวะโสลว ปิยภัศร์ก็โอบเอวคอดกิ่วของเธอเอาไว้แน่น หญิงสาวเองก็เอามือวางที่อกของเขาเอาไว้ กวินเดินมาชวนมินตราให้ออกไปเต้นรำ เขาพาเธอเต้นไปตามจังหวะอย่างช้าๆ หญิงสาวสังเกตเห็นรอยลิปสติกที่ปกเสื้อของชายหนุ่มเธอพยายามที่จะไม่คิดมาก แต่คำพูดของผู้หญิงคนนั้นมันกลับมาดังก้องอยู่ในหัวของเธอตลอดเวลา

            สุดท้ายก็เลยต้องเอ่ยปากถามว่ารอยลิปสติกนี้เป็นของใคร กวินก้มลงมองเขาก็เพิ่งจะเห็นเหมือนกัน พร้อมกับเล่าให้ฟังว่าตอนเขาจะไปเข้าห้องน้ำ มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาชนคงจะเป็นตอนนั้นเองที่ได้รอยลิปสติกติดมา เขาไม่มีพิรุธอะไรและดูเหมือนเขาจะรู้ทันความวิตกกังวลของเธอ กวินเคลียร์กับเธอว่าไม่มีอะไรก็แค่อุบัติเหตุธรรมดาเท่านั้น ขอให้เธอสบายใจและไม่ต้องวิตกกังวลอะไร

            ถ้าเธอมีอะไรที่ข้องใจในตัวเขาก็ถามได้ตรงๆ อย่าเก็บไว้ในใจคนเดียว มันอาจจะเป็นชนวนทำให้เราสองคนเข้าใจผิดกันได้ ถึงแม้จะได้ยินคำยืนยันหนักแน่นจากปากของแฟนหนุ่ม

            แต่มินตราก็ยังคงมีความกังวลใจอยู่ดี แต่เลือกที่จะไม่พูดและเก็บมันไว้ภายใน