บทที่ 78

            เมื่อเมธาวีกลับมาจากที่ทำงานก็ขึ้นไปอาบน้ำ ขณะที่กำลังจะลงบันไดก็ได้ยินเสียงคนกำลังลื้อค้นข้าวของ หญิงสาวหันมองรอบกายเพื่อหาอาวุธแล้วก็ได้ไม้เบสบอลอันเหมาะมือ เธอหยิบมาถือพร้อมกับย่องลงมาข้างล่าง แล้วก็พบว่ามีชายแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังรื้อค้นข้าวของในลิ้นชัก เธอจึงถือไม้เบสบอลเดินลงมายืนเผชิญหน้าโดยไม่เกลงกลัวอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับตนเอง     

            “ยกมือขึ้น!”

            ชายแปลกหน้ายกมือขึ้นตามคำสั่งพร้อมทั้งหันมาเผชิญหน้ากับหญิงสาว

            “นายเป็นใคร! เข้ามาทำอะไรในบ้านหลังนี้ คิดจะเข้ามาขโมยของมีค่าที่นี่ล่ะสิ”

            “ไม่ใช่นะ! คุณกำลังเข้าใจผิดผมแค่กำลังจะหาของ”

            “เข้าใจผิดอะไรก็ฉันเห็นกับตาว่านายกำลังรื้อค้นข้าวของในบ้านหลังนี้ ถ้าไม่เรียกว่าหัวโขมยแล้วจะให้เรียกว่าอะไร”

            “ผมไม่ใช่ขโมย...ผมเป็นน้องชายของเจ้าของบ้านหลังนี้”

            “อะไรนะ! ไว้หนวดไว้เครายังกับมหาโจร แต่กลับมาอ้างตัวว่าเป็นญาติกับเจ้าของบ้าน รู้ไว้ซะด้วยนะว่าเจ้าของบ้านหลังนี้ไม่มีพี่น้องที่ไหนเพราะเขาเป็นลูกคนเดียว ทีหลังจะอ้างอะไรล่ะก็หาข้อมูลมาให้ดีซะก่อน ทีนี้นายจะบอกฉันได้หรือยังว่านายจะเข้ามาขโมยอะไร”

            แต่ไม่ว่าภูริจะอธิบายอย่างไรหญิงสาวตรงหน้าก็ไม่เชื่อว่าเขาไม่ใช่หัวขโมย เขามองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ความรู้สึก เมธาวีรีบตะโกนบอกให้ป้าวรรณโทรแจ้งตำรวจ เสียงเรียกของเธอทำให้ผู้สูงวัยและเด็กในบ้านแตกตื่นรีบพากันวิ่งมาดู เป็นเวลาเดียวกับที่ปิยภัศร์จอดรถหน้าบ้านพอดี เขาได้ยินเสียงตะโกนของเมธาวีทำให้เขาตกใจนึกว่าเธอเป็นอะไรไป จึงรีบลงจากรถแล้วก็วิ่งเข้าไปในบ้านอย่างร้อนรน

            “ตะวัน ... คุณเป็นอะไรไป...ใครทำอะไรคุณ”

            แต่ภาพที่เขาเห็นก็คือเมธาวียืนถือไม้เบสบอลขู่แบบไม่กลัวใคร และสายตาก็จับจ้องไปที่ผู้ชายคนหนึ่ง อย่างไม่นึกเกรงกลัวต่ออันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นกับตัวเอง เมื่อปิยภัศร์หันไปมองผู้ชายที่เธอเข้าใจว่าเป็นพวกหัวขโมยเต็มตา ก็แสดงอาการยินดีที่ได้พบกับชายผู้นั้นที่สำคัญยังทักกันอย่างสนิทสนมอีกต่างหากด้วย

            “ภูมาจากเชียงใหม่ตั้งแต่เมื่อไร ทำไมถึงไม่โทรมาบอกพี่ก่อน”

            “เพิ่งจะมาถึงครับพี่ภัศร์”

            “พี่ภัศร์!” เมธาวีพูดออกมาด้วยความแปลกใจ

            “ตะวันนี่ภูริเขาเป็นลูกพี่ลูกผู้น้องของผม ไม่ใช่หัวโขมยอย่างที่คุณเข้าใจ...” จากนั้นก็หันไปพูดกับภูริ

            “นายภูนี่ตะวันรู้จักกันไว้สิ”

            “สวัสดีครับคุณตะวัน”

            “สวัสดีค่ะคุณภูริ ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะที่เข้าใจคุณผิด”

            “ไม่เป็นไรครับแต่คุณควรจะระวังตัวไว้บ้างก็ดีนะครับ เพราะถ้าหากผมเป็นพวกหัวโขมยแล้วคุณลงมาเผชิญหน้าแบบนี้ คุณอาจจะได้รับอันตรายได้”

            เธอยิ้มให้เขาหลังจากได้ยินคำเตือน มันก็จริงของเขาเพียงแต่ตอนนั้นเธอไม่ได้นึกถึงอันตรายที่ตัวเองอาจจะได้รับ ปิยภัศร์เองก็หันมาดุเธอเช่นกัน

            “ใช่แล้วตะวัน...ทีหลังคุณห้ามทำอะไรบุ่มบ่ามแบบนี้อีกนะมันอันตรายรู้ไหม นี่ดีนะที่เป็นนายภูถ้าเป็นพวกหัวขโมยจริงๆส ป่านนี้คุณอาจจะโดนพวกมันทำร้ายไปแล้วก็ได้”

            “ฉันทำเพื่อปกป้องทรัพย์สินมีค่าของคุณนะ”

            “ทรัพย์สินของผมจะสูญหายไปก็ช่างมันเถอะ แต่ถ้าคุณได้รับอันตรายหรือเป็นอะไรไปผมจะทำยังไง”

            ไม่ใช่แต่เพียงคำพูดเท่านั้นที่แสดงว่า เขาห่วงใยในความปลอดภัยของหญิงสาวตรงหน้า ความห่วงใยฉายชัดในแววตาของเขา มันบ่งบอกได้ดีว่าเขาเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน และการกระทำหรือความห่วงใยเช่นนี้ก็ไม่เคยมีใครเห็นเขาทำกับผู้หญิงอื่นมาก่อน แม้แต่ป้าวรรณหรือภูริเองก็ยังอดแปลกใจไม่ได้ ดูเหมือนว่าหญิงสาวท่าทางไม่เกรงกลัวใครคนนี้จะมีความสำคัญเหนือจิตใจของคาสโนวาหนุ่มรูปงามอย่างปิยภัศร์เข้าให้แล้ว

            เมื่อป้าวรรณเห็นว่าไม่มีเหตุการณ์อะไรที่น่าตกใจ เป็นเพียงความเข้าใจผิดของเมธาวีเท่านั้น ก็เอ่ยปากขอตัวไปจัดโต๊ะอาหารสำหรับมื้อเย็นให้เจ้านายทั้งสามคน โดยปล่อยให้ทั้งสามคนคุยกันเองตามลำพัง

            เมธาวีเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าหน้าของปิยภัศร์แดงผิดปกติ และดูเหมือนเขาจะยืนไม่ค่อยจะมั่นคงนักก็เลยถามว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า เขาตอบว่ารู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวราวกับจะมีไข้ และขอตัวขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะลงมาร่วมรับประทานอาหารในมื้อนั้นด้วย

            เมื่อป้าวรรณทราบเรื่องก็รีบจัดหายามาให้เขาทาน พร้อมทั้งบอกให้เขารีบขึ้นไปพักผ่อน โดยได้หันไปขอร้องให้เมธาวีช่วยอยู่ดูแลคุณภัศร์ ตอนแรกหญิงสาวบ่ายเบี่ยงแต่ในที่สุดก็ยอมรับปากป้าวรรณ เนื่องจากเขาเคยดูแลเอาใจใส่เธอตอนที่เธอไม่สบายในครั้งก่อน และการที่เธอจะดูแลเขาในยามที่เขาเจ็บป่วยบ้างก็เป็นเรื่องที่สมควร

            แต่ก่อนที่จะขึ้นไปนอนพักเขาขอคุยกับภูริอีกสักพัก ปิยภัศร์ถามภูริว่าเขาจะพักอยู่นานแค่ไหน และได้รับคำตอบว่ายังไม่แน่นอนอาจจะประมาณสองหรือสามอาทิตย์ หรือบางทีอาจจะไปเที่ยวพักผ่อนที่อื่นหลังจากที่กรำงานหนักโดยที่ไม่มีแม้แต่เวลาจะพักผ่อน ปิยภัศร์เองก็ต้องตอบคำถามของน้องชายเช่นกันว่า “ตะวันคือใคร และเธอมาทำอะไรที่นี่” เพราะดูจะมีความสำคัญสำหรับพี่ชายของเขามากเลยทีเดียว