บทที่ 89

            มินตราแอบมองเขาจากทางหน้าต่างห้องนอนโดยไม่เปิดไฟ ด้วยน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทุกวันนี้เวลาเธอหลับตาก็ยังเห็นภาพของวันนั้นได้อย่างชัดเจน กวินพยายามที่จะอธิบายให้เธอฟังหลายครั้งแต่เธอไม่ฟังและยังไม่พร้อมที่จะฟัง เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะรับความจริงที่เขาจะบอกได้ ที่จริงคงจะต้องพูดว่าเธอกลัวคำตอบของเขามากกว่าถึงได้ประวิงเวลาที่จะพบปะหรือว่าพูดคุยกับเขา

            และนั่นทำให้หญิงสาวไม่ยอมรับการติดต่อกับเขาไม่ว่าในกรณีใด เธอยังคงทำงานอย่างหนักและพักผ่อนน้อยอย่างต่อเนื่อง มินตรารู้ดีว่าสุขภาพของเธอตอนนี้กำลังย่ำแย่ แต่สิ่งที่แย่ยิ่งกว่าก็คือสภาพจิตใจ ไม่ว่าจะทำอย่างไรมันก็ไม่สามารถกลับมาเข้มแข็งเหมือนเดิมได้ เธอจึงเลือกที่จะทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการทำงานจนลูกน้องของเธอเป็นห่วง แต่ไม่สามารถพูดเตือนอะไรได้ถึงแม้ว่าอยากที่จะทำก็ตามที พนักงานบางคนจับกลุ่มคุยกันถึงเรื่องของเธอด้วยความเป็นห่วงสุขภาพของเจ้านาย แต่ไม่รู้จะแก้ปัญหานี้อย่างไร

            เย็นวันหนึ่งกวินแวะมาที่บ้านของปิยภัศร์เพื่อปรับทุกข์ เขาดื่มจนเมามายและพูดความในใจให้เพื่อนของเขาฟัง

            “นายว่าฉันควรจะทำยังไงดีฟ้าไม่ยอมพบหน้าฉัน ไม่ยอมพูดกับฉันสักคำโทรศัพท์ไปก็ไม่ยอมรับสาย ฉันกลุ้มใจมากเลยทำไมเขาถึงได้ใจแข็งขนาดนี้ ทั้งที่เรื่องนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชาย แล้วเราก็เคยตกลงกันแล้วว่าฉันจะไม่ปรับเปลี่ยนอะไรเพื่อใคร แต่ทำไมเธอจะต้องมาประท้วงฉันแบบนี้ด้วย กะอีแค่เห็นฉันนอนกับผู้หญิงอื่นเท่านั้นเอง”

            ปิยภัศร์เองก็นั่งดื่มเป็นเพื่อนกวินแต่ไม่เมา เพราะรู้ดีว่าคืนนี้กวินจะต้องดื่มจนเมาพับไปแน่ ถ้าเขาเมาไปอีกคนก็จะไม่มีคนคอยดูแล เมธาวีได้ยินกวินพูดถึงพี่สาวของเธอก็เอ่ยปากขอตัวขึ้นไปนอนพักผ่อนข้างบน

            “นายช่วยบอกฉันทีสิว่าฉันควรจะทำยังไงดีฟ้าเขาถึงจะให้อภัยฉัน ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวอย่างไรฟ้าถึงจะยอมยกโทษให้ ฉันได้ข่าวว่าตอนนี้เธอมุทำงานอย่างหนัก ไม่ดูแลแม้แต่สุขภาพของตัวเองขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปเธอจะต้องน๊อคเข้าสักวัน...เฮ้อ!! กลุ้มโว๊ยนายเอาเหล้ามาอีกซิ”

            “นายดื่มมากไปแล้วนะวินดื่มจวนน๊อคอยู่แล้ว ฉันว่าแทนที่นายจะมานั่งดื่มเหล้าเมาวันเว้นวันงานการไม่สนใจทำอยู่แบบนี้ล่ะก็ สู้เอาเวลาไปคิดทบทวนเรื่องของนายกับคุณฟ้าจะดีกว่า”

            “ฉันก็คิดเรื่องนี้มาตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ทุกคืนไม่เคยนอนหลับมันเจ็บตรงนี้นายเข้าใจไหม” เขาทุบไปที่อกด้านซ้ายของตัวเอง

            “ถ้าเป็นแบบนั้นนายก็เลิกชีวิตเสเพลซะสิ แล้วก็ไปตามง้อเธอแค่นี้ก็สิ้นเรื่อง”

            “ถ้ามันทำได้ง่ายอย่างที่นายพูด ฉันจะมานั่งกลุ้มใจอยู่แบบนี้ทำไมกันละ”

            “นายคงต้องเลือกแล้วล่ะถ้าคุณฟ้ามีความสำคัญกับนายจริง นายก็ต้องเลิกนิสัยเพลย์บอยให้เด็ดขาดเธอถึงจะให้อภัยนาย”

            “โอ๊ย! กลุ้มโว้ยทำไมมันกลุ้มอย่างนี้วะ ถ้านายมาเป็นฉันแล้วตะวันไม่พูดกับนาย ไม่ยอมพบหน้านายเหมือนที่ฟ้าทำกับฉันนายจะทำยังไง”

            “ฉันก็จะไปเที่ยวกับสาวๆ ให้มันสนุกสุดเหวี่ยงไปเลยน่ะสิ” ถึงแม้ว่ากวินจะเมาแต่เมื่อเขาได้ยินคำตอบของเพื่อนรักเขาก็ต้องหันกลับไปมอง

            “แน่ใจเหรอว่าจะทำได้อย่างที่พูด นายทำได้จริงเหรอ”

            “ใครบอกนายล่ะฉันแค่พูดเล่นเท่านั้น”

            “ฉันอยากรู้คำตอบของนายช่วยตอบฉันหน่อยสิว่า ถ้าตะวันทำกับนายแบบที่ฟ้าทำกับฉันนายจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร”

            “ฉันก็จะถามตัวเองและตอบตัวเองอย่างจริงจังว่า ตะวันมีความหมายกับชีวิตของฉันมากแค่ไหน ถ้าไม่มีเธอแล้วฉันจะอยู่ได้ไหม และเธอมีความหมายมากพอที่จะทำให้ฉันยอมทิ้งชีวิตเสเพลได้หรือเปล่า ถ้าคำตอบคือใช่ฉันจะอยู่ต่อไปไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ ฉันก็จะยอมเลิกนิสัยเพลย์บอยนั่นซะและขอเธอแต่งงาน แต่ถ้าคำตอบคือไม่ฉันยังไม่พร้อมที่จะผูกมัดตัวเองกับการแต่งงาน หรือว่าหยุดตัวเองอยู่ที่คนเพียงคนเดียวได้ ฉันก็จะยอมปล่อยเธอไป”

            “ปล่อยเธอไปงั้นเหรอ นายทำได้เหรอตะวันเป็นเมียของนายนะ นายจะยอมปล่อยให้เธอไปเป็นของคนอื่นอย่างนั้นเหรอ นายทำได้จริงหรือ”

            “คืนนี้นายเมามากแล้วฉันว่านายเลิกดื่มแล้วขึ้นไปพักผ่อนจะดีกว่า ไปฉันจะพานายขึ้นไปพักผ่อนเองเลิกดื่มได้แล้ว” เขาเอื้อมมือไปแย่งแก้วเหล้าจากมือของกวิน

            “นายจะดื่มให้มันได้อะไรขึ้นมา”

            “ก็มันกลุ้มใจ นายไม่มาเป็นฉัน นายจะเข้าใจได้อย่างไรจริงไหม”

            “ตอนนี้สิ่งที่นายต้องทำก็คือถามตัวนายเองว่านายรักฟ้าหรือเปล่า และความรักที่นายมีต่อเธอนั้นมันมากพอที่จะทำให้นายละทิ้งชีวิตโสดที่ผ่านมาของนายได้ไหม เมื่อนายตอบตัวเองได้เมื่อไรเมื่อนั้นนายก็จะรู้เองว่าจะต้องทำตัวยังไง แต่ว่าตอนนี้นายควรจะขึ้นไปนอนพักได้แล้ว”

             ปิยภัศร์ประคองกวินขึ้นไปนอนพักข้างบนด้วยความทุลักทุเลเพราะเพื่อนของเขาเมาจนพูดกันแทบไม่รู้เรื่อง