บทที่ 88

           ปิยภัศร์ทักทายมินตราและบอกให้เธอทำตัวตามสบาย ให้นึกซะว่าที่นี่คือบ้านของเธอเองไม่ต้องเกรงใจ อีกทั้งยังทักว่าหน้าของเธอดูซีดเผือดจะให้เขาตามหมอมาดูอาการหน่อยไหม แต่เธอปฏิเสธและบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมากเพียงแค่ไม่สบายใจนิดหน่อยเท่านั้น เมื่อทานอาหารเสร็จปิยภัศร์ขอตัวไปทำงานต่อเพื่อเปิดโอกาสให้พี่น้องได้อยู่ร่วมกันตามลำพัง สองพี่น้องชวนกันขึ้นไปคุยบนห้องรับรองที่ป้าวรรณจัดให้มินตราพักโดยเฉพาะ ในเวลานั้นเองโทรศัพท์มือถือของมินตราก็ดังขึ้นหลายครั้ง แต่เธอไม่มีทีท่าว่าจะยอมรับสาย

            “ทำไมไม่รับสายล่ะคะพี่ฟ้า”

            “พี่ยังไม่อยากรับสายเขา พี่ยังไม่พร้อมและยังไม่เข้มแข็งพอที่จะพูดกับเขา ตะวันก็เหมือนกันไม่ต้องรับสายของเขานะจ๊ะ พี่ขอตัวไปอาบน้ำก่อน”

            เธอเดินเข้าห้องน้ำไปหลังจากพูดจบ ปล่อยให้เมธาวีมองตามไปด้วยความเห็นใจ คงจะต้องต่างฝ่ายต่างให้เวลากันและกันเพื่อคิดทบทวน สุดท้ายเสียงโทรศัพท์มือถือของมินตราก็เงียบเสียงไป สองพี่น้องนอนคุยกันต่ออีกสักพัก เมธาวีก็ขอตัวกลับไปนอนพักผ่อน แต่มินตรากลับไม่สามารถข่มตาให้หลับได้ เพราะว่าหลับตาเมื่อใดก็จะเห็นภาพของกวินกับผู้หญิงของเขาที่อยู่ในชุดล่อแหลม

            เธอไม่อยากจะคิดมากกับภาพที่เห็น แต่มันคงปฏิเสธไม่ได้ว่าทั้งกวินกับผู้หญิงคนนั้นทำอะไรกันก่อนที่พวกเขาจะหลับไป เมื่อเธอนอนไม่หลับก็เลยตัดสินใจเปิดประตูออกไปตรงระเบียงไปยืนรับลมดูดาวอยู่เพียงลำพังคนเดียว หลังจากที่ปิยภัศร์ทำงานเสร็จกำลังจะเข้านอนก็สังเกตเห็นมินตรายืนตากน้ำค้างอยู่ ชายหนุ่มเดินออกไปพร้อมกับเสื้อคลุมตัวยาวที่เขาชอบใช้ ไปคลุมไหล่ให้เธอพร้อมกับยืนเป็นเพื่อนเธออีกด้วย

            ““ขอบคุณค่ะ” มินตราหันไปกล่าวขอบคุณ

            “ทำไมคุณฟ้าออกมายืนตากน้ำค้างคนเดียวแบบนี้ล่ะครับตะวันไปไหนแล้วครับ”

            “ตะวันคงจะหลับไปแล้วล่ะค่ะ ฉันนอนไม่ค่อยหลับก็เลยออกมายืนรับลม คุณล่ะคะดึกแล้วทำไมยังไม่นอน”

            “ผมเพิ่งจะทำงานเสร็จ ผมถามได้ไหมครับว่าเรื่องอะไรที่ทำให้คุณไม่สบายใจ ผมสังเกตเห็นตั้งแต่เย็นแล้ว เพียงแต่ไม่อยากที่จะถามอะไรให้คุณรู้สึกอึดอัด” แต่เมื่อมินตราไม่ได้เอ่ยปากอะไรออกมาและยังคงใช้ความเงียบแทนคำตอบ ทำให้ปิยภัศร์พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

            “กวินโทรมาหาผมเขาบอกว่าเขาพยายามที่จะโทรหาคุณหลายครั้งแต่คุณก็ไม่ยอมรับสาย เขากลุ้มใจมากและไม่รู้ว่าคุณโกรธเขาเรื่องอะไร ระหว่างคุณกับเพื่อนของผมมีอะไรเกิดขึ้นหรือครับ คุณถึงได้ไม่ยอมแม้กระทั่งจะรับสายของเขา”

            เธอเม้มปากและถอนหายใจก่อนที่จะยอมเปิดปากเล่าให้เขาฟังทั้งหมด ตั้งแต่เหตุการณ์คราวก่อนที่เกิดขึ้นในผับของกวินเอง จนถึงเหตุการณ์เมื่อเช้านี้อย่างไม่ปิดบัง อีกทั้งยังบอกกับเขาอีก

ว่าเธอตัดสินใจจะถอยห่างจากกวินสักพัก เพื่อให้ทั้งสองฝ่ายได้มีโอกาสคิดทบทวนและช่วงนี้เธอจะขอทำแต่งานเท่านั้น ฝากปิยภัศร์ไปบอกกับเขาด้วยว่าช่วงนี้อย่าเพิ่งรบกวนเธอ เพราะเธอจะไม่ติดต่อกับเขาไม่ว่ากรณีใดก็ตาม พร้อมทั้งขอตัวไปพักผ่อนเพื่อยุติการสนทนา ปิยภัศร์ถอนหายใจอย่างแรง

            “นายเจออุปสรรคใหญ่เข้าแล้วล่ะวิน คุณฟ้าใจแข็งกว่าฉันที่คิดไว้มากนัก เห็นไม่ค่อยพูดแบบนี้บทจะเอาจริงขึ้นมาก็ทำให้เราเซอร์ไพรสได้เหมือนกัน พี่ยังขนาดนี้แล้วน้องสาวจะขนาดไหน โชคดีนะเพื่อน”

            เขาพึมพำกับตัวเองในขณะที่เดินเข้าไปในห้องนอน และคิดทบทวนจากที่ได้คุยโทรศัพท์กับกวินตอนดึกที่ผ่านมา ทำให้เขารู้ว่ามินตราเองก็มีอิทธิพลต่อจิตใจของกวินไม่น้อย เพียงแต่ว่ามันอาจจะยังไม่มากพอที่จะทำให้เขาละทิ้งชีวิตอิสระและหยุดอยู่ที่เธอเพียงคนเดียว ในขณะที่หญิงสาวเองดูเหมือนจะยืนยันการตัดสินใจของตนเองอย่างชัดเจนว่าถ้าไม่ได้เป็นเจ้าของกวินแต่เพียงผู้เดียว เธอก็จะเป็นฝ่ายจากไปจะไม่ยอมเป็นผู้หญิงมีอันดับของเขา ถึงแม้ว่ากวินจะจัดให้เธออยู่ในอันดับที่หนึ่งก็ตามที น่าปวดหัวแทนจริงๆ

            หลังจากวันที่มินตราไปค้างกับเมธาวี เธอก็มุทำงานอย่างหนักพักผ่อนน้อย และมักจะมีอาการแปลกๆ เธอจะรู้สึกคลื่นไส้อาเจียนทุกเช้าก่อนที่จะมาทำงาน แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจสุขภาพของตัวเองยังคงมุงานอย่างหนัก เพื่อให้ลืมสิ่งที่ทำให้เธอไม่สบายใจ

            มินตราปฏิเสธที่จะพบหรือติดต่อกับกวินไม่ว่าเขาจะพยายามอย่างมากมายแค่ไหน เธอไม่รับสายของเขาแม้ว่าเขาจะโทรเข้ามือถือหรือแม้แต่โทรเข้าบริษัทเพื่อที่จะขอพูดกับเธอ กวินเคยมาดักรอพบมินตราหลายครั้งทั้งที่บ้านและที่ทำงาน

            แต่หญิงสาวให้เลขาบอกกับเขาว่าเธอติดประชุมหรือไม่ก็ออกไปพบลูกค้าข้างนอก ทั้งที่จริงแล้วเธอไม่ได้ติดประชุมหรือออกไปพบลูกค้าแต่อย่างใด เพียงแต่ว่ายังไม่พร้อมที่จะพบเขาก็เท่านั้นเอง แม้แต่เวลาที่เขาไปดักพบเธอที่บ้านเธอก็ให้เด็กรับใช้ไปบอกเขาว่าไม่สบายกำลังนอนพัก ไม่สามารถลงมาพบเขาได้ขอให้เขากลับไปซะ

            “ฟ้าคุณใจแข็งมากกว่าที่ผมคิดไว้มากนัก”

แต่กวินก็ไม่ละความพยายามเขาจะแวะเวียนมายืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านของเธอทุกคืน จนกระทั่งเธอปิดไฟในห้องนอนเขาถึงจะขับรถกลับไป