12

“ว้าย!”

เสียงกรีดร้องของหญิงชาวบ้านที่วิ่งตามมาในภายหลังดังขึ้นตอนนั้นเอง คุณหมอหนุ่มจ้องเด็กตรงหน้าด้วยสายตาระอาใจ เนื้อตัวสกปรกมอมแมม ผมเผ้ามีแต่เศษหญ้าเศษใบไม้เกรอะกรังไปหมด

แต่แล้วก็ให้สะดุดตา เมื่อเห็นร่างเล็กนั่นหิ้วตุ๊กตาผมสีชมพูแปร๋น ใส่ชุดสีชมพูทั้งตัว ดูมอมไม่ต่างจากคนถือเท่าไรนัก จ้องอยู่ครู่ ถอนใจเฮือก หันไปทางหญิงชาวบ้านที่คาดว่าจะเป็นมารดาของเด็ก

“ดูลูกยังไงครับ ทำไมปล่อยให้ออกมาบนถนนแบบนี้ ถ้ารถมาเร็วๆนี่อันตรายมากนะรู้ไหม”

ว่าจบ ภวินท์กำลังจะย่อตัวลงไปดูว่าอีกฝ่ายมีบาดแผลหรือได้รับอันตรายตรงไหนหรือไม่ เด็กนั่นกลับแลบลิ้นใส่เขา แล้ววิ่งหลบหายเข้าไปยังข้างทางที่โผล่ออกมาทันที

หญิงคนนั้นรีบขอโทษขอโพยเขายกใหญ่

“ขอโทษนะคะคุณ แม่ตัวดีนี่ซนกว่าลิงอีกค่ะ”  

บอกจบก็วิ่งหายตามกันไป

ภวินท์มองจนลับตา ส่ายหน้าด้วยความระอาใจอีกรอบ ค่อยกลับขึ้นรถแล้วมุ่งสู่จุดหมายปลายทางต่อจากนั้น

สิ่งปลูกสร้างชั้นเดียวตรงหน้าคือจุดหมายของเขา

บ้านทรงไทยไม้ครึ่งปูนครึ่ง สร้างไว้ค่อนข้างใหญ่กินพื้นที่พอควร ตั้งเด่นอยู่กลางหมู่บ้านในอำเภอเล็กๆแห่งนี้ นายแพทย์ภวินท์ยังพิจารณาบ้านไม่ทันได้ครบถ้วนดี ก็มีเสียงถามดังจากทางด้านหลังของเขา

“มาพบใครหรือคะคุณ”

ไม่ได้ตอบในทันที หันกลับไปพิศหญิงที่ถามด้วยแววตาครุ่นคิด แล้วมองไปรอบบ้านอีกครั้ง เอ่ยขึ้น “ผม...”

เด็กสาววัยไม่เกินยี่สิบปีหอบตะกร้าสานใส่สมุนไพรอัดมาจนแน่นโผล่พรวดมาจากทางหลังเรือนไม้ ถามขัด

“ใครมาหรือพี่ติ๊บ”

พอเห็นคนมาเยือนเท่านั้น เด็กสาวปล่อยตะกร้าร่วงลงพื้นในทันที แล้วยกมือขึ้นปิดปาก ยกแข้งขาไปมาเกือบเป็นกระทืบเพราะตื่นเต้นอารมณ์คล้ายได้เจอศิลปินที่ชื่นชอบอย่างไรอย่างนั้นเลยทีเดียว แล้วอึกอักถามด้วยใบหน้าแดงกล่ำออกอาการขวยเขินสุดฤทธิ์

“คุ...คุณหมอคนนั้น คุ...คุณหมอคนหล่อ มะ...มาหาใครคะ”

ภวินท์เลิกคิ้วหน่อยหนึ่ง ผุดยิ้มขึ้นที่มุมปาก ตอบ

“ผมมาหาคุณฐิตตาครับ”

เด็กแนนยิ้มเอียงอายเคอะเขิน จนติ๊บล่ะอยากจะบิดเนื้อให้เขียวนัก หันไปถามติ๊บ “ใครหรือพี่ติ๊บ คุณฐิตตาอะไรเนี่ย”

ติ๊บตอบอย่างเอือมๆ “ก็คุณถิงไง”

“อุ๊ย! คุณถิงแกชื่อฐิตตาหรือพี่ติ๊บ หนูเพิ่งรู้”

“ไปตามเร็วเข้า บอกว่า...” ติ๊บมองหน้าเด็กแนน แล้วงันไปในเสี้ยววินาที สั่งต่อ “บอกคุณหนูว่าคุณหมอภวินท์มาขอพบ”

เด็กแนนรับคำสั่งเสร็จ วิ่งปรู้ดไปทางหลังเรือนสมุนไพรในทันที

คล้อยหลังเด็กแนนไม่นาน ติ๊บหันมาลอบมองนายแพทย์หนุ่มหล่อด้วยสายตาสำรวจอึดใจ ค่อยเชื้อเชิญตามธรรมเนียม

“นั่งรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวยกน้ำมาให้ค่ะ”

“คุณฐิตตาขา มีคนมาหาค่ะ”

เสียงเด็กแนนตะโกนโหวกเหวกบอกตั้งแต่ตัวยังวิ่งมาไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ ฐิตตาได้ยินแล้ว แต่มือยังสาละวนกับการคัดเลือกสมุนไพร ปากถามสั้นๆด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ

“ใคร”

“คุณหมอค่ะ คนที่หล่อๆ” แนนบอกแค่นั้น แล้วหันมายิ้มกระลิ้มกระเหลี่ย กำลังจะพูดต่อ แต่ฐิตตาถามกลับคล้ายไม่ได้ใส่ใจสักเท่าไร

“หมอพอลหรือ”

เด็กแนนส่ายหน้าหวือ บอกปัด

“ไม่ใช่ค่ะ หมอพอลแนนก็รู้จักอยู่หรอกนะ หมอคนนี้ คนที่...”

ฐิตตาพยักหน้าน้อยๆเป็นการตัดบท แล้วเดินไปล้างมือ ค่อยมุ่งหน้าไปยังลานโล่งที่ใช้สำหรับตากสมุนไพรของตาโชติต่อ ไม่มีทีท่าว่าจะไปยังด้านหน้าบ้านเพื่อพบแขกหนุ่มที่เป็นหมอคนหล่อๆคนนั้นของแนนเสียที

จนคนมาตามชักร้อนใจ เข้าไปเมียงๆมองๆ คอยถามเธออยู่นั่นว่าจะออกไปพบเขาหรือไม่ จะไปตอนไหน แต่ฐิตตาก็เงียบไม่ยอมพูดอะไร ยังคงทำงานต่อ ราวกับว่าไม่เสร็จ เธอก็จะไม่ออกไปไหนทั้งนั้น

นายแพทย์ภวินท์มองไปรอบๆบ้านด้วยความสนใจ เขารู้ในภายหลัง หลังจ้างทีมให้ตามหาฐิตตา จากวันที่เธอออกจากบ้านมาได้ไม่กี่บ้าน ถึงค่อยพบว่าหญิงสาวมาพักอยู่กับคุณตาของเธอที่นี่

และคุณตาของฐิตตาก็คือเจ้าของตำหรับยาสมุนไพรไทย ที่อาจารย์ของเขาเคยเล่าให้ฟังว่าแกเก่งพอตัว แต่เสียดายที่มีคนอีกฝ่ายพยายามออกมาต่อต้านคัดค้าน ด้วยว่าไม่มีคุณวุฒิ ไม่มีวุฒิบัตรรองรับความสามารถของตัวเอง รวมถึงคณาอาจารย์แพทย์หลายๆท่านก็กล่าวถึงตาโชติในแง่นั้นด้วย เป็นเรื่องถกเถียงกันทุกทีที่นำชื่อของตาโชติขึ้นมาเป็นหัวข้อสนทนา

แต่แล้วเขากลับสนใจ และหากมีโอกาส ก็น่าจะได้พูดคุยเรื่องต่อยอดเกี่ยวกับตำหรับยาของท่านด้วย

บรรยากาศเย็นสบาย บวกกับการได้คิดอะไรไปเรื่อยๆ ทำให้นายแพทย์ภวินท์ลืมเสียสิ้นว่ารอนานอยู่ร่วมชั่วโมง

“คุณถิงมานู่นแล้วค่ะ สงสัยคงทำงานติดพัน ช้านิดนะคะ”

เสียงของหญิงคนที่นั่งเฝ้าเขาเอ่ยขัดความคิดของภวินท์

คุณหมอหนุ่มรับรู้ได้ถึงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ เมื่อได้ยินว่าฐิตตามาแล้ว ก่อนจะค่อยๆหันไปตามทิศทางเดียวกับสายตาของหญิงคนนั้น

ฐิตตาในวันนี้ ดูแปลกไปไม่น้อยสำหรับนายแพทย์ภวินท์

หญิงสาวในชุดเปรี้ยวเฉี่ยวที่เคยคุ้นตา บัดนี้สวมใส่เพียงเสื้อผ้าฝ้ายตัดเย็บแบบง่ายๆเท่านั้น

ผิวพรรณดูคล้ำลงแต่ไม่ได้ทำให้เธอดูสวยน้อยลงเลยแม้เพียงนิดในความคิดของคนมอง ร่องรอยบางอย่างในแววตาและใบหน้าบอกให้ภวินท์รู้โดยสัญชาตญาณว่าเธอโตขึ้น

“สวัสดีค่ะ เด็กบอกว่าคุณมีธุระต้องการพบฉัน”

เสียงทักถามเป็นการเป็นงานเสียจนภวินท์ขัดหู ไม่เพียงขัดหูเท่านั้น แต่เขายังรู้สึกขัดไปถึงในหัวใจเลยด้วยซ้ำ นายแพทย์หนุ่มมองสำรวจครู่เดียว ออกปากบอกอย่างสงวนท่าที

“ ‘ธุระส่วนตัว’ คุณพอจะมีที่สำหรับคุย...”

ยังพูดไม่ทันจบ ฐิตตาบิดมุมปากลงคล้ายหยันอย่างที่ไม่ได้ทำท่าทีแบบนี้มานานหลายปีแล้ว เจ้าหล่อนหันไปสบตากับหญิงอีกคนที่นั่งเฝ้าเขากล่าวว่า

“พี่ติ๊บคะ ถิงวานที ช่วยดูคนงานที่หลังบ้านให้ถิงหน่อย”

หญิงคนนั้นพยักหน้าพร้อมรับคำ แล้วถึงจากไปอย่างไม่ใคร่เต็มใจเท่าไรนัก ฐิตตารอจนคนของเธอเดินลับหายไปแล้ว จึงหันมาสบตากับคนมาเยือนอีกครั้ง เอ่ยเสียงราบเรียบไม่ระบุอารมณ์ใดๆ

“พูด ‘ธุระส่วนตัว’ ของคุณมาเถอะค่ะ”

นายแพทย์ภวินท์มองฐิตตา หญิงสาวที่ครองสถานะภรรยาของเขามาตลอดหกปีด้วยสายตาเคลือบแคลงใจ เหตุใดจากหญิงสาวเอาแต่ใจในวันนั้น จึงเปลี่ยนแปลงมากมายราวกับคนละคนในวันนี้

หรือธรรมชาติของเธอเป็นอย่างที่เขาเห็นอยู่นี่มาแต่แรกแล้ว

          ความตั้งใจที่จะลองมาถามเรื่องหย่า กลืนกลับหายลงคอไปในทันที เพราะอะไรบางอย่างข้างในลึกๆ บอกให้เขายืดเวลาออกไปอีกจนมันครบตามกำหนดสัญญาค่อยพูดคุยกันตอนนั้นก็ไม่น่าจะสายจนเกินไป หรือจะทำเป็นลืมเลือนเรื่องหย่าไปเสียเลยก็เห็นว่าเป็นการดีไม่น้อย เสียงที่ดังก้องอยู่ภายในหัวใจบอกเขาเช่นนั้น

“ผม...”