13

“ผม...”                                                                        

เป็นครั้งแรกที่นายแพทย์ภวินท์สูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง และขาดความมั่นใจได้ถึงขนาดนี้ นึกหาเรื่องราวมาถ่วงเวลาให้ยืดยาวออกไป และไม่ต้องการเอ่ยว่าที่เขามานี่ เพราะต้องการมาคุยเรื่องหย่า

แต่แล้วเป็นเธอเองที่เอ่ยออกมาราวกับคุยเรื่องดินฟ้าอากาศกัน

“คุณมาเรื่องหย่าใช่ไหม”

ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นทันทีที่ได้ยิน อกใจของนายแพทย์ภวินท์ราวถูกเหล็กขนาดยักษ์บดบีบอัดกันจนแทบแหลกสลายลงในวินาทีนั้น เหตุใดเธอถึงเอ่ยออกมาได้อย่างง่ายดาย เอ่ยด้วยสีหน้าท่าทีไม่ทุกข์ร้อนใดๆเลยด้วย หรือเธอมีใครใหม่แล้วจริง ดังที่มารดาของเขาว่าไว้ ถึงได้รอคอยการหย่าอย่างใจจดใจจ่อแบบนี้

พอเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบ ฐิตตาก็ว่าขึ้นอีก

“ฉันเคยบอกแล้วว่าเราควรหย่ากันเสียตั้งแต่ตอนนั้น”

ยิ่งฟังเธอพูดเรื่องหย่ายิ่งฉุน แต่แล้วกลับใช้ความเงียบเข้ากลบ เอ่ยขัดเธอบ้าง โดยอ้างตามรูปการในตอนนั้น

“ที่ผมไม่หย่าให้ตอนนั้น เพราะไม่อยากผิดคำสัญญาที่ให้ไว้กับอาจารย์”

“อ้อ...” ฐิตตาครางรับด้วยน้ำเสียงติดหมิ่นไม่รู้ตัว ตอนนั้นไม่อยาก ตอนนี้คงอยากแล้วสินะ สูดหายใจเข้าจนลึกสุดปอด บอกตัวเองว่าอย่าหวั่นไหว อย่าเสียใจเป็นอันขาดกับเหตุผลของเขา เพราะมันไม่ได้ผิดไปจากที่เธอคาดไว้สักเท่าไร

          ไม่ว่าจะเป็นการยินยอมแต่งงานกับเธอ    

          หรือแม้แต่คืนนั้นที่เขาปลุกปล้ำเธอ ก็คงถือสิทธิ์ตามหน้าที่ที่บิดาของเธอมอบหมายให้เขาด้วยละมัง เธอนำความไปปรึกษากับคุณอาทนายสุนัยมาแล้วเรื่องที่เขาขืนใจเธอ แต่ท่านคล้ายจะสนับสนุนเขา บอกว่าหากจริงยิ่งเป็นการดี ท่านจะเล่นงานนายแพทย์ภวินท์ให้หย่ากับเธอไม่ได้ไปเลย แล้วยังบอกว่าหากส่งเรื่องฟ้อง ศาลท่านคงให้พวกเธอไกล่เกลี่ยกันเท่านั้น เนื่องจากเป็นเรื่องของสามีภรรยา เธอเลยเดินหนีไปเพราะไม่ใช่ความต้องการของเธอ

“คุณพ่อก็จากไปนานแล้ว อีกอย่างคุณไม่ได้เป็นคนขอหย่าก่อนนี่ ไม่น่าผิดจากสัญญาอะไรมากมายนักหรอก”

          ได้ยินฐิตตาว่ามาแบบนั้นแล้ว เอ่ยขัดเธอขึ้น ด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านอย่างที่ไม่เคยเกิดกับใคร ดูเหมือนเธอจะอยากหย่ากับเขาเสียเหลือเกิน

“เอาเป็นว่าเรื่องหย่าเราจะยังไม่ดำเนินการอะไรทั้งนั้น แต่ที่ผมมาวันนี้ผมต้องการมาบอกเรื่องผลประกอบการให้ทราบ ถ้าไม่อยากเข้าไปดูแลแล้วยังไง คุณจะขาย...”

อีกฝ่ายยังว่าไม่จบ เธอก็ขัดเขาบ้าง เพราะอยากจบการสนทนาแบบไวไว มาบอกเรื่องผลประกอบการบ้าบออะไร ทุกๆปีเป็นคุณอาสุนัยที่มาแจ้งให้เธอรู้

“ฉันจะขายในส่วนที่เป็นของฉัน คุณอยากซื้อไว้ก็ได้ เดี๋ยวฉันแจ้งไปกับทางคุณอาสุนัย”

          ฐิตตาว่าจบ มองเขาอย่างที่ภวินท์อ่านแววตาไม่ออก แล้วย้อนกลับมาคุยกันที่เรื่องเดิม “ส่วนเรื่องหย่า ฉันอยากจัดการให้เรียบร้อยไปเลย เพราะมันใกล้กำหนดเวลาแล้ว ที่ไม่ได้ติดต่อไป เพราะคิดว่าคุณเซ็นใบหย่าให้ฉันแล้วเสียอีก เรื่องกิจการอะไรก็แล้วแต่ที่คุณพ่อใส่ชื่อฉันเอาไว้ ฉันจะให้คุณอาสุนัยติดต่อหาคุณหลังจากนี้เพื่อจัดการเป็นธุระให้ทั้งหมด”

          กล่าวให้เขารู้จนครบถ้วนแล้ว จบด้วยการไล่กลายๆ

          “แค่นี้ใช่ไหมคะ ‘ธุระส่วนตัว’ ของคุณ”

          ภวินท์เงียบเหมือนคนเป็นใบ้ เขาเคยถูกใครไล่แบบนี้มาก่อนที่ไหนกัน อัตตาพุ่งพล่าน หน้าเลยเฉยชาในวินาทีนั้น เมื่อถูกไล่ซ้ำๆ คนอย่างเขาก็จะไม่อยู่อีกต่อไป แล้วเลยบอกว่าจะกลับ ลุกขึ้นยืนตรงไปที่รถของเขาจากนั้นแล้วขับออกไปในทันทีด้วยแรงอารมณ์

คล้อยหลังรถของภวินท์ไปไม่ถึงนาทีดีด้วยซ้ำ 

สองร่างเล็กๆวิ่งปร๋อเข้ามากอดขาฐิตตาเอาไว้เสียแน่น หญิงสาวใจหายแวบ มองไปทางหน้าบ้านอย่างระแวงระวังแล้วถึงพาสองร่างเล็กๆนั่นเข้าไปในเรือนใหญ่ มองเจ้าของใบหน้ามอมแมมที่มือหิ้ว 'ดอลล่า' ตุ๊กตาผมสีชมพูแปร๋น มรดกตกทอดจากเธอให้แม่ตัวแสบ กำลังอ้าปาก จะถามว่าไปซนอะไรกันมาอีก แม่ตัวดีชิงถามเธอก่อน

“แม่จ๋า แม่คุยกับใครอยู่ตั้งนาน”

ฐิตตาถอนหายใจเฮือก คิดอย่างโล่งใจในวินาทีนั้นว่าเธอลืมนึกถึงเด็กสองคนนี้ไปสนิท 

ดีแค่ไหนที่ไม่โผล่มาตอนที่ภวินท์ยังไม่กลับ ลอบผ่อนลมหายใจแล้วคิดไปถึงวันก่อน ก่อนหน้าที่เขาจะมา คุณอาสุนัย ทนายความของบิดาติดต่อหาเธอก่อนหน้านี้แล้ว ท่านว่าภวินท์อาจเข้ามาคุยเรื่องหย่ากับเธอในเร็ววันนี้

เพราะระยะเวลาที่ระบุเอาไว้มันใกล้ครบตามกำหนด

ฐิตตาลืมเรื่องนี้ไปจนสิ้นแล้วด้วยซ้ำ เพราะคิดว่าเขาจัดแจงเซ็นหย่าให้แล้ว ตั้งแต่เมื่อตอนเธอออกมาจากบ้านคราวนั้น นั่นเลยเป็นสาเหตุให้ฐิตตาที่สงบนิ่งมาตลอดหกปีรู้สึกเดือดดาลขึ้นเมื่อตอนพบเขาอีกในวันนี้

ภวินท์ทำราวกับว่าเธอเป็นฝ่ายยื้อเรื่องหย่าเอาไว้ ทั้งๆที่ก็เซ็นใบหย่าให้เขาไปแล้ว

และตอนนี้ฐิตตาก็กำลังคิดหนัก  หากเขารู้ว่าความสัมพันธ์ในคืนนั้น กำเนิดเป็นลูกแฝดชายหญิง เรื่องหย่าจะยุ่งยากกว่าเดิมไหม

ความสัมพันธ์ลึกซึ้งนั่นเกิดเพราะความต้องการเอาชนะคะคานกัน ไม่ได้มีความรักเป็นพื้นฐานเลยแม้แต่น้อย

ฐิตตารู้มาตลอดว่าเขาไม่ได้รักเธอ เธอเองก็เช่นกัน และการมีลูกในระหว่างที่ยังคาทะเบียนสมรสเอาไว้แบบนั้น เป็นการสุ่มเสี่ยงเกินไป ไม่รู้ว่านายแพทย์ภวินท์คิดอย่างไรหากเขารู้เรื่องลูก

พลันคำพูดขู่ของเขาก็วาบผ่านเข้ามาในหัวของฐิตตา

'ถ้าคุณท้อง ผมนี่ล่ะยื่นฟ้องไม่ให้คุณมีสิทธิ์ในตัวลูก' 

ไม่ได้กลัวหรอกคำขู่นั่น แต่แค่ไม่อยากให้เรื่องมันยุ่งยากไปกว่านี้ แค่นั้นเอง ทางที่ดีก็อย่าให้เขารู้เรื่องเด็กสองคนนี้เลยน่าจะเป็นการดีที่สุด เรื่องหย่ามันจะได้ง่ายขึ้น

เธอไม่ได้ใจร้าย แต่ขอจัดการเรื่องหย่าให้เสร็จสิ้นก่อน จากนั้นเธอจะบอกเขาเรื่องลูกในภายหลัง

อันดา และ อันนา เป็นฝาแฝดชายหญิงวัยห้าขวบที่ชอบอยู่เล่นที่บ้านมากกว่าจะไปโรงเรียน

มองใบหน้าเลอะเทอะ ผมเผ้าเสื้อผ้าเกรอะกรังเต็มไปด้วยใบไม้ เศษหญ้าแล้วก็ชอบหิ้วเจ้า  ‘ดอลล่า’ ไปไหนมาไหนด้วยเสมอถอนใจถามเสียงดุเล็กน้อย

“ใครวิ่งออกไปที่ถนน จนเกือบถูกรถชน ยกมือบอกแม่มาดีดี”

อันนา จอมซนราวกับเด็กผู้ชายบุ้ยบ้ายปากไปทางอันดา คนพี่ คล้ายจะโบ้ย แต่พอเห็นสายตาแกมดุของแม่ ก็ขมุบขมิบปาก ยกมือยอมรับ ก่อนจะใช้ไม้อ่อนอ้อนแม่ แหงนหน้ายิ้มตาหยีเป็นสระอิใส่แม่ บอก

“หนูไม่ได้ซนนะจ๊ะแม่ แค่ไปเก็บยอดตำลึงมาให้แม่ต้มเฉยๆ”

ฐิตตามองหน้าบุตรสาวที่ถอดแบบเธอออกมาแทบไม่ผิดเพี้ยนทั้งหน้าตาและนิสัยดื้อรั้น ก่อนยกเอาเหตุและผลมาอธิบายให้เจ้าตัวฟัง “อันนาไปเก็บยอดตำลึงมาให้แม่ถือว่าเป็นเรื่องดีมากจ้ะ แต่ที่แม่ต้องดุอันนา เพราะการเก็บตำลึงไม่ใช่หน้าที่ที่อันนาต้องทำใช่ไหมลูก”

จากใบหน้ายิ้มแย้มที่ถูกมารดากล่าวชมในคราแรกค่อยๆหุบลง อ้ำอึ้งเพราะรู้ว่าประเดี๋ยวจะถูกลงโทษแบบไหน อึกอักหาข้อแก้ตัว ปากก็ออดแม่ไปพลาง

“แม่จ๋า แม่ฟังหนูก่อน...”

“แม่บอกไว้ว่ายังไงอันนา แล้วถ้ารอบนี้พี่คนไหนก็ตามมาฟ้องแม่ว่าเราซน เราดื้อ ไม่เชื่อ ไม่ฟังคำที่พี่เขาบอก ต้องเข้าไปช่วยกันคัดเมล็ดพันธ์กี่เมล็ด”