บทที่ 3/2

อีกทางด้านหนึ่ง ดรุณีกำลังเดินออกจากสถานีรถไฟฟ้าในมือมีลิสของต้องซื้อ ต้องการหลีกเลี่ยงการเจอหน้าน้องสาวชั่วคราว น้องดรีมเป็นเด็กฉลาดมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่ามีเรื่อง ดรุณีไม่ต้องการให้น้องสาวเกลียดชังภูดิศรวมถึงคนตระกูลนั้นไปมากกว่านี้ มือเล็กออกแรงดึงรถเข็น เลือกซื้อของทุกอย่างอย่างพิถีพิถัน ดูความสดใหม่ วันหมดอายุ และราคาจากหลายๆ ยี่ห้อเปรียบเทียบกัน เลือกของจนกระทั่งมาถึงโซนผัก ผลไม้ และอาหารสด

หล่อนเลื่อนรถเข็นผ่านเจ้าแครอทสีส้มแสนน่ากิน หวนนึกถึงอดีต ภูดิศอยู่ในชุดนักเรียนโรงเรียนนานาชาติชื่อดังมาติวหนังสือในร้านกับเพื่อน เขาสั่งของกินมาหลายอย่าง ทว่าเลือกเขี่ยแครอทออกหมดทุกจาน ในวันนั้นหล่อนอยู่แค่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่งโรงเรียนรัฐบาลธรรมดา แอบบ่นถึงผู้ชายหน้าตาดีที่ไม่ชอบแครอทหลายครั้ง มารดาได้ยินก็เอ็นดู ครั้งต่อไปเมื่อเห็นเด็กกลุ่มนั้นมาติวหนังสืออีกจึงเลี่ยงไม่ใส่แครอท

‘วันหลังผมขอไม่ใส่แครอทแบบนี้อีกนะครับคุณน้า’

เด็กชายบอกขณะจ่ายเงิน เขาจัดฟันและมีรอยยิ้มที่สวยมาก ดรุณีนั่งทำการบ้านอยู่ไม่ไกลใจเริ่มเต้นแรง และนับจากวันนั้นเป็นต้นมาดรุณีก็คอยแอบมองเขาตลอด จนกระทั่งพี่หมอกสุดหล่อจบชั้นมัธยมปลาย เขาหายไปไม่กลับมาที่ร้านอีกเลยหลายเดือน คิดถึงเขา จึงแอบสืบทางเฟซบุ๊กและพบว่าเขาไปเรียนปริญญาตรีที่เมืองนอกพร้อมกับแฟนสาว ลงรูปคู่สวีตหวานเชียว และเหมือนว่าจะพักห้องเดียวกันด้วย

ในช่วงนั้นดรุณีเองก็เริ่มเติบโต โดยมีความฝันอยากเข้าทำงานในบริษัทคอนสตรัคชั่นของครอบครัวเขา หล่อนคอยมองภูดิศเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีพร้อมในทุกๆ อย่าง จากนักเรียนมัธยมปลายจัดฟัน หัวเกรียนไม่ชอบแครอท กลายเป็นหนุ่มนักเรียนนอก กล้ามใหญ่ และกลับมานั่งตำแหน่งรองผู้บริหารสุดเท่ ช่วงสิบปีที่ผ่านมา ดรุณีเห็นการเปลี่ยนแปลงของเขาทั้งหมด แม้จะรู้ดีแก่ใจว่ามันเป็นแค่การแอบรักข้างเดียวเท่านั้น ไม่มีวันเลยที่ความรักนี้จะกลายเป็นจริง เขาทั้งหล่อ รวย จบสูง ชาติตระกูลก็ดี

ตัดภาพมาที่หล่อนสิ ไม่มีอะไรเลย มีร้านขายขนมเล็กๆ ที่ใกล้จะเจ๊ง เรียนจบปริญญาโทมหา’ลัยรัฐบาลทั่วไป การที่ฟลุกได้จดทะเบียนสมรสกับเขา… เป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมายมากๆ แต่เฮ้อ! ไม่มีผู้หญิงคนไหนในโลก ที่อยากฟลุกแบบนี้หรอก ทรมานหัวใจจะตาย

“ขอบคุณค่ะ” รับเงินทอนจากพนักงาน ถือของพะรุงพะรังเต็มสองมือเดินข้ามสกายวอคลงบันไดมาถนนอีกฝั่ง ตัดถนนเส้นเล็กไม่ไกลเดินเข้าซอยแคบๆ กัดฟันเดินท่ามกลางสภาพอากาศร้อนมาเรื่อยๆ ทว่าในจังหวะนั้นเองกลับมีรถยนต์คันหนึ่งเลี้ยวเข้าซอยมาพอดี ขับเข้ามาใกล้เกินจนหล่อนตกใจล้มลงบนฟุตบาท ล้มลงกระแทกพื้นถนนร้อนจัด ข้าวของในมือตกลงกระจาย บางอย่างก็กลิงก์ออกจากถุง คนแถวนั้นต่างหันมามองด้วยความตกใจ เช่นเดียวกับเจ้าของรถยนต์หรูที่ตกใจไม่ต่างกัน เขารีบเปิดประตูออกมาแสดงความรับผิดชอบ เข้ามานั่งลงข้างสาวโชคร้าย

“เจ็บมากไหมครับ ขอโทษนะผมไม่ได้ตั้งใจ ไม่ทันมองว่าคุณเดินข้างหน้า”

“…”

ดรุณีช้อนสายตาขึ้นมองแวบเดียวเท่านั้น ตำหนิเขาทางนั้น ก่อนยกแขนศอกขึ้นดูแผลเห็นว่ามีเลือดออกเล็กน้อยบนรอยถลอก แล้วก็มีเลือดออกมาบริเวณหัวเข่า ขยับก็ไม่ได้ ถึงจะเป็นแผลเล็กแต่ดรุณีก็รู้สึกเจ็บ เพราะไม่ได้ตอบคำถาม ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง จึงไม่ทันเห็นปฏิกิริยาผู้ชายคนนั้นว่ากำลังถูกใจตน

ให้ตายเถอะ เหมือนมีใครมาเปิดเพลง 'ใช่เลย' ของไท ธนาวุธอยู่ในหัวเขา

“เจ็บมากไหมครับ” ย้ำถามอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่ถาม ฉันไม่เจ็บมากเท่าไหร่”

“แต่เลือดคุณออก ให้ผมพาไปโรงพยาบาลนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจ” หญิงสาวฝืนกายลุกเดินขากะเผลกๆ ไปเก็บของตัวเอง มีผักบางชนิดหล่นออกมาคลุกฝุ่นชวนให้อารมณ์ไม่ดี เสียดายที่ต้องทิ้งบางส่วนทั้งที่เพิ่งจะซื้อมา หล่อนรีบเร่งมือเก็บก่อนวินมอเตอร์ไซค์กับรถยนต์เอยจะเหยียบ ส่วนหนุ่มหล่อนั้นไม่ละความพยายามอยากรับผิดชอบ ภูมินทร์ตามมาช่วยเก็บมือเป็นระวิง แย่งหญิงสาวเก็บของเก็บผักจนหมด อีกทั้งยังถือวิสาสะถือถุงไว้ไม่ยอมส่งคืนแม้หล่อนจะส่งมือมารอรับ

ดรุณีสบตาเขาแวบเดียวเท่านั้นก็รีบส่งมือไปแย่งทุกอย่างกลับคืน ใจหล่อนเหมือนจะเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะตกหลุมรักหรือตื่นเต้นหรืออะไร แต่เพราะตนรู้จักผู้ชายคนนี้

“ผมอยากรับผิดชอบ อย่างน้อยก็อยากซื้อของทดแทนส่วนที่เสียหาย”

“ผักช้ำไม่กี่อย่างเองค่ะ ฉันไม่ถือโทษโกรธคุณหรอก”

“แต่ผมอยากรับผิดชอบนี่นา ให้พาส่งบ้านก็ได้ นะครับ”

บ้า ทำไมใช้สายตาแบบนี้มองหล่อน

ดรุณีลืมตัวเผลอเพ่งสายตาดุๆ เอ็ดภูมินทร์

“ไม่เป็นไรค่ะ บ้านฉันอยู่ตรงนี้เอง ขอตัวก่อนนะคะ”

ดรุณีไม่สนใจเสียงเรียก รีบเดินทั้งที่ยังเจ็บแขนเจ็บขาเข้าไปในซอย

“อย่าเพิ่งไปสิคุณ ใกล้แค่นี้ผมก็ไปส่งได้”

“เฮ้ย! คิดว่าขับรถหรูแล้วจะจอดตรงไหนก็ได้เหรอวะ รอนานแล้วนะ เคลียร์กันเสร็จแล้วก็รีบไปสักที คนเขาจะใช้ถนน” เสียงด่า เสียงแตรดังไปทั่วอาณาบริเวณ

“ขอโทษครับพี่ ขอโทษครับ จะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ” หันกลับมาอีกทีสาวสวยก็เดินไปไกลแล้ว

ทางด้านดรุณีนั้นไม่สนใจแผล รีบเดินกลับบ้านเพราะกลัวภูมินทร์จะตามมาแล้วเห็นว่าตนเองเป็นใคร “ดรีม มาช่วยพี่ถือของที”

“ได้ค่ะ” สาวน้อยนักศึกษาส่งเสียงเจื้อยแจ้ว รีบวิ่งออกมา “เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมตามตัวพี่ดาถึงมีแผล”

“เข้าหลังร้านก่อนเถอะ” จับมือน้องไปคุยข้างใน กลัวเสียงจะรบกวนลูกค้า

“ถลอกเยอะเชียว หกล้มมาเหรอคะ ทำไมไม่นั่งวินกลับบ้าน”

“พี่โดนรถเฉี่ยวนิดหน่อยน่ะ อยู่หน้าปากซอยนี่เอง แต่ไม่เป็นอะไรมากหรอกดรีมไม่ต้องห่วง”

“น่าจะโทรเรียกดรีมให้เดินออกไปรับนะคะ แล้วเจ้าของรถเขาไม่รับผิดชอบอะไรบ้างเหรอ แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน พี่ดาน่าจะด่าซะให้เข็ด จะได้ไม่ไปขับรถเฉี่ยวชนคนอื่นอีก เสียดายดรีมไม่อยู่ด้วย ไม่งั้นจะด่าให้เละเลย”

ดรุณีหัวเราะ ดาริกาก็ยังเป็นดาริกาคนเดิมที่รักความยุติธรรม และพูดอะไรตรงใจคิด

“หัวเราะทำไมคะ ดรีมจริงจังนะ เพราะพี่ดาใจดีเกินไปถึงมีแต่คนจ้องจะรังแก”

ทั้งสองวางถุงข้าวของลงบนโต๊ะ แยกของที่เลอะฝุ่นออกมาล้าง ส่วนผักที่ช้ำก็กลั้นใจเอาทิ้งถังขยะ

“เขาขอโทษและขอรับผิดชอบแล้ว จะพาไปหาหมอ จะซื้อของให้ใหม่ ทั้งจะมาส่งบ้าน แต่พี่เป็นคนปฏิเสธเอง”

ดาริกากลอกตาแรงมาก “พี่ดาก็เป็นซะอย่างนี้ ใจดีตลอด บางทีดรีมก็เบื่อพี่ดานะ รู้ตัวบ้างหรือเปล่าเนี่ย”

“เบื่อพี่ทำไม อย่าเบื่อเค้าเลยนะ” แกล้งกะพริบตาหวานใส่ให้ใจน้องละลาย

“เชอะ ไปนั่งรอเลย เดี๋ยวดรีมกลับไปเอากล่องพยาบาลที่บ้านก่อน จะได้แวะไปดูหมูอ้วนด้วยว่าตื่นหรือยัง”

“จ้ะ” ดรุณีนั่งรออยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์คอยมองบรรยากาศแสนสงบในร้าน งานหลักๆ ของดรุณีกับดาริกาคือเช็กบิล สลับกับช่วยน้องพนักงานทำเมนูต่างๆ เครื่องดื่ม ขนม อาหาร เพราะทั้งสองจ้างพนักงานคนเดียวเท่านั้นสลับวันทำงานกัน ร้านเล็กแค่นี้ดูแลกันเองก็ทั่วถึงแล้ว ช่วงบ่ายวันนี้เงียบหน่อยมีลูกค้าไม่กี่โต๊ะ ออร์เดอร์ไม่มีอะไรมากแค่สั่งแค่เครื่องดื่มเท่านั้น นัยน์ตาคู่สวยก้มลงมองแผล ขณะรอก็หยิบสลิปรายจ่ายออกมาเก็บไว้ในลิ้นชัก จะได้เขียนบัญชีก่อนปิดร้านได้ถูก

ดรุณีสูดปากเบาๆ เจ็บใช่ย่อยเลย

กรุ้งง กริ้งงง มีเสียงลมปะทะโมเดลเปลือกหอยเหนือประตู ดรุณีละสายตาจากแผลตามร่างกายไปมองลูกค้าคนใหม่ แม้จะอยู่ในระยะไกลทว่าทั้งสองก็สามารถจำกันและกันได้

“พี่ดาคะ ยามาแล้วค่ะ ส่วนหนูขวัญยังไม่ตื่นนะคะ หลับปุ๋ยเลย” ทว่าขณะนั้นเองดาริกาก็เพิ่งเดินเข้ามาทางหลังร้าน ส่งเสียงเจื้อยแจ้วค่อนข้างดัง

ดรุณีเห็นสายตาของภูมินทร์แสดงความตกใจมากยิ่งขึ้น แม้จะไม่รู้ว่าเขามาที่นี่ทำไม แต่ ณ วินาทีนั้นดรุณีมั่นใจ ว่าเขาจำชื่อหล่อนได้