ตอนที่ 9 มารับ

ตอนที่ 9 มารับ

หลังแผ่นหลังบอบบางของเต้าหู้ที่เพิ่งลับสายตาไปคือสิ่งสุดท้ายที่หล่อเลี้ยงความเป็นมนุษย์ในตัวเขาไว้ เมื่อไร้ซึ่งเงาของคนตัวเล็ก จิตวิญญาณส่วนที่ดำมืดที่สุดก็ตื่นขึ้นมาแทนที่

เขาก้าวฉับๆ เข้าไปในโซนวีไอพีชั้นใต้ดินที่แสงไฟสลัวราง กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาว เริ่มแตะจมูก ลูกน้องสองคนที่ยืนคุมอยู่หน้าประตูเหล็กบานหนาต่างรีบก้มหัวต่ำจนคางชิดอก ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีฆ่าฟันที่แผ่ออกมาจากร่างสูง

“มันยังเหลือลิ้นไว้พูดไหม?”

คณินถามเสียงเรียบแต่น่าขนลุก มือหนาถอดเสื้อสูทราคาแพงส่งให้ลูกน้องพลางพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นอย่างใจเย็น เผยให้เห็นเส้นเลือดที่ปูดนูนตามลำแขนแกร่ง เมื่อประตูเหล็กถูกผลักออก กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้าทันที

ใจกลางห้องที่มีเพียงหลอดไฟดวงเดียวสั่นไหว ร่างของชายผู้โชคร้ายถูกตรึงอยู่กับเก้าอี้เหล็ก สภาพสะบักสะบอมจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ คณินเดินเข้าไปหยุดตรงหน้า หยิบมีดพกใบสั้นที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องมือขึ้นมาหมุนเล่น แสงไฟสะท้อนคมมีดเข้ากับนัยน์ตาคมกริบที่บัดนี้ไร้แววของ "พี่คณิน" ผู้แสนใจดีโดยสิ้นเชิง

“กูเลี้ยงทำไมมึงถึงจำไม่ได้ว่าใครคือเจ้าชีวิตมึง?”

เขากระชากผมของมันให้แหงนขึ้น ก่อนจะกดปลายมีดลงที่มุมปากอย่างช้า ๆ แรงกดนั้นสม่ำเสมอจนเลือดสีข้นเริ่มรินไหลออกมาตามใบมีด เสียงกรีดร้องที่ดังแว่วออกมาจากลำคอที่แห้งผากของคนทรยศไม่ได้ทำให้คณินสะทกสะท้าน เขากลับยิ้มที่มุมปาก... เป็นยิ้มที่ชวนให้สั่นประสาทถึงขั้วหัวใจ

“มึงชอบส่งข่าวให้พวกมันนักใช่ไหม? งั้นกูจะสงเคราะห์ให้... มึงจะได้ไม่ต้องพูดอะไรให้ใครฟังอีกตลอดกาล”คณินไม่ได้ลงมือรวดเดียวให้ตาย แต่เขากลับเริ่มเลาะความทะเยอทะยานของมันออกทีละชิ้นอย่างประณีตราวกับงานศิลปะ เสียงเนื้อที่ถูกกรีดและเสียงกระดูกที่ลั่นเปรี๊ยะผสมปนเปไปกับเสียงอ้อนวอนขอชีวิตที่ไร้ความหมาย คณินโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของคนที่กำลังรวยริน น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและหนักแน่น

“จำไว้... ในโลกของกู ไม่มีที่ยืนให้คนทรยศ และความตาย... ยังถือว่าปรานีเกินไปสำหรับมึง”

เขาทิ้งมีดที่เปื้อนเลือดลงบนพื้นเสียงดัง เคร้ง ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นมาเช็ดคราบเลือดบนหลังมืออย่างบรรจง สายตาที่มองซากร่างตรงหน้าไม่ได้มีความโกรธแค้นเหลืออยู่ มีเพียงความว่างเปล่าที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าสิ่งใด คณินหมุนตัวเดินออกจากห้องทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่ถูกปกคลุมด้วยกลิ่นอายของความตาย โดยไม่ลืมสั่งทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“จัดการซากมันซะ อย่าให้เหลือ”

เมื่อจัดการธุระจนเสร็จสิ้น คณินกลับขึ้นมายังห้องพักส่วนตัวเพียงลำพัง เขาเปิดขวดเหล้าราคาแพงแล้วรินใส่แก้วทรงเตี้ยด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมาเปิดหน้าต่างแชทของคนตัวเล็กที่เขาเพิ่งบันทึกรายชื่อไว้

‘ถึงบ้านหรือยัง?’

เขาพิมพ์ข้อความทิ้งไว้ แต่กลับยังไม่กดส่ง ความต้องการที่จะได้ยินเสียงหวานปนพยศนั่นมีมากกว่าการนั่งรอตัวอักษรตอบกลับ เขาจึงตัดสินใจกดโทรออกทันที

ด้านเต้าหู้ที่เดินหน้าบึ้งตึงเข้าบ้านมาด้วยความหงุดหงิดระคนสับสน สมองของเขาทำงานหนักซ้ำไปซ้ำมากับคำพูดและสัมผัสของผู้ชายคนนั้นอย่างไม่รู้จบ

“นี่เราไปมีอะไรกับคนพรรค์นั้นได้ยังไงกันนะ...” เขาพึมพำกับตัวเองขณะทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอน

ทว่าความเงียบในห้องกลับถูกทำลายลงด้วยแรงสั่นสะเทือนของโทรศัพท์ในมือ ชื่อที่ปรากฏเด่นหราบนหน้าจอทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งที

[คณิน]

“ถึงบ้านเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เต้าหู้กดรับ น้ำเสียงนั้นเรียบนิ่งทว่ากลับทรงพลังอย่างประหลาด

“จะถึงหรือไม่ถึงมันก็เรื่องของผม ทำไมผมต้องคอยรายงานด้วย?” เต้าหู้ตอกกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด พยายามแสดงออกว่าเขาไม่ได้แยแสคนปลายสายเลยสักนิด

ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่น้ำเสียงจะเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบจนน่าขนลุก

“เฮียบอกแล้วใช่ไหมว่าให้แทนตัวเองว่าหนู... ต้องให้เฮียย้ำอีกกี่ครั้งถึงจะจำใส่สมองครับ?”

เต้าหู้กัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกเจ็บ ก่อนจะสวนกลับทันควัน

“ไม่พูดครับ! ผมสะดวกเรียกแบบนี้ ใครจะทำไม?”

คณินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ คล้ายจะนึกเอ็นดูในความดื้อรั้นนั่น

“โอเคครับ ไม่เป็นไร... งั้นพรุ่งนี้เฮียจะไปรับที่มหาวิทยาลัยนะ”

“ไม่ต้องมา! ผมกลับเองได้ ผมโตแล้วไม่ใช่เด็กอนุบาล! อีกอย่างเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่มีความจำเป็นต้องมารับมาส่งกันทั้งนั้น!”

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังแว่วมาอีกครั้งก่อนที่สัญญาณจะถูกตัดไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้เต้าหู้ยืนกำโทรศัพท์แน่นด้วยความร้อนรุ่มที่ลุกโชนอยู่ในอก เขาไม่ได้รู้สึกชนะเลยสักนิด กลับรู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุมมากขึ้นเรื่อยๆ

.

.

.

คืนนั้น... ท่ามกลางบรรยากาศอวลไปด้วยกลิ่นอายของราคะ ความสลัวของแสงสีม่วงแดงที่แผ่ซ่านภายในห้องรับรองพิเศษ สาดส่องกระทบผิวกายขาวนวลของเหล่าบรรดาหญิงสาวที่มามอบความสำราญให้กับชายเพียงผู้เดียว คณิน นั่งเอนหลังพิงโซฟาหนังแท้สีน้ำตาลเข้ม

สองมือแกร่งที่เคยสัมผัสกับอะไรต่อมิอะไรมามากมายกลับวางนิ่งทิ้งไว้อย่างไม่ใส่ใจ ปล่อยให้ปลายนิ้วเรียวสวยของหญิงสาวสี่ห้าคนที่ล้อมหน้าล้อมหลังได้ลูบไล้ สัมผัสไปตามแผงอก ลำแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึง และใบหน้าคมคายราวกับสลักจากหินอ่อนนั้น

แม้เสียงดนตรีจะแผ่วเบา และเสียงหัวเราะต่อกระซิบอย่างมีความสุขของสาว ๆ จะคลอเคลียไปทั่วห้อง แต่ทว่า... นัยน์ตาคมกริบของคณินกลับดูว่างเปล่า ไร้ซึ่งอารมณ์ร่วมอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าที่เย็นชา และเฉยเมยต่อการปรนนิบัติที่ดูพยายามเรียกร้องความสนใจจากเขาเหล่านั้น ทำให้เหล่าหญิงสาวรอบกายต้องลอบสบตากันด้วยความกังวล

“คิดถึงเด็กคนนั้นอีกแล้วเหรอคะ...เฮีย” หญิงสาวคนหนึ่ง กระซิบชิดใบหูของเขาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดตรงใบหู ทำให้เขาเผลอขมวดคิ้วเล็กน้อย

“หุบปากซะ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยคำสั่งเด็ดขาด น้ำเสียงที่เย็นชาจนทำให้หญิงสาวคนนั้นถึงกับสะดุ้งตัวเล็กน้อย และรีบถอยกลับไปนั่งที่เดิมทันที

คณินยกแก้วเหล้าขึ้นจิบเพื่อดับความว้าวุ่นในใจ แม้จะพยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นเพียงความรู้สึกชั่วคราวแต่ภาพของลูกแมวตัวนั้นก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่หาย…

.

.

.

ในขณะเดียวกันที่บ้านไม้หลังเดิม เต้าหู้นอนพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้างอย่างกระสับกระส่าย จะขยับตัวไปทางไหนก็รู้สึกไม่สบายตัวเอาเสียเลย ทั้งที่เปิดพัดลมจนสุดแรงแต่ความร้อนในใจกลับไม่จางหายไป

“คนบ้าอะไร ทั้งเจ้าชู้ ทั้งบงการ เผด็จการที่สุด... ทำไมต้องมายุ่งกับเราไม่เลิกด้วยนะ”

เขาถอนหายใจยาวเหยียดแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนมิดหัว พยายามจะข่มตาหลับเพื่อหนีจากโลกที่แสนวุ่นวายนี้

“เมื่อไหร่จะหลุดพ้นจากคนแบบนี้ไปได้สักที...”

แต่ลึกๆ ในใจเขากลับรู้ดี... ว่าสำหรับผู้ชายที่ชื่อคณิน เมื่อเขาตัดสินใจจะครอบครองสิ่งใดแล้วหลุดพ้นนั้นไม่มีอยู่จริง และเขากำลังจะต้องเผชิญกับปัญหาใหญ่ที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่าในวันรุ่งขึ้นอย่างแน่นอน