ตอนที่ 10 บนรถ 🔥🔞

ตอนที่ 10 บนรถ 🔥🔞

แสงแดดอ่อนในยามเช้าทอแสงลงมายังกลุ่มนักศึกษาที่นั่งล้อมวงหัวเราะร่าริมระเบียงคณะ เต้าหู้พยายามปั้นหน้ายิ้ม แสร้งหัวเราะไปกับมุกตลกของเพื่อนเรื่องอาจารย์ประจำวิชา ทว่าในใจกลับว้าวุ่นกระวนกระวายจนต้องแกล้งเอ่ยถามออกไปอย่างหยั่งเชิง

“สมมุตินะเว้ย... ถ้ามีคนตามตื๊อเราไม่เลิกแบบคุกคามนิด ๆ พวกมึงจะมีวิธีปฏิเสธยังไงให้เด็ดขาดบ้างวะ?”

“หือ? ถามแบบนี้แสดงว่ามีแฟนแล้วใช่ไหม หรือมีหนุ่มที่ไหนมาตามจีบกันแน่บอกมาซะดี ๆ” เพื่อนคนหนึ่งหันมาแซวทันควันพร้อมสายตาจับผิด

“ไม่มี๊! จะไปมีได้ยังไงเล่า!” เต้าหู้รีบปฏิเสธเสียงสูงจนผิดปกติ ใบหน้าเนียนขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ ท่าทางลุกลี้ลุกลนนั้นเรียกเสียงหัวเราะครืนใหญ่จากเพื่อนในกลุ่มที่พากันล้อเลียนอย่างสนุกสนาน

เมื่อเข็มนาฬิกาเดินมาถึงเวลาเลิกเรียน ทั้งห้าคนเดินลงมาจากอาคารเรียนเตรียมจะแยกย้าย เดิมทีกลุ่มเพื่อนอาสาจะไปส่งเต้าหู้ที่บ้านจู่ ๆ ทุกคนกลับมีธุระด่วนกะทันหันอย่างน่าประหลาด จนสุดท้ายเต้าหู้จึงต้องเดินปลีกตัวออกมาเพียงลำพังเพื่อมุ่งหน้าไปยังจุดจอดรถ

ทว่าที่ตรงนั้น... รถ SUV คันหรูสีดำขลับที่แสนคุ้นตาจอดนิ่งสนิทอยู่ก่อนแล้ว คณินนั่งรออยู่ภายในรถมานานนับชั่วโมง สายตาคมกริบจดจ้องร่างเล็กที่เดินหัวเราะร่ามากับกลุ่มเพื่อนชาย ความรู้สึกหวงแหนแล่นพล่านอยู่ในอกจนเขาต้องข่มใจไม่ให้ลงไปลากตัวเด็กดื้อขึ้นรถทันที เขาเฝ้ามองจนกระทั่งเพื่อนของเต้าหู้แยกย้ายไปจนหมด

แต่แล้วโทสะของเขาก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุด เมื่อรุ่นพี่วิศวะคนเดิมเดินดุ่มเข้ามาหาเต้าหู้ พร้อมกับยื่นช็อกโกแลตแท่งหนึ่งให้ด้วยรอยยิ้มประหม่า

“เรา... ขอไลน์ได้ไหม?”

“กลับบ้าน”น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำเอาเต้าหู้สะดุ้งสุดตัวหันขวับไปมองด้วยความตระหนก

“เฮีย!...”

“ไม่กลับ! เดี๋ยวผมกลับเอง” เต้าหู้พยายามตั้งสติแล้วตอบโต้ด้วยเสียงแข็ง ทว่าดวงตากลับสั่นระริกด้วยความสับสน รุ่นพี่วิศวะมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างงง ๆ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมา

“เอ่อ... ผู้ชายคนนี้เป็นใครเหรอครับน้องเต้าหู้?”

คณินขยับกายเตรียมจะประกาศสถานะที่แท้จริง ทว่ามือเล็กกลับเอื้อมมาปิดปากเขาไว้ได้ทันท่วงที

“เป็นเพื่อนครับ! เอ่อ...ไปก่อนนะ” จากนั้นเต้าหู้ก็กึ่งลากกึ่งจูงคนตัวโตให้เดินตามไปยังรถทันทีเพื่อตัดปัญหา

ทันทีที่ก้าวขึ้นรถมา คณินจ้องมองใบหน้าหวานด้วยแววตาขุ่นเคืองอย่างเห็นได้ชัด

“หนูจะปิดปากเฮียทำไม ในเมื่อเราเป็นผัวเมียกัน”

“จะพูดแบบนี้อีกทำไมวะ! บอกกี่รอบแล้วว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน!” เต้าหู้โวยวายลั่นรถ ทว่าใบหน้ากลับแดงก่ำไปถึงใบหู ลูกน้องที่นั่งเบาะหน้าแอบอมยิ้มก่อนจะเจอคำสั่งเฉียบขาดจากเจ้านาย

“มึงลงไป... เดี๋ยวกูจะขับไปส่งเมียกูเอง โทรให้คนอื่นมารับมึงด้วย”

คณินขับรถพาเต้าหู้ออกมาได้เพียงครึ่งทาง เมฆฝนที่ตั้งเค้ามานานก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก เสียงหยดน้ำกระทบหลังคารถดังสนั่น สร้างบรรยากาศที่ทั้งอึดอัดและอับชื้นอยู่ภายใน

“ทำไมแค่เฮียพูดความจริง หนูต้องโกรธขนาดนี้?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“เราไม่ใช่... คุณกับผม เราไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น” เต้าหู้ตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาอาการนิ่งสงบ

“ทำไมจะไม่ใช่? คำก็ไม่ใช่ สองคำก็ไม่ใช่... ลืมไปแล้วเหรอว่าคืนนั้นหนูเป็นคนเริ่มยั่วเฮียเอง แถมยังขอให้เฮียทำซ้ำตั้งหลายรอบ”

ความอับอายพุ่งปรี๊ดจนเต้าหู้ระงับอารมณ์ไม่อยู่ ฝ่ามือเล็กฟาดเข้าที่อกแกร่งซ้ำ ๆ เพื่อระบายความแค้น ทว่าคณินกลับรวบมือทั้งสองข้างไว้แล้วโน้มลงประประกบจูบอย่างหนักหน่วงทันที ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงตกกระหน่ำไม่ขาดสาย

“หยุดนะ... เฮียจะทำแบบนี้ไม่ได้...” เต้าหู้ประท้วงเสียงสั่น ทว่าร่างกายกลับเริ่มอ่อนแรงลงภายใต้สัมผัสที่ร้อนแรง

“ก็หนูเป็นเมียเฮีย... ทำไมจะทำไม่ได้”จูบที่ร้อนรุ่มลามไล่ลงมายังซอกคอขาว มือหนาจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น เต้าหู้สั่นสะท้านไปทั้งกาย จะขัดขืนก็สู้แรงมหาศาลไม่ได้ คณินกระซิบพร่าชิดผิวเนื้อ

“เฮียขอนะ... เฮียไม่ไหวแล้ว”

ร่างเล็กถูกลากขึ้นมานั่งคร่อมบนตักกว้าง เต้าหู้หอบหายใจถี่กระชั้น ดวงตาฉ่ำปรือด้วยอารมณ์ที่ถูกจุดขึ้น คณินขยับสะโพกเข้าแนบชิดแล้วเอ่ยเสียงพร่า

“อยากทำให้เฮียโมโหก่อนเอง... จะถอยตอนนี้ไม่ได้แล้วนะครับเมีย”

มือหนาสอดเข้าไปใต้กางเกงแล้วรั้งมันลงรวดเดียวจนหลุดพ้นทาง กายเปลือยเปล่าแนบสนิทกันจนสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุ คณินอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังมึนงง สอดแทรกนิ้วที่ชุ่มไปด้วยเจลใสเข้าไปภายในทางรักที่บานรับอย่างไม่ทันตั้งตัว

“อึก...!”

“ยังแน่นเหมือนเดิมเลยนะหนู...” เขาขยับนิ้วเข้าออกช้า ๆ เน้นย้ำจุดกระสันจนเต้าหู้แอ่นกายสะท้าน ร้องออกมาไม่เป็นภาษา น้ำตาคลอเบ้าด้วยความซ่านสยิวที่จู่โจมอย่างรวดเร็ว

“พอแล้ว... เฮีย... อย่าทำ...”

“จะอะไรครับ? เสร็จเหรอ หึ” คณินกระซิบเย้า ก่อนจะดึงนิ้วออกแล้วจัดวางแก่นกายร้อนผ่าวจ่อเข้าที่ช่องทางรัก

“เดี๋ยวเฮียเข้าไปแล้วนะ...”

เขากดแทรกความแข็งขืนเข้าไปรวดเดียวจนสุดทางรัก เต้าหู้กรีดร้องครางแหลมด้วยความจุกและเสียวซ่านที่โถมเข้าใส่ ร่างสูงกัดฟันกรอดพลางคำรามในลำคอ

“แน่นสัส...”

คณินเริ่มขยับจังหวะอย่างเนิบนาบ ทว่าหนักแน่นลึกซึ้งทุกครั้งที่สอดใส่ เสียงเนื้อกระทบกันดังสะท้อนอยู่ในรถท่ามกลางเสียงฝน ร่างเล็กสั่นระริกราวกับลูกนก ตะโบมจิกบ่ากว้างไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว

“พะ... พอแล้ว... มันลึกไป... อ๊าาา!”

“ยังไม่พอหรอกหนู เฮียยังไปได้ลึกกว่านี้อีก”

เขาบีบเค้นสะโพกมนแล้วกระแทกสวนขึ้นอย่างแรงและรัวเร็ว ความต้องการที่สั่งสมมานานถูกระเบิดออกมาอย่างไม่ปรานี เต้าหู้ครางกระเส่าจนเสียงขาดหาย ร่างกายกระตุกเกร็งตามแรงส่งที่โถมเข้าใส่

“ฮึก... เฮีย... มันจะ... อื้อออออ!”

“พร้อมกันนะเมีย... อึ่ก!”

สายธารอุ่นร้อนพุ่งฉีดเข้าไปจนเต็มเปี่ยม เต้าหู้ฟุบลงแนบอกแกร่งหอบหายใจรวยริน ทว่าความกระหายของนักล่ายังไม่จบลงง่าย ๆ คณินหัวเราะเบา ๆ ในลำคอขณะมองดูคนใต้ร่างที่ขาสั่นพั่บ ๆ

“อย่าคิดว่าเฮียจะหยุดแค่รอบเดียว... เมียตัวเล็กน่ารังแกแบบนี้ เฮียยิ่งติดใจ”

เขายกสะโพกบางขึ้นแล้วกดกระแทกความแข็งขืนกลับเข้าไปใหม่ทันที เต้าหู้สะดุ้งเฮือก กรีดร้องออกมาอีกครั้งเมื่อบทรักรอบใหม่เริ่มต้นขึ้นอย่างดุดันกว่าเดิม ร่างสูงบังคับให้คนบนตักเป็นฝ่ายขยับกายขย่มเข้าใส่เขาตามจังหวะที่เขากำหนด กลิ่นกายปนกลิ่นน้ำรักอบอวลไปทั่วรถที่มืดมิด

หลังจากอารมณ์สงบลงในรอบที่สอง คณินจัดการแต่งตัวให้เต้าหู้ด้วยเสื้อเชิ้ตของเขาเองที่ยาวคลุมถึงเข่า ก่อนจะอุ้มร่างที่สลบไสลไปความเหนื่อยล้าขึ้นไปยังห้องพักส่วนตัวชั้นบนของผับอย่างแผ่วเบา โดยไม่ยอมปล่อยให้คนในอ้อมแขนห่างกายแม้แต่วินาทีเดียว

บรรยากาศภายในห้องนอนส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของคลับเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา คณินจัดการเช็ดทำความสะอาดร่างกายให้คนตัวเล็กอย่างใจเย็นและเบามือที่สุด ก่อนจะจัดแจงห่มผ้าให้จนถึงอก ร่างบางที่อ่อนเปลี้ยจากบทรักอันเร่าร้อนจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราไปอย่างง่ายดาย

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงค่ำ แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงทอดอาบลงบนใบหน้าหวานที่เริ่มขยับตัวเล็กน้อย เต้าหู้ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งกาย ความทรงจำสุดท้ายบนรถที่เต็มไปด้วยไอร้อนและเสียงฝนทำให้เขาต้องหน้าร้อนผ่าว

“ผม... ผมจะกลับบ้าน” เต้าหู้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พยายามจะยันตัวลุกขึ้นแต่กลับรู้สึกเจ็บแปลบที่กลางลำตัวจนต้องนิ่วหน้า

“นอนค้างกับเฮียที่นี่เถอะ หลับไปตั้งนานเพิ่งจะฟื้น เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าเฮียจะขับไปส่งถึงหน้าบ้านเอง” คณินที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ตรงโซฟาไม่ไกลวางมือจากงานแล้วเดินเข้ามาทรุดตัวลงนั่งริมเตียง น้ำเสียงของเขาดูนุ่มนวลลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าแววตากลับยังคงความเผด็จการไว้ไม่เปลี่ยน

“ไม่ได้... ผมไม่ได้บอกเตี่ยกับม๊าไว้ ป่านนี้คงรอกันแย่แล้ว” เต้าหู้ท้วงด้วยความกังวล มือเรียวควานหาโทรศัพท์ของตัวเองด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก เฮียจัดการบอกเตี่ยกับม๊าของหนูเรียบร้อยแล้วว่าวันนี้หนูจะค้างบ้านเพื่อน”

คำบอกเล่าอย่างหน้าตายนั้นทำเอาเต้าหู้ชะงักกะทัดรัด เขาจ้องหน้าคนตัวโตด้วยความไม่อยากจะเชื่อหู

ความจริงคือในช่วงที่เต้าหู้กำลังหลับสนิทด้วยความเหนื่อยล้า คณินได้ถือวิสาสะหยิบโทรศัพท์เครื่องบางขึ้นมา แล้วกดโทรออกหาเบอร์ที่บันทึกไว้ว่า ‘ม๊า’ เขากรอกเสียงนุ่มนวลทว่าเฉียบขาดลงไปในสายว่า

“วันนี้เต้าหู้จะค้างบ้านเพื่อนนะครับม๊า ไม่ต้องเป็นห่วงครับ สวัสดีครับ” ก่อนจะกดวางสายไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ซักไซ้ไล่เลียงสิ่งใดต่อ

“เฮียทำแบบนั้นได้ยังไง! นั่นมันม๊าผมนะ!” เต้าหู้ประท้วงเสียงหลง ความรู้สึกสับสนพุ่งพล่านจนทำตัวไม่ถูก

“เฮียไม่ได้มีเจตนาจะหลอกใคร...” คณินเอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมที่ยุ่งเหยิงของคนตัวเล็กอย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความทะนุถนอมจนน่าประหลาด

“เฮียแค่ไม่อยากให้ม๊าหนูต้องนั่งกังวลจนนอนไม่หลับที่ลูกชายกลับบ้านดึก... สู้บอกไปว่าอยู่กับเพื่อน ม๊าหนูจะได้สบายใจกว่าไม่ใช่เหรอ?”

เต้าหู้เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เขารู้ดีว่าสิ่งที่คณินทำคือการมัดมือชกและเจ้ากี้เจ้าการเป็นที่สุด ทว่าในส่วนลึกของหัวใจที่กำลังสั่นไหว เขากลับสัมผัสได้ถึงความเอาใจใส่ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางเย็นชานั้น

เขาทิ้งตัวลงนอนราบกับเตียงอย่างหมดแรงหนี แผ่นอกกว้างที่ขยับขึ้นลงอยู่ตรงหน้าทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกโอบล้อมไว้ด้วยกรงขังที่ทำจากความอบอุ่น เป็นกรงขังที่เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า... ตนเองอยากจะหลบหนีออกไปจริง ๆ หรือไม่

“นอนซะเด็กดี... พรุ่งนี้เฮียจะพาไปกินของอร่อยก่อนส่งกลับบ้าน” คณินกระซิบแผ่วเบาพร้อมกับกดจูบลงบนหน้าผากมนเป็นการปิดท้ายบทสนทนาในค่ำคืนที่แสนยาวนานนี้