ตอนที่ 8 เจรจา

ตอนที่ 8 เจรจา

เต้าหู้ไม่รอช้า เขาพุ่งตรงเข้าไปหยุดอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานตัวกว้าง แววตากลมโตสั่นระริกไปด้วยความโกรธจัดก่อนจะแผดเสียงใส่ด้วยความเหลืออดให้กับคนตรงหน้านี้

“เฮียต้องการอะไรจากผมกันแน่! ตามไปเฝ้าที่มหาลัย ตามเหมาน้ำเต้าหู้ที่บ้านทุกวันแบบนี้เพื่ออะไรครับ!”

คณินปรายตามองใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ เขาสูบบุหรี่เข้าปอดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะดับมันลงในถาดเขี่ยบุหรี่อย่างใจเย็น กิริยาทุกอย่างราบเรียบจนน่าโมโหก่อนที่เขาจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ชัดเจนทุกถ้อยคำ

“ก็ไปเฝ้าเมีย”

คำตอบสั้น ๆ นั้นเปรียบเสมือนค้อนปอนด์มหึมาที่เหวี่ยงเข้าใส่กลางอกจนเต้าหู้รู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุดกึก เขาชะงักไปชั่วครู่ด้วยความอึ้ง ก่อนจะเรียกสติแล้วแผดเสียงกลับไปอย่างเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม

“เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันเฮีย! ผมไม่ใช่เมียเฮีย!”

“ทำไมหนูจะไม่ใช่...” คณินเอียงคอเล็กน้อย แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กหนุ่มด้วยท่าทางกวนประสาทอย่างถึงที่สุด

“ในเมื่อเราได้เสียกันแล้ว จะให้เฮียเรียกหนูว่าอะไร? หรืออยากให้เรียกคู่นอนแทนล่ะ?”

“เลิกพูดจาจาบจ้วงแบบนี้นะครับ มันไม่ให้เกียรติกันเลย!” เต้าหู้พยายามควบคุมลมหายใจที่สั่นพร่าด้วยความอับอายที่ถูกขุดคุ้ยเรื่องคืนนั้น

“แล้วอีกอย่าง เลิกแทนตัวผมว่าหนูสักที เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น”

“แต่เฮียอยากเรียก... มันดูน่ารักสมตัวหนูดี” คณินลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังช้า ๆ ร่างสูงใหญ่กำยำก้าวเข้าหาด้วยท่วงท่าคุกคามจนเต้าหู้ต้องก้าวถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติ

“แล้วคำว่าผมของหนูเนี่ย ฟังแล้วมันดูห่างเหินจนเฮียรู้สึกหงุดหงิด”

เต้าหู้ยืนกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นนูน เขาพยายามหาคำโต้แย้งทว่าคณินกลับทิ้งระเบิดลูกใหญ่ใส่หน้าเขาอีกครั้ง

“แล้วอย่าคิดว่าเฮียไม่เห็นนะ วันที่มีผู้ชายหน้าจืดมาขอเบอร์หนูที่ร้านเค้ก... รู้ไหมว่าเฮียต้องใช้ความอดทนแค่ไหนที่ไม่สั่งให้ลูกน้องไปลากคอมันมากระทืบตรงนั้น”

“ป่าเถื่อนที่สุด!” เต้าหู้ตวัดสายตามองด้วยความรังเกียจและหวาดกลัวในอารมณ์รุนแรงของคนตรงหน้า

คณินหัวเราะในลำคอเบา ๆ มุมปากยกยิ้มอย่างคนเหนือกว่า

“ป่าเถื่อนแค่ไหน... ก็ผัวหนูอยู่ดี”เขาพูดออกมาอย่างคนอารมณ์ดีที่ได้แกล้งคนตรงหน้า

“ไม่ใช่! อย่ามาโมเมเอาเองนะ!” เต้าหู้ตะโกนก้อง เสียงสั่นเครือด้วยความโมโหที่ทำอะไรคนตรงหน้าไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

“โอเค ๆ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่” คณินยอมถอยฉากออกไปก้าวหนึ่งอย่างมีเลศนัย ทว่าสายตายังคงจับจ้องที่ริมฝีปากบางอย่างไม่ลดละ

“งั้นขอไลน์ไว้หน่อย เผื่อมีธุระสำคัญเฮียจะได้ติดต่อหนูได้”

“ไม่ให้ครับ! ไม่มีความจำเป็นอะไรที่เราต้องคุยกันอีก เลิกยุ่งกับชีวิตผมสักที!”

เต้าหู้ทำท่าจะหมุนตัวเดินหนีออกไปจากห้องที่อึดอัดนี้ แต่กลับถูกมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว คณินออกแรงเพียงนิดเดียวก็รวบร่างเล็กให้ล้มลงนอนบนโซฟาตัวยาวโดยมีร่างแกร่งของเขาตามลงมาทาบทับเอาไว้เหนือหัว เต้าหู้เบิกตากว้าง ดิ้นรนสุดแรงขัดขืนด้วยความตกใจกลัว ทว่ากลับยิ่งรู้สึกถึงไออุ่นและพละกำลังมหาศาลที่กักขังเขาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้อีกครั้ง

“ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไง!”

เสียงใสแผดก้องไปทั่วห้องทำงานที่กว้างขวาง เต้าหู้พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม ทว่ายิ่งดิ้นร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับอยู่เหนือร่างก็ยิ่งเบียดกระชับลงมาจนเขารู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากแผ่นอกกว้าง ลมหายใจอุ่น ๆ ของอีกฝ่ายเป่ารดอยู่ที่ข้างแก้มจนใจดวงน้อยสั่นระรัว

“ขอแค่ไลน์เอง ทำไมต้องดิ้นรนให้เจ็บตัวด้วยครับ?” คณินถามด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าชิดใบหูหอมกรุ่น เขาอาศัยจังหวะที่เด็กหนุ่มกำลังสับสนและตกตะลึงกับสัมผัสใกล้ชิด ล้วงมือลงไปหยิบโทรศัพท์เครื่องบางออกจากกระเป๋ากางเกงของคนใต้ร่างมาถือไว้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ

เขาจัดการกดเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองลงไปและกดเพิ่มเพื่อนในแอปพลิเคชันไลน์เสร็จสรรพภายในเวลาไม่กี่วินาที ท่ามกลางสายตาตระหนกของเต้าหู้ที่ทำได้เพียงนั่งหอบหายใจแรงด้วยความโกรธปนอาย เมื่อจัดการเสร็จ คณินก็โยนโทรศัพท์คืนลงบนหน้าตักของเจ้าของที่นอนระทดระทวยอยู่บนโซฟา

“เดี๋ยวเฮียจะโทรหาเอง... วันนี้กลับบ้านไปพักผ่อนซะ เฮียยังมีงานต้องจัดการต่อ” คณินหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่วงท่าของเขาดูสง่างามและทรงพลังขณะจัดเสื้อสูทให้เข้าที่เข้าทาง เขาหันไปพยักหน้าสั่งการลูกน้องคนสนิทที่ยืนคุมอยู่หน้าประตูห้องทันที

“ไปส่งคุณเต้าหู้ที่บ้านด้วย”

“ไม่ต้อง!”

เต้าหู้รีบผุดลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางลนลาน เขาสะบัดตัวหนีสัมผัสที่ยังหลงเหลืออยู่ในมโนภาพอย่างรุนแรง ใบหน้าหวานแดงซ่านไปถึงลำคอ

“ผมกลับเองได้ ไม่ต้องมาวุ่นวายกับผมอีก!”

คณินไม่ได้ถือสาในคำพูดประชดประชันนั้น เขาเพียงแต่หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววเอ็นดูในท่าทางพยศของคนตัวเล็กที่ดูเหมือนลูกแมวขู่ฟ่อมากกว่าจะน่าเกรงขาม

“ตามใจครับ... ครั้งนี้เฮียจะไม่ขัดใจหนู”

เต้าหู้ไม่รอฟังคำลาหรือคำหยอกเย้าใด ๆ ต่อไปอีก เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเม้มปากแน่นแล้วก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องทำงานไปทันที ฝีเท้าของเขาเร่งรีบ โดยไม่คิดแม้แต่จะหันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนกอดอก ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์และสายตาที่เต็มไปด้วยความนัยไล่หลังมาแม้แต่นิดเดียว

ในหัวของเต้าหู้ตอนนี้มีเพียงความคิดเดียว...

หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในจังหวะที่เขาก้าวพ้นประตูผับ ราวกับเป็นพันธนาการล่องหนที่ล่ามขากับหัวใจของเขาเอาไว้ให้หยุดนิ่ง เต้าหู้หยุดกะทัดหันอยู่ริมฟุตบาท ลมหายใจยังคงหอบถี่จากอารมณ์ที่คุกรุ่นเมื่อครู่ เขาก้มมองชื่อ 'Kanin' บนหน้าจอด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก

มันไม่ใช่แค่ชื่อ แต่มันคือสัญลักษณ์ของการถูกรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวที่เขาพยายามจะขีดเส้นกั้นเอาไว้

"ไอ้เฮียบ้า... เผด็จการที่สุด"

เต้าหู้พึมพำลอดไรฟัน พยายามกดปลดล็อกหน้าจอเพื่อจะบล็อกรายชื่อนั้นทิ้งเสียให้จบเรื่อง ทว่านิ้วเรียวกลับชะงักค้างอยู่เหนือหน้าจอ ความทรงจำถึงสัมผัสอุ่นร้อนและแววตาดุดันที่แฝงไปด้วยความห่วงใยเมื่อครู่กลับย้อนกลับมาเตือนสติ

เขาสลัดไล่ความคิดบ้า ๆ นั้นออกจากหัว ก่อนจะตัดสินใจยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงโดยไม่กดบล็อก หรือตอบรับใด ๆ ทั้งสิ้น เขาเลือกที่จะปล่อยให้มันเป็นเพียงรายชื่อที่ไร้การเคลื่อนไหว อย่างน้อยก็ในตอนนี้

ค่ำคืนนั้น ณ บ้านไม้หลังเดิมที่คุ้นเคย บรรยากาศเงียบสงัดลงหลังจากที่ร้านน้ำเต้าหู้ เขาช่วยม๊าเก็บถ้วยชามและเช็ดโต๊ะอย่างเป็นปกติ แต่ในใจกลับว้าวุ่นไปด้วยความคิดที่สับสน ท่าทางเหม่อลอยและถอนหายใจออกมาเป็นระยะ ทำให้ม๊าอดสงสัยไม่ได้

“เต้าหู้... เป็นอะไรไปลูก วันนี้ดูเราใจลอย

แปลก ๆ นะ” ม๊าทักขึ้นอย่างห่วงใย พร้อมกับวางมือลงบนไหล่ลูกชายเบา ๆ

“เปล่าครับม๊า แค่คิดเรื่องโปรเจกต์ที่มหาลัยนิดหน่อยครับ” เขาตอบแก้ตัวแบบเดิม ๆ ทว่าในใจกลับรู้สึกผิดที่ต้องปดผู้มีพระคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ถ้าเหนื่อยก็ขึ้นไปพักเถอะลูก เดี๋ยวที่เหลือม๊าจัดการเอง” ม๊าบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เต้าหู้พยักหน้า พาร่างที่อ่อนล้าขึ้นไปยังห้องนอนชั้นบน เขาทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ภายใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ความคิดต่าง ๆ ก็พรั่งพรูเข้ามาในหัว ความสับสน ความเหงา และความกดดันถาโถมเข้ามาจนทำให้เขารู้สึกอึดอัด ในขณะที่เขาพยายามหาคำตอบให้กับความรู้สึกที่เกิดขึ้น ก็มีความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง เหลือเพียงเสียงหายใจและเสียงหัวใจที่เต้นรัวอย่างแผ่วเบา