ตอนที่ 6 เหมาน้ำเต้าหู้

ตอนที่ 6 เหมาน้ำเต้าหู้

แสงแดดอ่อนละมุนยามเช้าทอแสงลงมากระทบกับผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ตัวโปรดของม๊า กลิ่นหอมละมุนที่เป็นเอกลักษณ์ของน้ำเต้าหู้ต้มสดใหม่ลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วบริเวณหน้าบ้าน ผสมผสานกับไอความร้อนจากเตาที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เต้าหู้ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงผ้าขายาวใส่สบาย ยืนพิงเสาไม้เก่า ๆ หน้าบ้าน สายตาเหม่อมองเตี่ยที่กำลังบรรจุบรรจงแพ็กปาท่องโก๋ใส่ถุงด้วยความคล่องแคล่วและชำนาญ

ผ่านมาสามวันเต็มแล้วที่มีเรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้น... มีใครบางคนมาเหมาน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋จนเกลี้ยงร้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี ในคราแรกเต้าหู้ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร หนำซ้ำยังนึกขำอยู่ในใจว่าสูตรเด็ดของที่บ้านคงจะถูกปากใครเข้าอย่างจังจนถึงขั้นต้องผูกขาดกันขนาดนี้

“เตี่ย ทำไมวันนี้เก็บร้านเร็วจังครับ?” เต้าหู้เอียงคอถามด้วยความฉงน ขณะที่ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มดับกระหาย

เตี่ยที่กำลังคลายปมผ้ากันเปื้อนถอนหายใจออกมาเบาๆ ทว่าใบหน้ากลับประดับด้วยรอยยิ้มกว้าง

“มีคนมาเหมาหมดร้านอีกแล้วลูก วันนี้ก็วันที่สามเข้าไปแล้วนะ มาตั้งแต่มืดยังไม่ทันแจ้งเลย”

“เหมาหมดเลยเหรอครับ?” เต้าหู้ขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกเอะใจบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นลึกๆ ในอก

“ใช่จ้ะ เหมาเกลี้ยงทุกอย่างเลย แถมยังเป็นคนเดิมด้วยนะ ใส่ชุดสูทสีดำดูดีเชียวล่ะ มาทีไรก็เหมาหมดทุกที” ม๊าพูดเสริมขึ้นพลางช่วยจัดแจงเก็บถังน้ำเต้าหู้เปล่าเข้าที่ทาง

คำบอกเล่าของม๊าทำให้เต้าหู้รู้สึกวูบไหวแปลกๆ ตรงกลางอก ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในห้วงความคิดอย่างบอกไม่ถูก...

เช้าวันที่สี่ เต้าหู้ฝืนความง่วงพยายามตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ เขาอาสาลงมาช่วยม๊ากับเตี่ยเปิดร้านด้วยท่าทางกระตือรือร้น ทว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงคือการเฝ้ารอดูให้เห็นกับตาว่าลูกค้าปริศนา ที่มาเหมาของทุกวันนั้นคือใครกันแน่และเขาก็ไม่ต้องรอนานอย่างที่คิด...

รถตู้สีดำขลับเคลื่อนเข้ามาจอดเทียบหน้าร้านอย่างเงียบเชียบ ชายในชุดสูทสีดำสนิทก้าวลงจากรถพร้อมรอยยิ้มสุภาพ เขาประนมมือไหว้เตี่ยกับม๊าอย่างมีสัมมาคารวะก่อนจะเอ่ยประโยคที่คุ้นเคย

“เอาเหมือนเดิมครับ... เหมาหมดร้านเลย”

เต้าหู้ที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังม๊าจ้องมองใบหน้าของชายผู้นั้นชัด ๆ จนหัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ เพราะคนตรงหน้านั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลูกน้องคนสนิทของ เฮียคณิน

ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าจนลามไปถึงลำคอ ความอับอายผสมปนเปกับความขัดเขินจนทำตัวไม่ถูก เขาเลือกที่จะนิ่งเงียบไม่ปริปากพูดอะไร ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินเลี่ยงเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็วก่อนที่อีกฝ่ายจะทันสังเกตเห็น

“ทำอะไรของเขาเนี่ย... ทำตัวเหมือนพระเอก

ซีรีส์ไปได้” เต้าหู้บ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อกลับเข้ามาอยู่ในห้องส่วนตัวเพียงลำพัง หัวใจเจ้ากรรมยังคงเต้นรัวไม่ยอมหยุด

.

.

.

หลังจากนั้นไม่นาน เต้าหู้ก็พาหัวใจที่ยังคงสับสนเดินทางมาเรียนตามปกติ ทันทีที่ก้าวพ้นประตูรั้วมหาวิทยาลัยเข้าสู่พื้นที่คณะอันคุ้นเคย กลุ่มเพื่อนสนิทที่ยืนออรออยู่ก่อนแล้วก็รีบกรูเข้ามาหาเขาในทันที ท่าทางของแต่ละคนเต็มไปด้วยความกังวลที่ฉายชัดผ่านดวงตาและกิริยาที่รีบร้อน

“เฮ้ย... หายดีแล้วเหรอมึง?”น้ำปั่นโพล่งขึ้นด้วยความอาทรพลางวางมือลงบนหน้าผากมนของเต้าหู้เพื่อตรวจเช็กอุณหภูมิอย่างละเอียด นิ้วมือที่สัมผัสผิวเนื้อแผ่วเบานั้นเต็มไปด้วยความใส่ใจที่เพื่อนมีให้ต่อเพื่อน

“นั่นสิ เมื่อวันก่อนเห็นแกยังดูแย่ ๆ เหมือนคนไม่มีแรงอยู่เลย” บันนี่แทรกขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ยังไม่คลายความกังวล พร้อมส่งยิ้มบาง ๆ ให้อย่างให้กำลังใจ ราวกับอยากจะช่วยปัดเป่าร่องรอยความอ่อนล้าที่ยังหลงเหลืออยู่ในแววตาของเพื่อนรัก

เต้าหู้พยักหน้าตอบรับเบา ๆ เขาพยายามสูดลมหายใจเพื่อปรับสีหน้าให้ดูสดใสและเป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้เพื่อนต้องลำบากใจไปมากกว่านี้

“หายแล้ว ๆ แค่พิษไข้นิดหน่อยน่ะ ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก... ขอบใจพวกแกมากนะที่เป็นห่วง” เขาตอบกลับพลางคลี่ยิ้มส่งให้เพื่อน ๆ ทว่าในห้วงความคิดลึก ๆ ของเขานั้น กลับไม่ได้ปลอดโปร่งเหมือนคำพูดที่เอ่ยออกไป เพราะภาพเหตุการณ์ในคืนนั้น รวมถึงสัมผัสและน้ำเสียงทุ้มลึกของคนตัวโตยังคงวนเวียนจดจำอยู่ในมโนภาพไม่จบไม่สิ้น ตัวเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่ามันคือความหวาดกลัว หรือความรู้สึกที่แปลกประหลาดกว่านั้นกันแน่

ตลอดชั่วโมงการบรรยายวิชาที่แสนยาวนานและหนักอึ้ง เต้าหู้กลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับเนื้อหาบนกระดานเลยแม้แต่น้อย เขานั่งเท้าคางมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่างห้องเรียน สายลมที่พัดผ่านยอดไม้ดูจะคล้ายกับจังหวะการก้าวเดินของชายชุดดำที่หน้าร้านเมื่อเช้านี้ ทุกครั้งที่นึกถึงหน้าหัวใจเจ้ากรรมก็ขยับสั่นแรงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ จนต้องคอยเตือนตัวเองให้มีสติอยู่บ่อยครั้ง

เมื่อสิ้นเสียงสัญญาณหมดคาบเรียน ทั้งห้าคนต่างพากันลากสังขารที่อิดโรยออกมาจากตึกเรียน เต้าหู้เดินตามหลังกลุ่มเพื่อนไปอย่าง

เงียบ ๆ ในขณะที่คนอื่นกำลังคุยกันเรื่องข้อสอบอย่างออกรส เขากลับจมอยู่กับคำถามที่ไร้คำตอบว่าเฮียกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่

ฝีเท้าของพวกเขาพามาหยุดลงที่ร้านเค้กเจ้าประจำข้างมหาวิทยาลัย ภายในร้านถูกตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่นดูสบายตา อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเนยสดและน้ำตาลที่เพิ่งออกจากเตาชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย ของหวานหลากสีสันถูกจัดวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้ขัดเงา ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ ที่เริ่มผ่อนคลายความตึงเครียดลง

เต้าหู้นั่งลงบนเก้าอี้บุนวมตัวนุ่ม เขามองดูเค้กตรงหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความหวานของน้ำตาลดูจะจืดชืดไปถนัดตา เมื่อเทียบกับความรู้สึกขัดเขินที่สลัดไม่หลุดจากใจ

‘เหมาไปตั้งมากมายขนาดนั้น... คงไม่ได้เอาไปเททิ้งหรอกใช่ไหม?’

เขากัดช้อนคันเล็กในมือพลางเม้มปากแน่น ความสงสัยเริ่มเปลี่ยนเป็นความว้าวุ่นใจมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่า พฤติกรรมที่แปลกไปของเขากำลังถูกเพื่อนสนิทคนหนึ่งลอบสังเกตอยู่เงียบ ๆ

"เต้าหู้... มึงเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย นั่งเหม่อจนครีมจะละลายหมดแล้วนะ" เสียงของน้ำปั่นทักขึ้นกลางวง ทำให้เต้าหู้สะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำช้อนหลุดมือ

"เอ่อ... เปล่า ๆ ไม่มีอะไร แค่คิดเรื่องโปรเจกต์นิดหน่อยน่ะ" เขาโกหกคำโตออกไปพลางรีบตักเค้กเข้าปากเพื่อกลบเกลื่อนความลับที่ซ่อนไว้ในอก

แม้จะพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่รสชาติหวานละมุนของเค้กที่เคยชอบกลับดูจืดชืดลงไปถนัดตา เมื่อความว้าวุ่นใจเข้ามาจับจองพื้นที่ในสมองจนเกือบเต็ม เต้าหู้แสร้งทำเป็นสนใจบทสนทนาเรื่องซีรีส์ของโรสและน้ำปั่น ทั้งที่ในหัวยังคงมีภาพใบหน้าคมเข้มของลูกน้องเฮียคณินซ้อนทับขึ้นมาเป็นระยะ

“เออ แล้วนี่มึงรู้ยัง ว่าคืนนั้นใครเป็นคนพามึงไปส่งบ้าน?”ประโยคคำถามจาก ต้นข้าว ทำเอาเต้าหู้ที่กำลังดื่มน้ำเกือบจะสำลักออกมา เขาไอคอกแคกพลางรีบคว้าทิชชู่มาซับปาก แววตาเลิ่กลั่กนั้นเกือบจะปิดไม่มิด

“กะ...ก็พวกรุ่นพี่ไง ที่เขาดูแลพวกเรา... มั้ง?” เขาตอบเสียงอ้อมแอ้ม ไม่กล้าสบตาเพื่อนตรงๆ

“รุ่นพี่เหรอ? แต่ตอนนั้นกูถามใครก็ไม่มีใครรู้เลยนะว่ามึงหายไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีคือมึงทักมาบอกว่าถึงบ้านแล้ว” บันนี่ ขมวดคิ้วสงสัย พลางจ้องหน้าเต้าหู้เหมือนกำลังจับผิด

“มึงไม่ได้ปิดบังอะไรพวกกูใช่ไหมเต้าหู้?”

“จะ...จะปิดบังอะไรล่ะ ไม่มี๊!” เสียงที่สูงขึ้นผิดปกติทำเอาเพื่อนทั้งสี่คนขยับเข้ามาใกล้โดยมิได้นัดหมาย

“เสียงสูงแบบนี้ มีพิรุธ...” น้ำปั่นหรี่ตามอง

“หรือว่า... มีหนุ่มลึกลับคว้าตัวไป?”

เต้าหู้รู้สึกเหมือนหน้าตัวเองกำลังจะไหม้ เขาไม่รู้จะอธิบายเหตุการณ์ในคืนนั้น หรือเรื่องเหมาน้ำเต้าหู้ในตอนเช้านี้ยังไงดี มันเป็นเรื่องที่ไกลเกินกว่าชีวิตเด็กมหาวิทยาลัยปีหนึ่งอย่างเขาจะรับมือไหว

“ไม่มีอะไรจริงๆ พวกมึงอย่าคิดมากเลย กินเค้กเถอะ เดี๋ยวละลายหมด”เขาพยายามตัดบท พลางก้มหน้าก้มตาจัดการกับของหวานในจาน ท่ามกลางสายตาเคลือบแคลงของเพื่อนๆ ที่ยังไม่ยอมละความพยายามในการซักไซ้