ตอนที่ 7 เฝ้าเมีย

ตอนที่ 7 เฝ้าเมีย

แสงแดดจัดจ้าในยามบ่ายค่อย ๆ ผ่อนแรงลง ทิ้งไว้เพียงไออุ่นรำไรที่ลอดผ่านพุ่มใบของต้นไม้ใหญ่ริมทาง รถยนต์คันหรูสีดำขลับที่จอดสนิทอยู่ริมฟุตบาทดูโดดเด่นและเคร่งขรึม ภายในห้องโดยสารที่ถูกปรับอุณหภูมิไว้จนเย็นฉ่ำ คณินนั่งพิงพนักเบาะด้วยท่วงท่าสง่างาม นัยน์ตาคมเข้มภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีเข้มยังคงจับจ้องไปยังแผ่นหลังบางที่เพิ่งเดินหายเข้าไปในร้านเค้กเล็กๆ ข้างมหาวิทยาลัยอย่างไม่วางตา

เขาลอบถอนหายใจออกมาแผ่วเบา คล้ายกำลังชั่งใจกับความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในอก ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูรถแล้วก้าวลงมา ฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงพาเขามุ่งตรงไปยังจุดหมายโดยไร้ซึ่งความลังเล

วินาทีที่ก้าวเท้าเข้าไปภายในร้าน กลิ่นหอมหวานของแป้งและเนยสดก็โชยมาปะทะจมูก บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสดใส เต้าหู้กำลังหัวเราะต่อกระซิกกับกลุ่มเพื่อนอย่างมีความสุข มือเล็กถือช้อนคันสั้นเตรียมจะจัดการกับเค้กมะพร้าวอ่อนตรงหน้า ทว่าเสียงกระดิ่งที่ประตูร้านกลับดึงความสนใจให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมอง

และในจังหวะนั้นเอง... โลกทั้งใบของเต้าหู้ก็เหมือนจะหยุดหมุน ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทที่แสนคุ้นตาปรากฏสู่สายตา เต้าหู้เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ช้อนในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น ใบหน้าหวานถอดสีและแสดงอาการ

เลิ่กลั่กอย่างปิดไม่มิด ความรู้สึกประหม่าจู่โจมจนเขาแทบจะทำตัวไม่ถูก กลัวเหลือเกินว่าเพื่อนสนิทที่นั่งล้อมวงอยู่จะจับสังเกตได้ว่าเขากับผู้ชายคนนี้มีความลับบางอย่างต่อกัน

คณินไม่ได้เอ่ยทักทายเขาแม้แต่คำเดียว ชายหนุ่มเดินตรงไปยังโต๊ะว่างฝั่งตรงข้ามแล้วทรุดตัวลงนั่งเงียบ ๆ นัยน์ตาคมที่ตอนนี้ปราศจากแว่นกันแดดจ้องมองมาที่เต้าหู้นิ่งลึก ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของผ่านทางสายตาเจ้าเล่ห์ที่ยากจะคาดเดา

เต้าหู้รู้สึกอึดอัดจนทำตัวไม่ถูก ความรู้สึกภายในใจมันพุ่งพล่านจนแทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่ เขาแสร้งย่นหัวคิ้วมุ่นใส่คนตัวโตที่นั่งอยู่ไม่ไกล พยายามส่งสายตาดุ ๆ กลับไปเพื่อเค้นถามว่า 'คุณมาที่นี่ทำไม' ทว่าความขุ่นเคืองที่ตั้งใจจะแสดงออกมา กลับเจือไปด้วยความว้าวุ่นใจและประหม่าเสียจนแทบคล้ายแยกไม่ออกว่าเขากำลังโกรธ หรือกำลังหวั่นไหวกับสายตาคมกริบคู่นั้นกันแน่

แต่แล้วบรรยากาศที่แสนกดดันก็ถูกแทรกซึมด้วยเสียงเรียกจากบุคคลที่สามที่เดินเข้ามาอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่

“น้องเต้าหู้ครับ!”

เสียงเรียกที่เต็มไปด้วยความมั่นใจดึงสติของเต้าหู้ให้หลุดออกจากภวังค์ พร้อมกับการปรากฏตัวของรุ่นพี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ท่าทางดูดีคนหนึ่งที่เดินตรงเข้ามาที่โต๊ะ ในมือของเขาถือจานเค้กช็อกโกแลตเนื้อนุ่มที่ดูน่าทาน อีกฝ่ายส่งยิ้มกว้างให้เต้าหู้พลางเกาต้นคอด้วยท่าทางขัดเขินประหนึ่งเด็กหนุ่มที่กำลังจะสารภาพรักครั้งแรก

“พี่เห็นน้องที่นี่บ่อย ๆ... เห็นว่าน้องชอบทานเค้ก พี่เลยตั้งใจซื้อมาฝากครับ”

เต้าหู้ได้แต่ยิ้มค้างด้วยความงุนงง เขาพยายามจะกล่าวขอบคุณตามมารยาทที่ควรจะเป็น ทว่าประโยคถัดมากลับทำให้เขาถึงกับอึ้งจนแทบสำลักอากาศ

“คือ... พี่ขอเบอร์เราไว้ได้ไหมครับ? หรือจะเป็นไอดีไลน์ก็ได้ พี่อยากทำความรู้จักกับเราจริง ๆ นะ”

ในจังหวะวินาทีนั้นเอง คณินที่นั่งนิ่งมาตลอดค่อย ๆ เลื่อนสายตาขึ้นมองชายหนุ่มผู้มาใหม่ในทันที ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยตอนนี้บึ้งตึงและเคร่งขรึมจนดูน่าเกรงขาม ความไม่พอใจแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาอย่างรุนแรงเสียจนคนทั้งร้านเริ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นดุดันและวาวโรจน์เสียจนเหมือนจะเผาไหม้ทุกอย่างที่ขวางหน้าให้กลายเป็นจุล

เต้าหู้ที่รับรู้ถึงพลังงานด้านลบนั้นเต็ม ๆ ถึงกับนั่งไม่ติดที่ เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกตรึงไว้ด้วยสายตาของยักษ์ปักหลั่นที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อทุกเมื่อ เขาหันหน้าสลับมองระหว่างรุ่นพี่ตรงหน้ากับสายตาที่จ้องเขม็งมาจากโต๊ะข้าง ๆ ก่อนจะรัวคำพูดปฏิเสธออกมาอย่างรวดเร็วด้วยความลนลาน

“เอ่อ... คือ มือถือผมแบตหมดพอดีครับ! แล้วเบอร์ผมก็จำไม่ค่อยได้ด้วย... ส่วนไลน์ผมก็ไม่ได้ล็อคอินทิ้งไว้ครับ เอาไว้โอกาสหน้าค่อยคุยกันนะครับพี่!”

รุ่นพี่วิศวะถึงกับหน้าเสียไปเล็กน้อย เขาพยักหน้ารับอย่างเจื่อน ๆ แม้จะดูออกว่านั่นคือข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด

“อ่า... ครับ งั้นไว้เจอกันนะน้องเต้าหู้”

ทันทีที่ชายหนุ่มคนนั้นเดินห่างออกไป คณินก็ลุกขึ้นจากโต๊ะทันที ร่างสูงใหญ่กำยำเดินผ่านโต๊ะของเต้าหู้ไปอย่างเงียบเชียบโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองมาทางเขาแม้แต่หางตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดดันและน่าอึดอัดยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว

เต้าหู้มองตามแผ่นหลังกว้างที่ดูเย็นชานั้นไปจนสุดสายตา หัวใจของเขาเต้นรัวผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกสับสนพุ่งพล่านตีรวนอยู่ในอกจนแทบจะระเบิดออกมา เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าความอึดอัดนี้มันเกิดจากรุ่นพี่ที่เข้ามาขอเบอร์ หรือเกิดจากการที่เห็นคนตัวโตคนนั้น... เดินจากไปโดยไม่พูดอะไรเลยสักคำกันแน่

สายตาเหม่อมองบานประตูร้านที่ยังสั่นไหวเล็กน้อยจากการที่คนตัวโตเพิ่งก้าวพ้นออกไป กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่แสนคุ้นเคยยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ คล้ายจะทิ้งร่องรอยความขุ่นเคืองเอาไว้ให้เขารู้สึกผิดอย่างประหลาด

“เต้าหู้... เมื่อกี้ใครวะ? น่ากลัวฉิบหาย” เสียงของ น้ำปั่น กระซิบถามรัวเร็วพลางสะกิดแขนเพื่อนยิก ๆ ทำเอาเต้าหู้สะดุ้งสุดตัวหลุดจากภวังค์

“เอ่อ... มะ...ไม่รู้ดิ คงเป็นลูกค้าคนอื่นมั้ง” เขาตอบปัดไปพลางตักเค้กเข้าปากคำใหญ่เพื่อซ่อนอาการสั่นของริมฝีปาก ทว่ารสชาติของครีมสดกลับฝืดคอจนกลืนลงไปได้อย่างยากลำบาก

“ไม่รู้จริงเหรอ? แต่สายตาเขาที่มองมึงเมื่อกี้ อย่างกับจะจับมึงมัดกลับบ้านไปเลยนะ” ต้นข้าว สำทับพลางขมวดคิ้วสงสัย

เต้าหู้ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาได้แต่ก้มหน้านิ่ง ความรู้สึกวูบโหวงเริ่มกัดกินพื้นที่ในใจอย่างรวดเร็ว จิตใจเขาไม่ได้อยู่ที่โต๊ะเค้กอีกต่อไปแล้ว ในหัวมีแต่ภาพแผ่นหลังกว้างและใบหน้าบึ้งตึงของเฮียคณินวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา

ทำไมต้องเดินหนีไปดื้อ ๆ แบบนั้นด้วยนะ…

.

.

.

ความอึดอัดที่สั่งสมมาตลอดหลายวันพุ่งขึ้นจนถึงขีดสุด ความรู้สึกถูกลุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว ทั้งการปรากฏตัวที่มหาวิทยาลัยและการส่งคนไปเหมาน้ำเต้าหู้ที่บ้านทุกเช้า ทำให้เต้าหู้ไม่อาจเพิกเฉยได้อีกต่อไป เด็กหนุ่มเม้มปากแน่น ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว วันนี้เขาตั้งใจแล้วว่าทุกอย่างระหว่างเขากับผู้ชายคนนั้นต้องมีความชัดเจนเสียที

เต้าหู้ก้าวเท้าเข้าไปภายในคลับหรูที่เป็นอาณาจักรของคณินด้วยท่าทางดุ่ม ๆ ไม่มีความเกรงกลัวเหมือนครั้งก่อน ชายชุดดำที่ยืนเฝ้าประตูเพียงแค่ปรายตามองเล็กน้อยแต่กลับไม่มีใครคิดจะขวางทาง ร่างเล็กหยุดยืนตรงหน้าลูกน้องคนหนึ่งแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบกระด้างที่แฝงไปด้วยความขุ่นเคือง

"เฮียคณินอยู่ไหนครับ"

"เฮียอยู่ห้องทำงานชั้นบนครับ... เชิญคุณเต้าหู้ตามสบาย เฮียรออยู่แล้ว" ลูกน้องตอบกลับอย่างสุภาพจนน่าประหลาดใจ เหมือนกับเจ้านายของตนคาดการณ์ไว้ไม่มีผิดว่าแขกพิเศษคนนี้จะต้องมาเยือน

ปัง!

บานประตูไม้สลักลายหรูหราถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกเข้ากับผนังเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องทำงานอันเงียบสงัด คณินที่กำลังนั่งเอนหลังจิบเครื่องดื่มสีเข้มพลางพ่นควันบุหรี่สีหม่นให้ลอยล่องอยู่ริมกระจกบานใหญ่ ค่อย ๆ เบี่ยงหน้ากลับมามองผู้มาใหม่ด้วยสีหน้าสงบนิ่งไร้ซึ่งอาการตกใจแม้เพียงนิด ราวกับเขากำลังนั่งรอจังหวะนี้อยู่ก่อนแล้ว