ตอนที่ 1 นักศึกษา

ตอนที่ 1 นักศึกษา

“เหลือเวลาอีกเพียงห้านาทีครับ...” เสียงประกาศราบเรียบจากอาจารย์คุมสอบกรีดผ่านความเงียบงันในห้องกว้าง เต้าหู้สะดุ้งเล็กน้อย เขาพยายามบังคับปลายนิ้วที่สั่นเทาให้กระชับปากกาแน่นขึ้น ดวงตาที่พร่าเบลอจากการอดนอนจ้องมองตัวเลขบนกระดาษคำตอบแผ่นสุดท้าย หัวใจเต้นระรัวแข่งกับเสียงเข็มนาฬิกาที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท ทุกวินาทีที่เคลื่อนผ่านคล้ายกับเครื่องย้ำเตือนว่านี่คือบทสรุปของความพยายามตลอดหลายปีที่ผ่านมา

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของกระดาษและเครื่องปรับอากาศเย็นจัดไม่ได้ทำให้ความตื่นเต้นทุเลาลงเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อหันไปมองแผ่นหลังของเพื่อนสนิทอีกสี่คนที่นั่งกระจัดกระจายอยู่ตามมุมต่าง ๆ ทั้ง ต้นข้าว

น้ำปั่น บันนี่ และโรส ความกังวลเหล่านั้นก็พลันจางลง

พวกเขาไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมห้อง แต่นี่คือกลุ่มคนที่ร่วมหัวจมท้าย ฝ่าฟันกองหนังสือพะเนินเทินทึกมาด้วยกันเพื่อเป้าหมายเดียว...

‘เราต้องเข้าเรียนบัญชีที่มหาวิทยาลัยเดียวกันให้ได้’

ภาพความทรงจำเมื่อหกเดือนก่อนยังคงชัดเจน ห้องเรียนยามเย็นที่อาบไปด้วยแสงสีส้มรำไร เต้าหู้นั่งขมวดคิ้วอยู่หน้าสุด เขาไล่เรียงตัวเลขในโจทย์บัญชีเป็นรอบที่สามด้วยความละเอียดลออ จนกระทั่งแรงตบเบา ๆ ที่ไหล่ทำให้เขาหลุดจากภวังค์

“ไอ้หู้ มึงจะจริงจังไปถึงไหนเนี่ย!” น้ำปั่นโพล่งขึ้นพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ

“คะแนนมึงพุ่งทะลุเพดานไปไกลแล้วนะ จะไปแข่งกับเทวดาหรือไง?”

“เราแค่อยากมั่นใจน่ะ...” เต้าหู้ตอบเสียงแผ่ว ใบหน้าขาวนวลขึ้นสีระเรื่อเมื่อถูกจ้องมอง

“จริงอย่างที่น้ำปั่นว่า ถ้าเต้าหู้เปิดคอร์สติว ป่านนี้รวยไปแล้วนะเนี่ย” โรสเสริมพลางพลิกหน้าสมุดจดที่เต็มไปด้วยไฮไลต์หลากสี ต้นข้าวพยักหน้าเห็นด้วย น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจัง

“เงินทองน่ะเรื่องรอง แต่เป้าหมายสำคัญคือพวกเราต้องไม่ทิ้งกัน ฉันไม่อยากจินตนาการเลยว่าถ้าต้องไปเรียนคนเดียวจะเป็นยังไง”

“นั่นสิ!” บันนี่ดีดนิ้วเสียงดังสนั่น

“พวกเราต้องจบพร้อมกัน ใส่ชุดครุยสีเดียวกัน และนั่งปวดหัวกับตัวเลขไปด้วยกันจนแก่นู่นเลย!”

เสียงหัวเราะใสกระจายตัวไปทั่วห้อง สัญญาใจที่ไม่ได้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษรถูกสลักลงในความรู้สึกของทุกคนอย่างแน่นหนา

คืนสุดท้ายก่อนชี้ชะตา

ในห้องนอนเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยกองเอกสารสอบ บันนี่ทิ้งตัวลงนอนกลิ้งบนพื้น กอดหมอนข้างแน่นพลางครางโอดครวญด้วยความเพลีย

“สวรรค์... ส่งนางฟ้ามาช่วยติวหน่อยเถอะ บันนี่ไม่ไหวแล้ว หัวจะระเบิด...”

“นางฟ้าไม่มีหรอก มีแต่น้ำปั่นนี่แหละ” เพื่อนตัวแสบโยนชีทสรุปวางแหมะลงบนพุงของคนขี้แย

“ลุกขึ้นมาอ่าน เดี๋ยวแม่ตีตายเลย”ต้นข้าวที่นั่งเท้าคางอยู่ข้างกองหนังสือขยับแว่นสายตา

“อีกแค่สองวันเท่านั้นนะ ห้ามมีใครถอยเด็ดขาด”

เต้าหู้มองภาพความวุ่นวายตรงหน้าด้วยแววตาอบอุ่น เขาปิดสมุดจดเล่มโปรดก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“อื้อ... เราจะติดไปด้วยกันนะ เพราะเราสัญญากันไว้แล้วนี่นา”

นาฬิกาบอกเวลาตีสาม แสงไฟสีนวลยังคงสว่างไสว แข่งกับเสียงพลิกกระดาษและเสียงหัวเราะที่สอดแทรกมาเป็นระยะ แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าจนแทบแหลกสลาย แต่พลังใจที่ส่งถึงกันกลับทำให้ความง่วงกลายเป็นเรื่องรอง

วันที่โลกทั้งใบหยุดนิ่ง

หน้าจอโน้ตบุ๊กสว่างวาบ ท่ามกลางเสียงลมหายใจที่ติดขัด

“ทำไมเว็บมันหมุนนานแบบนี้ล่ะ!” โรสกำมือแน่นจนสั่น ส่วนต้นข้าวได้แต่ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าซีดเผือดด้วยความลุ้นระทึก

“เต้าหู้... เปิดของมึงก่อนเลย” น้ำปั่นยื่นสมาร์ทโฟนให้ด้วยมือที่สั่นเทา

“ถ้าคนเก่งอย่างมึงติด พวกกูก็มีหวัง”

เต้าหู้รับโทรศัพท์มาถือไว้ ความเย็นเฉียบแล่นพล่านไปถึงปลายนิ้ว เขาค่อย ๆ กรอกรหัสผู้สมัครอย่างช้า ๆ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เมื่อนิ้วหัวแม่มือกดลงบนคำว่า “ตรวจสอบผล”หน้าเว็บที่เคยหมุนค้างค่อย ๆ โหลดข้อมูลขึ้นมา ปรากฏข้อความตัวหนาชัดเจนว่า...

[ ยินดีด้วย คุณสอบติดคณะบัญชีและบริหารธุรกิจ ]

ความเงียบปกคลุมห้องอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงกรีดร้องด้วยความดีใจจะระเบิดออกมาพร้อมกันจนแสบแก้วหู

“กรี๊ดดดดด! ไอ้หู้ติดแล้ว!”

น้ำปั่นรีบคว้าเครื่องตัวเองมาเช็ก ตามด้วยคนอื่น ๆ ทีละคน และในวินาทีต่อมา น้ำตาแห่งความสุขก็รินไหล เมื่อพบว่าชื่อของพวกเขาทั้งห้าคนเรียงรายอยู่ในรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าศึกษาที่เดียวกัน

พวกเขากอดกันกลมแน่น ท่ามกลางความโล่งอก ความสำเร็จครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของวิชาการ แต่มันคือชัยชนะของมิตรภาพที่พวกเขาบ่มเพาะมาด้วยกัน

.

.

.

เช้าวันแรกของการเปิดภาคเรียน แสงแดด

อ่อน ๆ สะท้อนผ่านกระจกรถบัส เผยให้เห็นทิวทัศน์ของรั้วมหาวิทยาลัยที่ดูโอ่อ่า เต้าหู้ในชุดนักศึกษาใหม่เอี่ยมจัดระเบียบเสื้อผ้าด้วยความประหม่า เขาเหม่อมองป้ายชื่อคณะพลางหวนคิดถึงวันที่เหนื่อยยาก

ต้นข้าวเดินเข้ามาโอบไหล่เขาไว้

“หู้... ดูนั่นสิ ความฝันของเราเป็นจริงแล้วนะ”

เต้าหู้คลี่ยิ้มบาง ๆ ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นเข้าสู่หัวใจ

“เราไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเป็นจริงได้ขนาดนี้ ถ้าไม่มีพวกแก... เราคงมาไม่ถึงตรงนี้หรอก”

“โอ๊ย ซึ้งเกินไปแล้ว!” บันนี่แสร้งปาดน้ำตา

“คืนนี้เตรียมตัวเลยนะ ห้ามปฏิเสธคำชวนไปฉลองเด็ดขาด!”

“จัดไป! เราจะเที่ยวให้ลืมไปเลยว่าเคยอ่านหนังสือจนโต้รุ่ง!” โรสประกาศกร้าวด้วยความคึกคัก

เสียงหัวเราะของทั้งห้าคนดังประสานไปกับสายลมยามเช้า เส้นทางใหม่ที่เต็มไปด้วยเรื่องราวที่คาดไม่ถึงกำลังเริ่มต้นขึ้นสำหรับเต้าหู้... เด็กหนุ่มผู้เงียบขรึมและขี้อาย โลกใบใหญ่แห่งนี้อาจดูน่าหวั่นเกรงในคราแรก แต่ตราบใดที่มีเพื่อนที่รักอยู่เคียงข้าง เขาก็พร้อมจะก้าวเดินไปข้างหน้า

ทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาวไปสู่ตึกคณะบัญชีเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน เสียงพูดคุยและเสียงรองเท้ากระทบพื้นดังก้องไปทั่วบริเวณ เต้าหู้กระชับสายสะพายกระเป๋าเป้แน่นขึ้นเล็กน้อย เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงมดตัวจ้อยในอาณาจักรที่กว้างใหญ่แห่งนี้

"ตึกคณะเราอลังการมากเลยอะแก ดูสิ... เสานั่นสูงอย่างกับในหนังเลย" บันนี่เอ่ยชมพลางใช้มือป้องหน้าผากแหงนมองสถาปัตยกรรมตรงหน้าอย่างตื่นตาตื่นใจ

"เลิกทำตัวเป็นบ้านนอกเข้ากรุงได้แล้วยัยบันนี่ เดินเร็ว ๆ เดี๋ยวเราไปลงทะเบียนสาย" โรสสะกิดแขนเพื่อนพลางก้มเช็กตารางในมือถืออย่างคล่องแคล่ว

ระหว่างที่เดินผ่านลานเอนกประสงค์ที่มีซุ้มกิจกรรมของรุ่นพี่ตั้งเรียงราย เต้าหู้กลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่าง เขาหยุดเดินกะทันหันจนน้ำปั่นที่เดินตามมาเกือบชนหลัง

"มีอะไรเหรอหู้?" น้ำปั่นถาม

เต้าหู้ไม่ได้ตอบในทันที ดวงตาคู่นั้นจ้องมองไปที่บอร์ดประกาศกิจกรรมรับน้องขนาดใหญ่ แสงแดดรำไรตกกระทบที่ใบหน้าของชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังยืนแจกใบปลิวอยู่ตรงนั้น เขาดูโดดเด่นท่ามกลางฝูงชน ไม่ใช่เพียงเพราะความสูงโปร่งหรือใบหน้าที่คมเข้ม แต่เป็นรังสีบางอย่างที่ดูนิ่งสงบ

เหมือนโชคชะตาเล่นตลก ชายหนุ่มคนนั้นหันมาสบตากับเต้าหู้พอดีหัวใจของเต้าหู้กระตุกวูบหนึ่งอย่างไร้สาเหตุ ความรู้สึกประหม่าที่เคยมีต่อมหาวิทยาลัยกลายเป็นความรู้สึกอุ่นวาบที่ข้างแก้ม เขาขยับแว่นสายตาด้วยความประหม่าก่อนจะรีบก้มหน้าลงมองปลายเท้าตัวเองทันที

"หู้! ไปเร็ว เพื่อนเรียกแล้ว!" ต้นข้าวตะโกนเรียกจากข้างหน้า

"อะ... อื้อ ไปเดี๋ยวนี้แหละ"เต้าหู้รีบเร่งฝีเท้าตามกลุ่มเพื่อนไป ทิ้งให้ความสงสัยเล็ก ๆ ก่อตัวขึ้นในใจว่าทำไมเพียงแค่สายตาคู่หนึ่ง ถึงทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเงียบเสียงลงได้ชั่วขณะ

หลังจากผ่านช่วงเวลาวุ่นวายของการปฐมนิเทศและลงทะเบียนเรียนเสร็จสิ้น ทั้งห้าคนก็มานั่งแหมะอยู่บนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างตึกคณะ ลมพัดโชยมาอ่อน ๆ พอให้คลายความเหนอะหนะจากไอแดด

"วิชาแรกของพรุ่งนี้... บัญชีเบื้องต้นใครอย่าสายนะ" ต้นข้าวเตือนเสียงเข้มพลางขีดฆ่าสิ่งที่ต้องทำในสมุดจด

"รับทราบค่ะคุณแม่" บันนี่รับคำเสียงอ่อย

"แต่ตอนนี้ขอสารภาพตามตรงว่า... หิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้วนะ"

"งั้นไปหาอะไรกินแถวหน้ามอไหม เห็นรุ่นพี่บอกว่ามีร้านลับรสเด็ดเพียบ" โรสเสนอไอเดีย ซึ่งทุกคนเห็นดีเห็นงามด้วยทันที

ขณะที่กลุ่มเพื่อนกำลังลุกขึ้นเตรียมตัวเคลื่อนย้าย เต้าหู้กลับเหลือบไปเห็นใบปลิวสีฟ้าสดใสที่ร่วงอยู่ข้างม้านั่ง เขาก้มลงหยิบมันขึ้นมาดู ข้อความในนั้นเขียนว่า "ชมรมดนตรีสากลเปิดรับสมาชิกใหม่" ในมุมเล็ก ๆ ของใบปลิว มีลายเซ็นลายมือขยุกขยิกที่อ่านได้ใจความว่า

'แล้วพบกันที่ห้องกิจกรรมชั้น 4'

เต้าหู้พับใบปลิวนั้นใส่กระเป๋ากางเกงอย่างเงียบเชียบ เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่คนกล้าแสดงออก และการเรียนบัญชีก็ดูจะห่างไกลจากเสียงดนตรีอยู่มาก แต่ความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่กลับกระตุ้นให้เขาอยากลองทำอะไรที่นอกเหนือจากกรอบเดิม ๆ ดูบ้าง

"หู้ มัวแต่เหม่ออะไร ไปเร็ว!" น้ำปั่นกวักมือเรียก

"อื้อ ไปแล้ว ๆ"เขายิ้มให้เพื่อน ๆ พลางก้าวเดินออกจากเขตรั้วคณะไปพร้อมกับมิตรภาพที่คุ้นเคย