ตอนที่ 2 ไปฉลองกัน

ตอนที่ 2 ไปฉลองกัน

หลังจากเสร็จสิ้นความวุ่นวายในวันแรกของการลงทะเบียนเรียน เต้าหู้เดินออกจากตึกคณะพร้อมกระเป๋าเป้ใบเก่งที่อัดแน่นไปด้วยเอกสารรับน้องใหม่ แม้จะเหนื่อยล้าจนอยากทิ้งตัวลงนอน แต่หัวใจกลับเบาสบายขึ้นเมื่อก้าวผ่านวันแรกมาได้สำเร็จ

“เฮ้ย! ไปฉลองกันหน่อยไหม วันนี้รอดมาได้ก็ถือว่าเก่งมากแล้วนะพวกเรา” โรสเอ่ยขึ้นพลางกวาดต้อนเพื่อน ๆ ไปทางลานจอดรถด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่า

“เห็นว่ามีคลับเปิดใหม่ชื่อ ‘Neon Reverie’ ด้วยนะแก ตกแต่งหรูหรามาก พรีเมียมสุด ๆ!” บันนี่เสริมพร้อมสะบัดผมยาวสลวย ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น

“แต่เราว่า... กลับไปอ่านชีทเตรียมตัวดีกว่าไหม คาบแรกพรุ่งนี้มีคณิตศาสตร์บัญชีด้วยนะ” เต้าหู้เอ่ยท้วงเสียงแผ่ว สองมือกอดสายกระเป๋าเป้แน่น

“แกจะบ้าเหรอเต้าหู้!” น้ำปั่นเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อหู

“วันนี้วันแรกนะเว้ยเพื่อนรัก ขอให้พวกเราได้สัมผัสชีวิตวัยรุ่นบ้างเถอะ!”

“นั่นสิ ถ้าแกไม่ไป พวกเราจะงอนจริง ๆ ด้วยนะ” ต้นข้าวทำแก้มป่องพลางชูนิ้วก้อยขึ้นตรงหน้า

เต้าหู้มองใบหน้าออดอ้อนของเพื่อนทั้งสี่คนแล้วก็ได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ เขารู้ตัวดีว่ามักจะพ่ายแพ้ให้กับความหวังดีและความสดใสของเพื่อนกลุ่มนี้เสมอ

“...โอเค ก็ได้” เขาตอบรับในที่สุด ทำให้เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจดังลั่นไปทั่วบริเวณ

โลกอีกใบใต้แสงนีออน

เวลา 21.48 น. คลับ Neon Reverie

ตัวอาคารสีดำสนิทตัดกับเส้นไฟนีออนที่ไล่เฉดสีจากม่วงเข้มไปสู่สีฟ้าครามอย่างประณีต แสงสีเหล่านั้นสว่างวาบสะท้อนกับกระจกอาคารดูหรูหราลุ่มลึก ผู้คนมากมายในชุดแต่งกายจัดเต็มก้าวลงจากรถยนต์คันหรูที่มาจอดเรียงรายหน้าร้านอย่างคึกคัก

บันนี่อยู่ในชุดเดรสซีทรูบางเบาที่เน้นส่วนโค้งเว้า น้ำปั่นสวมเชิ้ตสีดำเข้ารูปดูภูมิฐาน ส่วนต้นข้าวกับโรสก็แต่งตัวสวยสะดุดตาเหมือนกำลังจะไปชมคอนเสิร์ตศิลปินระดับโลก แล้วสายตาทุกคู่ก็วนกลับมาหยุดที่หนุ่มน้อยร่างบางเพียงคนเดียว

“...แกจะใส่กางเกงขาสั้นกับเชิ้ตขาวสะอาดตาแบบนี้จริง ๆ ดิ?” โรสถามพลางมองเต้าหู้ที่ดูเหมือนเด็กนักเรียนหลุดเข้าไปในงานเลี้ยงสังสรรค์ของผู้ใหญ่

“อ้าว... ก็เรามีเสื้อผ้าแบบนี้มากที่สุดนี่นา” เต้าหู้เกาหัวแก้เก้อ ใบหน้าขาวนวลเริ่มขึ้นสีแดงจาง ๆ ด้วยความประหม่า

“แต่น่ารักดีนะ เหมือนลูกหมาน้อยที่หลงเข้าไปในป่าลึกเลย” บันนี่ยิ้มกว้างอย่างเอ็นดู

เมื่อก้าวเข้าสู่ภายใน บรรยากาศกลับกลายเป็นอีกโลกหนึ่ง แสงไฟกะพริบวิบวับสลับไปมาตามจังหวะเพลง เสียงเบสหนักหน่วงกระแทกเข้าที่หน้าอกจนรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงอบอวลในอากาศ เต้าหู้ขยับเข้าไปเกาะแขนบันนี่ไว้แน่น ใจดวงน้อยเต้นระรัวกับสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย

“โต๊ะเราอยู่ทางนี้!” น้ำปั่นผายมือไปทางโซฟาหนังบุนุ่มใกล้กับเคาน์เตอร์บาร์ยาว

เครื่องดื่มหลากสีสันถูกลำเลียงมาวางตรงหน้าทันที

“เอาอะไรดีเต้าหู้?” ต้นข้าวถามขณะชะโงกหน้าฝ่าเสียงดนตรี

“เอา... โค้ก” เขาตอบกลับทันควัน พร้อมทำหน้าจริงจังประกอบ

“ไม่ลองอะไรที่ดื่มง่าย ๆ หน่อยเหรอ?” บันนี่ขยิบตาเย้าแหย่

“ไม่ดีกว่า เราไม่ถนัดเรื่องพวกนี้เลย แล้วก็คออ่อนมากด้วย” พูดจบเขาก็รีบคว้าแก้วโค้กขึ้นมากอดไว้แน่น

เวลาผ่านไป เสียงเพลงเริ่มเร่งจังหวะเร้าอารมณ์มากขึ้น เพื่อนในโต๊ะเริ่มขยับร่างกายตามจังหวะอย่างสนุกสนาน บ้างก็หัวเราะร่าเริงตามฤทธิ์ของเครื่องดื่ม เต้าหู้ทำเพียงยิ้มน้อย ๆ นั่งสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ คอยระวังไม่ให้ใครเดินมาเบียดเสียดใกล้เกินไป

“เราไปเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่งนะ” เขาหันไปกระซิบ บอกโรสที่อยู่ใกล้ที่สุด

“เออ อย่าเดินหลงหายไปล่ะ!”

เต้าหู้พยักหน้าแล้วค่อย ๆ แทรกตัวผ่านฝูงชนที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพก เขาพยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนจะเดินเข้าสู่พื้นที่ห้องน้ำอย่างเงียบเชียบระหว่างทางเดินกลับจากห้องน้ำที่เป็นมุมอับสายตา

“น้องครับ... น่ารักจังเลย มาคนเดียวเหรอ?”

เสียงทุ้มพร่าของชายแปลกหน้าคนหนึ่งดังขึ้นข้างหู ก่อนที่เจ้าตัวจะขยับออกมาจากเงามืดหลังเสาต้นใหญ่ มือหนาเอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเต้าหู้ฉับพลัน

“อะ... เอ่อ ขอโทษครับ ผมรีบกลับไปหาเพื่อน” เต้าหู้สะดุ้งสุดตัว พยายามขืนแขนออกตามสัญชาตญาณ แต่แรงบีบที่ข้อมือกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

“ไปนั่งดื่มกับพี่สักแก้วก่อนสิ เดี๋ยวพี่ดูแลเองนะคนดี” ชายคนนั้นพูดพลางขยับตัวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึก มืออีกข้างเริ่มเลื่อนต่ำลงมาที่แผ่นหลังอย่างถือวิสาสะ

หัวใจของเต้าหู้หล่นวูบ ความหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่างจนมือไม้สั่นเทา

“ปล่อยผมเถอะครับ...!”

“อย่าดื้อสิ บอกว่าให้ไปด้ว...”

“มึง... อยากตายรึไง?”

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวาย มันเป็นเสียงที่นิ่งเรียบแต่กลับให้ความรู้สึกกดดัน เต้าหู้เงยหน้าขึ้นมองด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า

คณินยืนเด่นเป็นสง่าอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าคมคายเรียบเฉย แววตาคมดุจ้องเขม็งไปยังชายแปลกหน้าด้วยความคุกคาม เขาอยู่ในชุดเชิ้ตสีดำสนิท พับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดที่พาดผ่านท่อนแขนแข็งแรง

ชายที่กำลังลวนลามเต้าหู้หน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น

“กะ... เฮีย! ผมไม่รู้ว่าเด็กคนนี้เป็นคนของ...”

“กูถามว่าอยากตายรึไง?”คำพูดสั้น ๆ นั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็ง ไม่ต้องรอให้จบประโยคดี การ์ดร่างใหญ่สองคนก็รุดเข้ามาลากตัวชายคนนั้นออกไปจากบริเวณนั้นทันที

“จัดให้หนัก” คณินสั่งเสียงเรียบ

เต้าหู้ยืนตัวสั่นเทา มือกำชายเสื้อตัวเองแน่น น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนแก้มโดยไม่อาจห้ามได้ คณินขยับเท้าก้าวเข้ามาหาช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดความแข็งกร้าวลง

“ไม่เป็นไรแล้ว”คำปลอบโยนนั้นสั้นกระชับ ทว่ากลับหนักแน่นและอบอุ่นพอที่จะทำให้เต้าหู้พยักหน้ารับทั้งน้ำตา เขาความรู้สึกปลอดภัยเริ่มไหลย้อนกลับเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัว

คณินจ้องมองคนตัวเล็กตรงหน้าที่กำลังสะอื้นเบา ๆ อยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางบันได

“ขึ้นไปดาดฟ้ากัน เดี๋ยวจะได้ไปสงบสติอารมณ์ก่อน”

บนดาดฟ้าของ Neon Reverie ท่ามกลางความสูงที่ตัดขาดจากความวุ่นวายเบื้องล่าง ลมกลางคืนพัดโชยมาปะทะผิวหน้า หอบเอาความเย็นเยือกมาช่วยปลอบประโลมหัวใจที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญมาจนอ่อนล้า วิวเมืองหลวงยามราตรีทอประกายระยิบระยับราวกับผืนกำมะหยี่สีดำที่ถูกโรยด้วยเพชรเม็ดละเอียด แสงไฟเหล่านั้นดึงดูดสายตาให้หลุดลอยไปกับความเวิ้งว้าง ช่วยให้บรรยากาศโดยรอบสงบลงอย่างไม่น่าเชื่อ

แสงจันทร์นวลตาอาบไล้เสี้ยวหน้าคมคายของ คณิน ที่ยืนพิงขอบกั้นดาดฟ้าด้วยท่าทีสุขุมลุ่มลึก เขาคีบบุหรี่ขึ้นสูบอย่างเชื่องช้า กลุ่มควันสีเทาจางลอยละล่องไปตามแรงลมก่อนจะเลือนหายไปในความมืด ดวงตาคมปลาบทอดมองออกไปไกลแสนไกล ราวกับมีเรื่องราวมากมายซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งเฉยนั้น

เต้าหู้นั่งตัวลีบอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเล็กใกล้ ๆ พยายามหดตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาลอบมองชายหนุ่มผ่านเงามืดด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก กลิ่นบุหรี่ที่ลอยมาตามลมนั้น ปกติเขาจะรู้สึกเหม็นจนต้องเบือนหน้าหนี

ทว่าในวินาทีที่หัวใจยังคงสั่นไหวด้วยความกลัว กลิ่นนี้กลับให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ราวกับเป็นเครื่องหมายยืนยันว่าบุคคลที่เพิ่งช่วยชีวิตเขาไว้ยังคงยืนอยู่ตรงนี้ ไม่ได้หายไปไหน

“ขอบคุณ... ที่ช่วยผมไว้นะครับ”เต้าหู้รวบรวมความกล้าเอ่ยออกมาเบา ๆ พร้อมพนมมือไหว้ด้วยความซาบซึ้งจากใจจริง น้ำเสียงของเขายังคงสั่นเครือและแฝงไปด้วยความประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

คณินชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมามอง เขาดับบุหรี่ด้วยปลายเท้าอย่างช้า ๆ ท่าทางนั้นดูดิบเถื่อนแต่กลับเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อย่างลึกลับ เขาขยับตัวพิงแผ่นหลังกว้างเข้ากับผนังดาดฟ้า จ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ดูน่าสงสาร

“เราชื่ออะไรล่ะ?”น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเรียบเรื่อย ทว่ากลับมีอำนาจบางอย่างที่ทำให้คนฟังต้องตั้งใจฟัง

“เต้าหู้ครับ...”เขาตอบเสียงแผ่ว พลางช้อนสายตาขึ้นมองเพียงครู่เดียวก่อนจะรีบหลบสายตาคมคู่นั้นไปทางอื่น

“แล้วทำไมถึงมาที่แบบนี้ ดูไม่เห็นจะเหมาะกับเราเลย”คณินถามพลางกวาดสายตามองการแต่งตัวที่ดูเรียบง่ายและสะอาดสะอ้านของคนตรงหน้า ซึ่งมันช่างย้อนแย้งกับแสงสีและความฉูดฉาดของสถานที่แห่งนี้เหลือเกิน

เต้าหู้ก้มหน้าลงมองมือตัวเองที่ประสานกันแน่นบนตัก

“เพื่อนชวนมาครับ... ผมไม่อยากขัดใจเพื่อน”

คณินนิ่งไป ไม่ได้เอ่ยคำตำหนิหรือสั่งสอนอย่างที่เต้าหู้กังวล เขาเพียงแค่จ้องมองความบริสุทธิ์เดียงสาที่ฉายชัดผ่านท่าทางและคำพูดนั้นด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ความเงียบระหว่างคนสองคนถูกเติมเต็มด้วยเสียงลมพัดผ่านเบา ๆ ก่อนที่ชายหนุ่มจะขยับตัวแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม

“ลงไปหาเพื่อนเถอะ เดี๋ยวพวกนั้นจะเป็นห่วงเอา”

คำพูดนั้นคล้ายเป็นคำสั่งทว่าแฝงไปด้วยความห่วงใยลึก ๆ เต้าหู้พยักหน้าอย่างว่าง่ายราวกับเด็กน้อยที่เชื่อฟังผู้ใหญ่ เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วเดินตามหลังแผ่นหลังกว้างที่ดูแข็งแกร่งและมั่นคงนั้นไปเงียบ ๆ ตลอดทางเดินลงสู่เบื้องล่าง เขาไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกมาอีก มีเพียงเสียงหัวใจที่ยังคงเต้นผิดจังหวะ และความทรงจำเกี่ยวกับกลิ่นบุหรี่นั้นที่เริ่มสลักลึกลงในใจทีละน้อยอย่างไม่รู้ตัว

ทันทีที่ฝีเท้าเล็กก้าวพ้นจากทางหนีไฟกลับมายังพื้นที่ส่วนกลาง แรงกดดันจากความวุ่นวายรอบข้างก็ดูจะเบาบางลงเมื่อเทียบกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเผชิญมา เพื่อนทั้งสี่คนซึ่งนั่งกระสับกระส่ายอยู่ก่อนแล้ว ต่างพุ่งตัวเข้ามาหาเขาแทบจะพร้อมกันด้วยความตระหนกที่ฉายชัดบนใบหน้า

“เฮ้ยหู้! หายไปไหนมาน่ะ นานมากจนพวกเราจะเดินไปตามอยู่แล้วนะ!”

โรสเป็นคนแรกที่โพล่งขึ้นมาพร้อมคว้าไหล่เขาไว้แน่น แววตาที่เคยมั่นใจตอนนี้สั่นระริกด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด เต้าหู้เม้มริมฝีปากที่สั่นเทาของตัวเองไว้แน่น เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมา ก่อนจะค่อย ๆ เล่าเหตุการณ์อัน

ที่เกิดขึ้นบริเวณหน้าห้องน้ำด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นพร่า

“เรา... เราเจอคนลวนลามมา แต่ว่ามีคุณคนหนึ่งเขาเข้ามาช่วยเอาไว้ได้ทันพอดี”

สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรื่นเริงรอบโต๊ะกลับเงียบกริบลงทันตาเห็น ราวกับมีใครบางคนกดปุ่มหยุดเสียงเพลงและเสียงหัวเราะลงในพริบตา ความสนุกสนานที่เคยอบอวลอยู่จางหายไปจนเหลือเพียงความเย็นยะเยือกและความรู้สึกผิดที่กัดกินใจเพื่อนทุกคน

“กลับกันเลยไหม!”ต้นข้าวลุกขึ้นยืนพรวดพราดด้วยแรงอารมณ์ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความโกรธแค้นต่อสิ่งที่เพื่อนต้องเจอ ผสมปนเปไปกับความห่วงใยจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว

“เออ กลับเถอะ ไม่ต้องอยู่มันแล้วสถานที่แบบนี้!”บันนี่ขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม มือที่เคยถือแก้วเครื่องดื่มวางลงบนโต๊ะอย่างแรงด้วยความฉุนเฉียว เธอโกรธตัวเองที่ชวนเพื่อนมาเผชิญอันตรายในคืนนี้

ท่ามกลางเสียงพูดคุยของเพื่อน ๆ ที่พยายามจะพาเขาออกจากคลับแห่งนี้ เต้าหู้กลับยังคงนั่งนิ่ง หัวใจดวงน้อยยังคงเต้นระรัวแรงไม่ยอมสงบลงง่าย ๆ ทว่าความรู้สึกในตอนนี้กลับเริ่มบิดเบี้ยวและเปลี่ยนทิศทางไปอย่างน่าประหลาด

มันไม่ใช่ความหวาดกลัวที่สั่นประสาทเหมือนตอนแรก แต่มันกลายเป็นความกระวนกระวายใจที่ยากจะอธิบาย... ความรู้สึกวูบโหวงโหมกระหน่ำขึ้นมาในอก เมื่อเขาเพิ่งตระหนักได้ว่า ในช่วงเวลาของความวุ่นวายนั้น เขาทำได้เพียงแค่กล่าวขอบคุณ แต่กลับยังไม่ทันได้เอ่ยถามแม้แต่ชื่อจริงของผู้ชายคนที่ยื่นมือเข้ามาฉุดเขาขึ้นจากความกลัว

ภาพของชายหนุ่มเจ้าของกลิ่นบุหรี่ที่ติดตรึงอยู่ในโสตประสาท น้ำเสียงทุ้มลึกที่แม้จะดูดุดันแต่กลับแฝงไปด้วยพลัง และคำพูดสั้น ๆ เพียงไม่กี่คำที่ยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ในหูราวกับมนต์สะกด..."ไม่เป็นไรแล้ว"ประโยคเรียบง่ายนั้นกลับทรงพลานุภาพยิ่งกว่าสิ่งใด มันไม่ได้เพียงแค่ปลอบประโลม แต่กลับสลักลึกเข้าไปในความทรงจำของเต้าหู้ จนทำให้ความมืดมิดในคืนนี้ดูจะพร่าเลือนไป