บทที่ 13 กระท่อมน้อยในซอกเขา

เวลาสองทุ่มกว่า ท้องฟ้าเป็นสีนิลสนิทดุจเป็นผืนเดียวกันกับน้ำทะเล แสงไฟต้องคลื่นสะท้อนเป็นพรายระยิบระยับ ท่ามกลางความเวิ้งว้างได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์จากเรือลำสีขาว

"เด็กบ้า! ถ้าเจอจะจับตีให้เข็ด!"

เสียงห้าวสบถอย่างหัวเสียปนกับความกังวล แม้พิณตะวันจะคุ้นเคยกับทะเลแถบนี้เป็นอย่างดี แต่ก็เป็นเพียงแค่ผู้หญิง เวลากลางวันกับกลางคืนมันก็ต่างกันมาก อันตรายจากท้องทะเลนั้นมีอยู่ตลอดเวลา รวมถึงอันตรายจากมนุษย์ด้วยกันเองด้วย แม้ว่าในรัศมีของเกาะรังนางในความดูแลของตระกูลอิสรีพัฒน์ จะไม่มีเรื่องร้ายแรงบ่อยเหมือนหมู่เกาะห่างออกไปที่มีการขโมยรังนกและมีความขัดแย้งกันตามฤดูกาลเก็บรังนก แต่ก็ไม่อาจไว้วางใจอะไรได้ เบื้องบนคือฟ้า เบื้องล่างคือน้ำ และท่ามกลางระหว่างก็คือภัยจากมนุษย์

ชายหนุ่มขับเรือออกไปไกลจากเกาะในรัศมีสิบกิโลเมตรแล้ววนไปโดยรอบ แต่ก็ยากจะมองหา ไอลวิลกลับเข้ามาบนเกาะเวลาสี่ทุมครึ่ง ใบหน้าคมเข้มเครียดขรึม ตรงหน้าหาดมีร่างของหัวหน้าคนงานรอเขาอยู่ ชายหนุ่มกระโดดลงจากเรือก้าวขึ้นไปบนฝั่ง

"เจอตัวไหม"

เสียงห้าวตะโกนถามออกไปทันที

"ไม่เจอตัวครับ แต่เจอเรือ ปรากฏว่าตะวันเอาเรือไปให้ตามั่นดูตรงกาบให้ ผมลืมไปว่าครั้งก่อนมันมีรอยแตก ตะวันคงจะจำได้เลยเอาไปไว้ที่ตามั่น แต่ตัวไม่รู้ไปไหน ตามั่นบอกว่าเอาไปให้ตอนประมาณสามโมงโน่นแล้ว"

วัฒน์กล่าว น้ำเสียงฟังดูยังกังวลแต่ก็ไม่มากเท่าครั้งแรก เพราะถึงอย่างไรก็คิดว่าพิณตะวันจะอยู่ในบริเวณเกาะนี้เอง อาจจะเป็นบ้านของใครสักแห่ง

ไอลวิลพยักหน้ารับทราบ รู้สึกเช่นเดียวกับวัฒน์ ตราบใดที่พิณตะวันยังอยู่บนเกาะ ก็ถือว่าโอเค เพราะทุกตารางนิ้วในหมู่บ้านแห่งนี้ไม่มีที่ไหนที่เจ้าตัวจะไม่รู้จักคุ้นเคย แม้แต่เกาะรังนก ซึ่งอยู่ด้านหลัง มีสันเขาหินปูนเชื่อมกับหมู่บ้านชาวเลแห่งนี้ ซึ่งปกติมีธรรมเนียมปฏิบัติคือห้ามไม่ให้ผู้หญิงเข้าไปในถ้ำอย่างเด็ดขาด แต่สำหรับที่นี่ มีเพียงพิณตะวันเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปได้ เพราะเจ้าตัวเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงช่วยนายหัวมาตั้งแต่อายุสิบสามปี และติดตามพ่อซึ่งเป็นคนรับผิดชอบเป็นหูเป็นตาในการเฝ้ารักษาความปลอดภัยของถ้ำ

ในฤดูที่นกนางแอ่นทำรัง ซึ่งปีหนึ่งจะมี 3 ครั้ง แต่ละแห่งเวลาจะไม่เหมือนกันแต่ก็ใกล้เคียงกัน สำหรับเกาะรังนางแห่งนี้ การเก็บรังนกนั้น ครั้งที่ 1 คือช่วงมกราคม-ต้นกุมภาพันธ์ ซึ่งถือเป็นช่วงที่รังนกมีคุณภาพดีที่สุด ครั้งที่ 2 คือช่วงกลางเดือนมีนาคม หลังจากนั้นก็จะปล่อยให้นกทำรังและวางไข่ จะเก็บอีกทีเป็นครั้งที่ 3 คือ ช่วงเดือนกรกฎาคม ซึ่งเป็นช่วงที่ลูกนกโตเต็มที่และพร้อมจะออกจากรัง และนกเหล่านี้จะบินกลับมาอีกครั้งในเดือนธันวาคมของทุกปี

เวลานี้ต้นเดือนมีนาคม อีกไม่กี่วันจะได้เวลาเก็บรังเป็นครั้งที่สอง ซึ่งช่วงนี้ คนงานจะคอยเข้มงวดดูแลรักษาความปลอดภัยของถ้ำรังนกเป็นพิเศษ เพราะอาจจะมี โจรรังนก เข้าไปขโมยรังได้ แต่เท่าที่ผ่านมายังไม่เคยเกิดขึ้น เพราะที่นี่มีอาวุธและมีการป้องกันอย่างเข้มงวด ชาวเลหมู่เกาะรังนางนั้นมีความรักสามัคคีและอยู่กันอย่างเป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆ เพราะมีผู้นำคือนายหัวที่เป็นที่พึ่งทางใจและเป็นผู้นำที่แข็งแกร่งให้อุ่นใจได้ ผู้ใหญ่บ้านและครูใหญ่ก็เป็นตัวอย่างที่ดี ทำให้ชาวเลแห่งนี้อยู่กันอย่างสงบสุขเสมอมา

"เดี๋ยวฉันจะกลับไปดูที่บ้าน เผื่อจะกลับมาแล้ว" ไอลวิลกล่าว

"ครับนายหัว แต่ผมคิดว่าตะวันคงจะปลอดภัยดี นายหัวไม่ต้องกังวลมากไป"

คนเป็นพ่อเอ่ยกับนายหัว... เพราะทราบดีว่านายหัวเป็นห่วงพิณตะวันเสมอ ในฐานะเด็กในปกครองและมือขวา แม้นายหัวจะดุและเข้มงวดกับพิณตะวัน แต่ก็เพราะความปรารถนาดี วัฒน์นั้นรักลูกสาวมาก แต่รู้ว่าลูกสาวเป็นคนที่เอาตัวรอดได้เก่งถ้าอยู่ในสถานที่ที่คุ้นเคย อย่างเกาะแห่งนี้ แต่ถ้าไปอยู่บนฝั่งนั่นแหละ ที่วัฒน์จะเป็นห่วง ดังนั้นเขากับจินดาจึงไม่เคยเคี่ยวเข็ญให้ตะวันไปเรียนหนังสือบนแผ่นดินใหญ่

"ฉันคุยกับเขาว่าจะส่งไปเรียนที่บนฝั่ง เขาคงจะโกรธและงอนตามเคย เดินหนีไปซะดื้อๆ"

นายหัวเอ่ยพลางถอนหายใจ วัฒน์เข้าใจถึงความหวังดีที่นายหัววิลมีต่อลูกสาว... นายหัวเป็นฝรั่ง เชื่อในระบบการศึกษาสมัยใหม่และอยากให้พิณตะวันได้เห็นโลกกว้าง แต่เจ้าตัวกลับคิดแตกต่าง...พิณตะวันพบความสุขและพบว่าตัวเองต้องการอะไร จึงไม่ต้องการขวนขวายให้มากไปกว่านี้ วัฒน์เองก็หวังว่าเขาคงจะไม่ใช่พ่อที่เห็นแก่ตัวจนเกินไปที่เขาเองก็ไม่ส่งเสริมให้ลูกไปเรียนไกลๆ แต่ก็ไม่ต้องการพูดตรงๆ กับนายหัว วัฒน์กับจินดาทิ้งทุกอย่างให้เป็นการตัดสินใจของลูกมานานแล้ว... พิณตะวันมีความสุขแบบไหน พวกเขาก็พร้อมจะสนับสนุนเสมอ

"ผมคิดว่าเขาอาจจะไปที่ถ้ำรังนกหรือเปล่านะครับนายหัว เพราะตอนบ่ายเห็นคุยกับพวกไอ้อิ่มกับไอ้เอิบ"

วัฒน์เอ่ยเมื่อนึกได้ อิ่มกับเอิบเป็นคนงานเก็บรังนกมือฉมังของเกาะนี้

"วัฒน์ไปพักเถอะ เดี๋ยวฉันจะลองขับรถเครื่องไปดู เมื่อกี้ก็ขับเรือไปทางนั้นเหมือนกัน แต่ไม่ได้ขึ้นไปบนถ้ำ"

ไอลวิลเอ่ย จากนั้นทั้งสองก็แยกย้ายกัน ชายหนุ่มกลับไปที่เรือนใหญ่ สวมกางเกงขายาวกับเสื้อแจ็คเก็ตสีดำ เอาน้ำและขนมแซนด์วิชใส่เป้ไปด้วยเผื่อไปเจอคนที่กำลังตามหาอยู่ และเจ้าหล่อนเกิดหิวขึ้นมา! ที่เกาะมีกระท่อมสำหรับคนนอนเฝ้าเกาะ ไอลวิลเองก็มีกระท่อมส่วนตัวอยู่ที่นั่น ระหว่างซอกเขาหินปูนที่มีพื้นที่ราบพอจะตั้งเสาสี่เสาได้

เวลาห้าทุ่ม เขาจอดรถไปตรงข้างทาง ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่จอดเป็นประจำ เพราะไม่ต้องการทำเสียงดังใกล้ถ้ำ เดินไปอีกประมาณแค่ร้อยกว่าเมตรก็ถึงกระท่อม พื้นที่ขนาดแคบแค่ 3-3 เมตร สูงจากพื้นแค่ศอกเดียว ไม่ต้องมีบันได ผลักประตู แต่ปรากฏว่ามันติด... เจ้าตัวดีอยู่ที่นี่เอง

"เปิดประตูหน่อย"

เสียงห้าวเอ่ยบอกคนที่อยู่ภายในเบาๆ เพราะรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงหรีดหริ่งเรไรและนกเค้าแมวที่ส่งเสียงร้องก้องเป็นระยะ

"มาทำไม"

เสียงคนข้างในถาม น้ำเสียงงัวเงีย

"จะมาเฝ้าถ้ำ"

"ตะวันเฝ้าอยู่ นายหัวกลับไปเหอะ"

น้ำเสียงหมางเมินและได้ยินเสียงลุกขึ้น ในกระท่อมมีที่นอนอยู่อันหนึ่งกับผ้าห่มนวมและมุ้งแบบตั้งได้คล้ายเต็นท์ ใช้ตะเกียงเจ้าพายุในการให้แสงสว่าง

"ห้าทุ่มกว่าแล้ว ฉันเหนื่อย เปิดประตูเร็ว"

เสียงสั่งติดห้วนและระอา สักครู่ประตูไม้ก็เปิดออก ตะเกียงเจ้าพายุส่องสว่าง ทำให้เห็นร่างโปร่งเพรียวสวมเสื้อยืดสีน้ำตาลกับกางเกงขาสั้นสีดำ ใบหน้ามึนตึง เจ้าตัวมุดกลับเข้าไปในมุ้งแล้วนอนหันหลังให้ทันที

ไอลวิลวางเป้ลง แล้วมุดเข้าไป ดึงซิปมุ้งรูดปิด ร่างใหญ่นอนหันหลังชนกับร่างเล็ก ต่างคนต่างนอนเงียบ ไอลวิลขยับเอื้อมมือไปดับตะเกียง ห้องแคบมืดลงไปถนัดใจ อากาศยามค่ำคืนกลางทะเล ลมพัดเย็นยะเยือก กระท่อมทำจากปีกไม้ที่มีอยู่บนเกาะ เสาไม้สี่ต้น พื้นเป็นไม้เช่นกัน หลังคามุงใบมะพร้าวที่สานเป็นตับ แม้จะขนาดเล็กแต่ก็สร้างอย่างแข็งแรงพอใช้

"โกรธฉันหรือ"

เสียงห้าวเอ่ยถามในความมืด ทั้งที่รู้อยู่แล้ว แต่ก็ถามเพราะต้องการพูดกับเด็กดื้อให้รู้เรื่อง คนที่นอนหันหลังให้เขานิ่งเงียบ ไอลวิลขยับร่างนอนหงาย ลืมตาโพลงมองไปที่หลังคามุ้งซึ่งก็ไม่ได้เห็นอะไร มันมืดมาก

"ตะวัน"

เขาเรียกชื่อ

"หือ"

เจ้าตัวทำเสียงขานรับในลำคอ

"พูดดีๆ"

เขาทำเสียงดุใส่ ดึงไหล่บางให้หันมานอนหงายเคียงกัน