บทที่ 2. ตอนที่ 1. ภูมิหลัง

ฟางเฟยเดินตามคนงานในบ้านของคุณปู่เกาซูว่าน มาที่ห้องทำงานที่อยู่ภายในตัวบ้าน ไม่ใช่ในศาลเจ้าแบบเมื่อตอนเช้า มีแม่บ้านนำขนมและน้ำชามาให้หญิงสาว 

“นายท่านอยู่ในสวน ขอคุณหนูรอสักครู่ค่ะ”

“ได้ค่ะไม่เป็นไร หนูมาถึงก่อนเวลานัด ไม่ได้บอกล่วงหน้าต้องขอโทษเช่นกันค่ะ”

แม่บ้านพยักหน้าแล้วส่งยิ้มให้เธอก่อนเดินออกไป

ในห้องทำงานคุณปู่ นอกจากโต๊ะทำงานที่มีปกติทั่วไป ยังมีภาพเขียน และภาพตัวอักษรจีนมงคลต่าง ๆ ยังมีชั้นวางอาวุธอยู่ที่มุมห้องด้วย ฟางเฟยรออยู่นานแต่ก็ยังไม่มีใครมา เธอเริ่มเดินสำรวจดูอาวุธต่าง ๆ ที่มีโชว์ในห้อง

“เธอสนใจอาวุธพวกนี้ด้วยเหรอ” คุณปู่เกาซูว่านเดินเข้ามาพร้อมกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้อันเล็ก

“หนูสนใจ ที่ดูสวยและเหมือนผ่านการใช้งานมาจริง ไม่ใช่แค่ของประดับตกแต่ง”

“ใช่ ทุกชิ้นผ่านการใช้งานมาจริง ๆ ฉันเป็นครูสอนเพลงดาบพวกนี้เอง ถ้าหนูสนใจฉันจะช่วยสอนให้”

“ขอบคุณค่ะคุณปู่ หนูคงถนัดร่ายรำมากกว่า แขนขาคงอ่อนแรงเกินกว่าจะใช้อาวุธ”

คุณปู่ยิ้มกว้างแล้วหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี 

“ตระกูลเราแบ่งออกเป็น 2 ฝ่ายมาแต่ครั้งอดีต ส่วนหนึ่งคือนักรบหรือผู้ทำลาย ส่วนหนึ่งคือผู้รักษาหรือผู้สร้าง แต่รวมกันแล้วก็คือผู้พิทักษ์”

“ผู้พิทักษ์ หนูไม่เคยรู้อะไรพวกนี้เลย คงเพราะครอบครัวเราย้ายไปอยู่ที่อื่น เลยไม่มีใครคิดพูดคุยถึงรายละเอียด”

“ถือว่าใช้ไม่ได้ น่าเสียดาย การที่ตระกูลเราได้รับพรจากสวรรค์ มันมีข้อแลกเปลี่ยนกันอยู่ ครอบครัวสายหนูไม่คิดกับเรื่องนี้คงมีผลเสียตามมา”

“ผลเสีย จะเกิดกับอะไรได้บ้างคะ”

“เคยได้รับ ก็ต้องรู้จักสูญเสีย” 

ฟางเฟยเงียบลง นึกย้อนหลังในเวลาหลายปีมานี้ ตระกูลเกาฝั่งของเธอต่างสูญเสียญาติผู้ใหญ่ จนกระทั้งถึงพ่อแม่ของเธอ ธุรกิจต่าง ๆ พี่น้องแย่งชิงกันด้วยความโลภ จนเธอเองรู้สึกเบื่อหน่าย จนเมื่อเสร็จงานศพพ่อแม่ก็ตัดสินใจแยกตัวออกมา ไม่อยากเข้าไปสู่วังวนธุรกิจที่วุ่นวายอีก

“ตระกูลเรามีที่มาที่ไปอย่างไงกันแน่คะ”

“เรื่องมันนานมาแล้ว ครั้งนั้นตระกูลเราลำบากยากจน ทั้งภัยแล้งทั้งโรคระบาด บรรพบุรุษเราได้ทำพิธีขอต่อสวรรค์ เพื่อทำการย้ายคนในตระกูล และชาวบ้านจำนวนหนึ่งลี้ภัยพิบัติในตอนนั้น โดยที่ไม่รู้เลยว่าการออกจากที่อยู่ในตอนนั้นจะเป็นอย่างไง หลังจากวันที่ทำการเซ้นไหว้ คืนนั้นมีฟ้าผ่าลงมากลางลานบ้านทั้งที่อากาศแล้ง ไม่มีฝนสักหยด ปรากฏคันฉ่องทองแดงนี้ตรงจุดที่ฟ้าผ่า รอยสายฟ้าชี้ให้เรามุ่งหน้าไปทิศตะวันออก บรรพบุรุษเราเชื่อแบบนั้น ระหว่างเดินทางลูกสาวคนโตของตระกูลเกาเกิดล้มป่วย ทั้งที่เป็นแม่ทัพร่วมรบกับผู้เป็นพ่อมาตลอด ไม่มีวี่แววว่าจะเจ็บไขได้ป่วย จนสุดท้ายขบวนอพยพได้พบกับทุ้งหญ้ากว้างใหญ่ ป่าไม้ธรรมชาติสมบูรณ์ สายน้ำใสไหลเย็น จึงเลือกสถานที่แห่งนั้นเป็นที่อยู่อาศัยและตั้งเป็นชุมชน เริ่มกิจการค้าขายและรับราชการเจริญรุ่งเรืองเรื่อยมา แต่ก็แลกด้วยการเจ็บไข้ได้ป่วยของบุตรสาวคนโต ผู้มีหน้าที่ถือคันฉ่องทองแดงจากสวรรค์จนกระทั้งรุ่นที่สาม ตระกูลเราได้จัดตั้งศาลเจ้าฮั่นยุหวี่ขึ้น ตามคำบอกเล่าของบุตรสาวคนที่จากไป เราถึงรักษาบุตรสาวคนโตในรุ่นต่อมาเอาไว้ได้”

“มิน่าหนูต้องไปไหว้ท่านทุกปีในวันเกิด”

“ก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าจะเกี่ยวข้องกันรึเปล่า แต่มันคือสิ่งที่สืบทอดกันมา บุตรชายในตระกูลต้องมี 1 คนที่ดูแลศาลเจ้า ในตอนแรกตระกูลเรายังไม่ใหญ่ ไม่มีฐานะมั่นคง ในตอนหลังอะไรเริ่มเข้าที่เข้าทาง ทุกอย่างถึงลงตัวและคลี่คลาย สายตระกูลฉันยึดหน้าที่ดูแลศาลอย่างเคร่งครัด แต่ทางตระกูลพี่สาวฉันไม่รู้ บางที่เหตุร้ายที่เกิดขึ้น อาจเพราะรุ่นก่อนนี้หายไป มาถึงหนูเป็นคนที่ 10 พอดี ไม่รู้ว่าจะเกิดเหตุอะไรรึเปล่า เพราะไม่มีบันทึกอะไรเอาไว้เลย เราใช้วิธีบอกเล่ากันปากต่อปาก บางทีข้อมูลอาจผิดพลาดบิดเบือนได้”