บทที่ 2. ตอนที่ 2. ภูมิหลัง

ฟางเฟยยกน้ำชาขึ้นดื่ม ตามคุณปู่เกาซูว่าน

“ถ้าหนูปลอดภัยดี จะเป็นคนบันทึกหลักฐานเองค่ะ”

“ฉันรู้แค่ว่า บรรพบุรุษเคยทำพิธีขอทางรอดต่อสวรรค์ แต่ข้อแลกเปลี่ยนที่สวรรค์ต้องการคืออะไร เรื่องนี้ไม่รู้ หนูบอกว่าพ่อแม่เสียตั้งแต่ปีที่แล้วงั้นเหรอ แล้วแบบนี้ในครอบครัว…”

“หนูมีพี่ชายอีกคนค่ะ แต่เขามีหน้าที่ดูแลกิจการต่อจากพ่อแม่ ส่วนหนูไม่ขอเกี่ยวข้องดีกว่า เลยเลือกมาเรียนต่อที่นี่ แล้วก็ทำงานไปด้วย ไม่อยากกลับไปยุ่งเกี่ยวกับคนที่นั่นอีก”

“แล้วทุกวันนี้อยู่อย่างไง”

“หนูเช่าห้องพักอยู่ค่ะ สะดวกสบายดี”

“ไม่ได้ ๆ เธอรู้ไหมว่า คุณหนูผู้มีหน้าที่ถือคันฉ่องมีความสำคัญมากขนาดไหน ฉันมีบ้านว่างอยู่ เธอควรย้ายมาอยู่ที่นั่น ไม่ควรอยู่อาคารแบบนั้นร่วมกับคนอื่น ลองคิดเล่น ๆ ว่าเกิดวันดีคืนดี อยู่ ๆ ฟ้าผ่าลงมาแบบครั้งอดีต ตัวเธอคงไม่เป็นไร แต่คนที่อันตรายคงเป็นชาวบ้านที่อยู่ในอาคารนั้น ไม่ได้ ๆ เธอต้องย้ายออกมา”

ปู่เกาซูว่านมีสีหน้าไม่สบายใจอย่างมาก แล้วเรียกพ่อบ้านเข้ามาพบ สั่งให้เอาคนในบ้านพากันไปเก็บกวาดบ้านหลังนั้น และอีกวันให้คนไปช่วยหญิงสาวย้ายของออก ไปอยู่บ้านของคุณปู่เกาซูว่านแทน พร้อมคนงานดูแลรับใช้อีก 2 คน 

ดีที่ข้าวของมีไม่มาก ขนย้ายเลยไม่ยุ่งยาก บ้านหลังใหม่ที่คุณปู่จัดให้ คือบ้านหลังเล็กที่อยู่อีกด้านของศาลเจ้า มีชายหนุ่มรูปร่างท่าทางดี คอยควบคุมคนงานให้จัดข้าวของในบ้านใหม่ของเธอ

“สวัสดีผมชื่อ เกาจางจิ้ง น่าจะอายุมากกว่าน้อง เกาฟางเฟย”

“สวัสดีค่ะ คุณเป็นหลานชายคุณปู่เหรอคะ”

“ใช่แล้ว คุณปู่สั่งให้พี่มาคอยดูแลความเรียบร้อย และก็นี่”

ชายหนุ่มหน้าตาอ่อนโยนใจดี ผายมือไปที่คนงานชายหญิง 2 คนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขา

“นี่ ตงเจ๋อ และ ซิน 2 คนนี้จะคอยดูแลน้องฟางเฟย มีอะไรต้องการเพิ่มเติมบอกเขาทั้งสองได้”

“ขอบคุณมากค่ะ แต่ไม่ต้องก็ได้ ปกติฉันก็ใช้ชีวิตคนเดียวอยู่แบบง่าย ๆ”

“ไม่ได้นี่เป็นคำสั่งคุณปู่ และพี่ก็เห็นด้วย แล้วต่อไปถ้าจะออกไปข้างนอกก็ให้ตงเจ๋อขับรถไปให้ อย่านั่งรถโดยสารไปไหนมาไหนเองแบบที่เคยทำอีก และต่อไปนี้อาทิตย์ละ 2 วันตอนเย็น ไปเจอพี่ที่ลานยุทธ คุณปู่ให้พี่สอนวิชาการต่อสู้ให้ เป็นคนตระกูลเกาต้องมีวิชาติดตัว”

“ต้องเรียนด้วยเหรอ ฉันถนัดแต่ร่ายรำ ไม่ถนัดใช้อาวุธค่ะ เรื่องแบบนี้พี่ชายฉันน่าจะเหมาะกว่า”

“ถ้าหมอนั่นอยู่ที่นี่ ก็ต้องเรียนทุกคน ดูเหมือนสายตระกูลฝั่งน้องฟางเฟยจะอ่อนด้อยเรื่องพวกนี้นะ”

“ใช่ค่ะ เราไม่ได้เรื่องรู้เรื่องแบบนี้เลย เรามุ่งแต่ทำมาหากิน อาจเพราะบรรพบุรุษที่ย้ายไปอยู่ไทย ต้องการก่อร่างสร้างตัว สร้างฐานะสร้างจุดยืนให้ลูกหลาน เลยไม่ได้ใฝ่ใจกับเรื่องนี้”

“ก็มีส่วน แผ่นดินที่ไม่ใช่แผ่นดินตัวเอง การสร้างจุดยืนที่มั่นคงเป็นเรื่องสำคัญ แต่ก็ไม่ควรลืมหน้าที่ของตระกูล ดีที่น้องฟางเฟยมาอยู่ที่นี่ ต่อไปนี้พี่จะเป็นคนดูแลเธอเอง เธอต้องเป็นนายหญิงคนที่ 10 ที่สมบูรณ์ที่สุด”

หญิงสาวมองหน้าตาที่จริงจังของว่าที่พี่ชายคนใหม่ ช่างแตกต่างจากพี่ชายเธอที่เมืองไทยลิบลับ รายนั้นใจดีและเอาใจเธอทุกอย่าง แต่รายนี้ดูเหมือนจะใจดีแต่ก็มีความเข้มงวดซ่อนอยู่"

“ฉันไม่เคยรู้ ว่าการเป็นบุตรสาวคนแรกของรุ่น และมีหน้าที่ถือคันฉ่องทองแดง จะพ่วงมาด้วยภาระอย่างอื่นที่ไม่รู้อีก”

“ไม่เป็นไร ค่อย ๆ เรียนรู้ไป พี่ตอนรับหน้าที่ดูแลศาลเจ้าก็ไม่รู้อะไรมาก แต่ก็ดีที่โตมากับมันเลยไม่ยากที่จะเรียนรู้ มีอะไรอยากรู้ถามพี่หรือคุณปู่ได้”

“เข้าใจแล้วค่ะ แต่เรื่องเรียนยุทธคงต้องดูเวลาอีกที เพราะปกติฉันมีซ้อมรำ มีเรียนและตอนนี้ก็มีถ่ายภาพยนตร์ด้วย ช่วงนี้อาจหนักสักหน่อย”

“น่าสนใจ ถ้าพี่ว่างขอไปดูเธอซ้อม หรือถ่ายหนังด้วยก็แล้วกัน”