บทที่ 4. ตอนที่ 4. กุ้ยอ้ายป๋อเฉิง

ซื่อเว่ยตาตี้ยืนมองหญิงสาวตรงหน้า สตรีเป็นความสดใสสวยงามในใจบุรุษคงเป็นเช่นนี้เอง สายตาของเทพเจ้าหนุ่มจับจ้องที่ไปเกาฟางเฟย ที่กำลังร่ายรำท่ามกลางกลีบดอกไม้ที่โปรยปรายเกลื่อนสนามหญ้า ก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง เมื่อด้านในเรือนไม้ เหมือนมีเสียงถกเถียงกันขึ้นอย่างรุนแรงดังออกมา ฟางเฟยรีบดึงมือซื่อเว่ยต้าตี้ จูงเขาเข้าไปดูเหตการณ์วุ่นวายด้านในด้วยกัน 

ภาพตรงหน้าคือหญิงสาวในชุดสีชมพูอ่อน นอนหลับหมดสติอยู่บนที่นอน และมีบุรุษอีกคนที่ดูมีอายุกำลังจะอุ้มเธอออกไป แม้กุ้ยอ้ายป๋อเฉิงจะพยายามขัดขวางสุดกำลัง แต่บุรุษผู้นั้นกลับใช้ดาบจ่อคอเขาเอาไว้ ทำให้เขาไม่สามารถจะทำอะไรได้เลย และต้องจำยอมให้ชายสูงวัยผู้นั้นพาเธอออกไป กุ้ยอ้ายป๋อเฉิงได้แต่คุกเข่าลงร้องไห้น้ำตานองหน้า ตะกร้าสมุนไพรของเขากลิ้งหล่นอยู่กลางห้อง ฟางเฟยจะก้มลงไปเก็บให้ แต่ซื่อเว่ยตาตี้กลับดึงเธอเอาไว้

“อย่าแตะต้องใด ๆ ไม่เช่นนั้นเจ้าจะมีตัวตนในห่วงฝันของกุ้ยอ้ายป๋อเฉิง”

“ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงเป็นแบบนี้ นี่มันความฝันของฃเขาไม่ใช่เหรอ ทำไมยังเกิดเหตุแบบนี้ได้”

“ข้าไม่รู้ แต่สตรีนางนั้นคือ เทพธิดามู่ตัน ข้าเพิ่งรู้ว่า กุ้ยอ้ายป๋อเฉิงกับมู่ตัน มีใจต่อกันก็ยามนี้เอง”

ซื่อเว่ยต้าตี้มองดูเทพเจ้ากุ้ยอ้ายป๋อเฉิง ที่กำลังร้องไห้จนไม่เหลือสภาพเทพสวรรค์ที่แข็งแกร่ง 

“เทพธิดามู่ตัน นางต้องเป็นสาเหตุที่ทำให้กุ้ยอ้ายป๋อเฉิง ติดอยู่ในห้วงฝันแห่งนี้ จนไม่ยอมตื่นกลับไปเผชิญความจริง”

ฟางเฟยมองหน้าซื่อเว่ยต้าตี้ ที่เวลานี้สายตาของเขา ก็เต็มไปด้วยความสับสน กับเรื่องราวที่เพิ่งพบเห็น ไม่ต่างกันกับตัวเธอเอง

“อย่าบอกนะว่าเรื่องนี้ท่านก็เพิ่งรู้เหมือนกัน”

“ใช่ ฟางเฟย ข้าเพิ่งรู้ ปกติแล้วกุ้ยอ้ายป๋อเฉิง มักเก็บตัวใช้ชีวิตอย่างสันโดดไม่ยุ่งเกี่ยวข้องแวะกับผู้ใด นอกจากพวกธาตุอื่นในปัญจธาตุ ซึ่งล้วนเป็นสหายที่ก่อกำเนิดในเวลาเดียวกัน  ซึ่งก็มีเพียงพวกเขาในหมู่เทพปัญจธาตุทั้งห้าที่สนิทสนมกัน ไม่มีเทพองค์อื่นเรื่องนี้ทำให้ข้าแปลกใจนัก ไม่เคยได้ยินว่าเขาจะรักใคร่ต่อเทพธิดามู่ตันมาก่อน ชายสองคนนั้นคงเป็นพวกเซียนจากแดนบุปผา ทำไมต้องกีดกันถึงเพียงนี้ ในเมื่อแดนพฤกษากับแดนบุปผา ก็ดูมีความเหมาะสมคู่ควรกัน และกุ้ยอ้ายป๋อเฉิงเอง ก็เป็นถึงเทพเจ้าสำคัญแห่งปัญจธาตุ เทียบกับมู่ตันแล้ว นางยังดูห่างไกลระดับชั้นเทพอย่างเขามาก”

เซียนรับใช้รีบวิ่งเข้ามาประคองผู้เป็นนาย เขารีบเช็ดน้ำตาที่เปื้อนแก้มออก แต่แววตากลับเศร้าสร้อยเหม่อลอย เซียนรับใช้เก็บสมุนไพรที่ตกหล่นใส่ตะกร้าแล้วยกออกไป ฟางเฟยลงไปนั่งมองกุ้ยอ้ายป๋อเฉิง ด้วยความสงสาร ที่เห็นเขาต้องเจ็บปวดเพราะรักที่ไม่สมหวัง

“ไม่ว่านี้จะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม ฉันจะช่วยท่าน กุุ้ยอ้ายป๋อเฉิง ท่านได้ยินฉันใช่ไหม ท่านต้องมีกำลังใจนะเข้าใจไหม”