บทที่ 5. ตอนที่ 2. โรงงิ้ว

“เจ้าพูดถูก มีสาวงามเช่นเจ้าเข้ามาทำให้ข้าวุ่นวาย จะคิดเรื่องอื่นทำไม เรากลับมาคิดเรื่อง กุ้ยอ้ายป๋อเฉิงจะดีกว่า เจ้ารองกลับไปคิดดูว่าจะหาวิธีไหนช่วยเขาได้ ในเมื่อความจริงเป็นแบบนี้ ทางเดียวเขาต้องทำใจ แต่เท่าที่เห็น ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่น่าจะลึกซึงเกินกว่าจะทำใจได้”

“ใช่ข้าก็คิดแบบนั้น เอาล่ะท่านส่งข้ากลับได้แล้ว"

“ฟางเฟยถอดแหวนเจ้ามา”ฟางเฟยก้มมองแหวนทับทิมที่นิ้วกลาง เธอสวมมันติดตัวตลอด

“ท่านจะเอาไปทำอะไร”ซื่อเว่ยต้าตี้กางนิ้วต่อหน้าเธอ

“สวมให้ข้า เป็นคู่หมั้นควรมีของแลกเปลี่ยน”

“อะไรนะ…แบบนี้เหมือนท่านปล้นข้าเลย ดูสิข้าข้ามเวลามา มีแค่แหวนวงเดียวติดตัว ท่านก็จะเอามันไป”

“ถอดแล้วใส่ให้ข้า” ซื่อเว่ยต้าตี้ทำเสียงดุใส่ฟางเฟย

ฟางเฟยยอมถอดแหวนที่รักมาก ใส่ให้เขา นิ้วกลางของเธอกลายเป็นนิ้วก้อยของเขา 

“แบบนี้ค่อยดูเป็นคู่รักหน่อย ต่อไปเจ้ามีปิ่นของข้าอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครกล้าทำร้ายเจ้า”

“คุณหนูคะ ตื่นเถอะค่ะ คุณหนู”

“ตื่นแล้ว ๆ กี่โมงแล้วซิน”

“เกือบจะ 8 โมงแล้วค่ะ”

ฟางเฟยดีดตัวอย่างอัตโนมัติ 

“ตายล่ะ…พี่จางจิ้งยังไม่มาตามใช่ไหม”

“เมื่อครู่ส่งคนมาตามแล้วค่ะ คุณหนูรีบเถอะค่ะ นายน้อยเป็นคนมีระเบียบมาก เมื่อเย็นมาบอกกับคุณหนูด้วยตัวเอง ถ้าเช้านี้ถ้าคุณหนูไม่ตรงเวลามีโกรธแน่”

“ขนาดนั้นเลยเหรอ เขาดูอ่อนโยนจะตายไป ทำไมทุกคนถึงดูกลัวเขากันนักนะ”

“นั่นเพราะคุณหนูยังไม่เจอกับตัวเอง”

ฟางเฟยรีบเข้าห้องน้ำจัดการกับตัวเอง พอเธอล้างหน้าก็สังเกตเห็นว่านิ้วมือว่างเปล่าไปแล้ว

'แหวนทับทิมของฉัน ซื่อเว่ยตาตี้ นี่เป็นเทพหรือโจรรูดทรัพย์กันแน่ ทำเป็นอ้างเรื่องโน้นเรื่องนี้'

ฟางเฟยหยุดคิดชั่วครู่แล้วความคิดบางอย่างก็เกิดขึ้น

'แหวนวงนี้ติดนิ้วไปในอีกโลกได้ แบบนี้ถ้าเอาขนมหรือของอย่างอื่น ติดตัวไว้ ก็สามารถขนไปด้วยได้สิ ดีล่ะต้องรองพิสูจน์กันหน่อยแล้ว'

ฟางเฟยใส่ชุดที่ซินจัดเตรียมให้ แต่งหน้าทำผมทั้งหมดใช้เวลาอย่างรวดเร็ว หญิงสาวรีบเดินไปที่ลานจอดรถ ที่เวลานี้มีรถหลายคันจอดเรียงแถวอย่างพร้อมเพรียง นี่เป็นครั้งแรงที่เกาฟางเฟยเห็นแสงยานุภาพของเกาจางจิ้ง นายน้อยแห่งสกุลเกา ลูกน้องของเกาจางจิ้งใส่ชุดดำเรียบร้อย ตั้งแถวยืนรอเป็นระเบียบ ทุกคนหันมาทำความเคารพเธอพร้อมกัน จนเกาฟางเฟยถึงกับตกใจเล็กน้อย ต้องขนาดนี้กันเลยเหรอ ฟางเฟยคิดในใจ มาเฟียชัด ๆ มิน่าใครก็คิดว่าสกุลเกายิ่งใหญ่ สิ่งที่เห็นยื่นยันคำพูดนั้นได้จริง ๆ 

“ไปกันเถอะ วันนี้พี่จะพาไปเที่ยว”

ฟางเฟยฟืนยิ้มแล้วกลืนน้ำลายลงคอ

“แน่ใจเหรอค่ะว่าไปเที่ยว ฉันคิดว่าพี่จะไปตีกับใคร”

“ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวเธอก็ชิน”

ตงเจ๋อเปิดประตูรถให้หญิงสาว และเจ้านายของเขา ขบวนเดินทางของเกาจางจิ้งเคลื่อนตัวออกจากบ้านสกุลเกา มุ่งหน้าสู่สุสานแห่งหนึ่ง เขาพาเธอมาเคารพหลุมศพใครบางคนที่จากไป

“นี่คือพ่อกับแม่ของพี่เอง วันนี้ครบรอบวันที่พวกท่านจากไป” จางจิ้งปักธูปลงกระถางหน้าป้ายหลุมศพ แล้วกลับมายืนสงบนิ่งไว้อาลัย

“เสียใจด้วยค่ะ ฉันเพิ่งรู้ว่าเราก็มีเรื่องนี้ที่เหมือนกัน”

“เขาเสียไปหลายปีแล้ว และวันนี้พี่ก็มีของขวัญชิ้นพิเศษจะมอบให้ท่านทั้งสองด้วย”จางจิ้งกวักมือเรียกลูกน้องคนหนึ่งเข้ามา 

“นายไปจัดการตามที่ฉันวางแผนไว้ ถ้าพวกเขาไม่รับข้อเสนอ นายก็จัดการได้เลย”

“ครับนายน้อย”

ชายคนดังกล่าวรับคำสั่งแล้วออกไป รถในขบวนกว่าครึ่งถูกแบ่งแยกออกไป

“พี่จางจิ้งจะทำอะไรค่ะ”

“แก้แค้น พี่ใช้เวลาหลายปี กว่าจะรวบรวมหลักฐาน และยึดทุกอย่างที่เป็นของพี่คืนมา และวันนี้ก็มาถึง พ่อแม่พี่ต้องจากไปอย่างสงบ ไม่ใช่ต้องมีเรื่องคาใจ”

ฟางเฟยนั่งรถออกมาจากสุสาน พี่จางจิ้งได้แก้แค้นให้พ่อแม่แล้ว แต่เธอกลับคิดหลบมาอยู่ที่นี่เงียบ ๆ โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย