บทที่ 2 ร่วมรักกับคนเขลา 2/2

เสียงครางดังตลอดการร่วมรักกว่าชั่วยาม เมื่อนางเงียบลงเขาก็ทำอีก จนกว่านางจะคราง ผิวกายนางที่เคยขาวเนียนดุจน้ำนม บัดนี้เต็มไปด้วยรอยแดงที่เขาทำไว้

          “ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจ ที่ริอาจมาวางยาข้า” ร่างใหญ่โหมเข้าใส่หญิงสาวในช่วงสุดท้าย ก่อนจะปลดปล่อยออกมา แต่ทว่าเขากลับไม่ชักมันออก เขาจับนางพลิกคว่ำยัดตัวตนไปทางด้านหลัง แล้วกระหน่ำแรงราคะผ่านบั้นเอวที่โยกเข้าหานาง

          ร่างเล็กทรงตัวคุกเข่าไม่ไหว จึงต้องฟุบไปกับที่นอนนุ่มของเขา ริมฝีปากเล็กเปิดอ้าส่งเสียงครางที่บัดนี้แหบพร่า เพราะตั้งแต่เขาเคลื่อนเข้ามา นางก็ไม่ได้หยุดส่งเสียงอีกเลย

          “เสียงเจ้า...เสียงเจ้า...!” นางแทบไม่มีแรงคราง แต่ทว่าเสียงกลับสร้างความรัญจวนใจให้กับเขายิ่ง

          อิงฮั่วได้แต่อดทนให้ช่วงเวลานี้ผ่านไปเร็ว ๆ นางแทบไม่อยากหายใจต่อ ความเจ็บปวดที่เขามอบให้ มันกรีดลึกลงกลางใจ

          ความเจ็บแค้นนี้เพราะน้องสาวที่น่ารังเกียจของนางเป็นผู้มอบให้...ความเจ็บนี้เป็นเขาที่หูเบาไม่สอบสวนหาความจริง หากวันใดนางออกจากขุนนรกนี้ได้ นางจะไม่หวนกลับ

          แล้วหากมีโอกาส นางก็อยากจะฆ่าทั้งสองคนด้วยมือของตัวเองเช่นเดียวกัน

          สองมือเล็กของนางถูกอ๋องหนุ่มเลือดร้อน ดึงมารวมกันแล้ววางไว้ที่ด้านหลัง ร่างใหญ่ที่คุกเข่าโยกเข้าไปโดยไม่สนใจว่านางจะทนรับไหวหรือไม่ ลำบุรุษของเขามันไม่ยอมลดตัวลง เมื่อยามได้เคลื่อนเข้าหานางเขาเองก็ไม่เข้าใจ

          “เจ้าเอายาอะไรให้ข้ากิน...เหตุใดมันยัง...ฮึก...มันยังไม่หมดแรง” เขาเค้นถามกับนาง แม้แต่หมอหลวงเอายาถอนพิษให้เขากินแล้ว เหตุใดมันยังออกฤทธิ์ไม่หยุดหย่อน

          “ขะ...ข้า...ข้าไม่รู้...!” นางไม่รู้จริง ๆ ว่าจินหลิวใส่อะไรในเหล้า หากแต่นางต้องเป็นผู้รับเคราะห์ เรื่องนี้สมควรเป็นน้องสาวชั่วช้าที่ต้องแบกรับไม่ใช่ตน เพราะนางอยากปีนเตียงท่านอ๋องก่อนแต่งอยู่แล้ว เหตุใดต้องวางแผนให้ข้าโดนกระทำเช่นนี้ด้วยเล่า

          “ไม่รู้ก็จงรับไป รับไปมาก ๆ จนกว่าพิษในร่างกายของข้าจะถอนหมดก็แล้วกัน” ปากแข็งนักเขาต้องจัดการให้นางไม่อาจกล้าทำเช่นนี้ได้อีก

          ใช่เขาแค่อยากลงโทษนาง ไม่ได้พิศวาสในตัวนาง

          “ท่านอ๋อง...ได้โปรดสืบสวนเรื่องนี้ก่อนเถิดเพคะ ข้าจะไม่ไหวแล้ว” นางร้องขอความเป็นธรรมขณะที่เขากำลังเมามันกับการทำร้ายนางเข้ามาไม่หยุดหย่อน

          “เจ้าร้องของความเป็นธรรมให้ข้าสืบสวนอย่างไร ตอนที่ข้าอยู่บนเตียงแล้วร่วมรักกับเจ้าเช่นนี้” ต่อให้นางไม่ได้เป็นคนทำ บัดนี้เขาก็ไม่อยากสืบสาวราวเรื่องอีกต่อไป

          การลงโทษนางเป็นวิธีที่เขาเลือก และจะทำจนกว่าจะถึงงานแต่งงานของเขาและจินหลิว

          “เลือดเย็น” นางสถบใส่เขาอย่างเหลืออด เขานอกจากจะไม่ฟังแล้วยังเอาแต่ใจด้วย เขาสมควรไปทำเรื่องนี้กับจินหลิวไม่ใช่นาง

          ดวงตาแดงก่ำเก็บกักความแค้นไว้เต็มเปี่ยม เพื่อรอคอยวันเอาคืน กับทั้งสองคนที่ทำให้นางต้องเจ็บปวด  

          อยากรู้หนักว่าหากเขารู้ว่าแท้จริงเป็นเจ้าสาวของเขาที่เป็นคนกระทำการสารเลวเช่นนี้เขาจะรู้สึกอย่างไร

          เป็นนานกว่าเขาจะปล่อยนางให้เป็นอิสระ แล้วก็สั่งให้นางกำนัลมาจัดการอาบน้ำเช็ดตัวในห้อง เมื่อจัดการเสร็จแล้วก็เอานางไปขังไว้ที่ห้องเก็บฟืน

          ร่างกายที่อิดโรยอ่อนแรง ไม่มีทางจะขัดขืนได้ นอนสลบอยู่ในห้องเก็บฟืนที่หนาวเหน็บ เพราะเขตอุดรแห่งนี้ทั้งปีก็แทบจะปกคลุมไปด้วยหิมะ

          นางนอนกอดตัวเองเพื่อให้ความอบอุ่น บนกระสอบป่านที่ไว้สำหรับใส่ถ่าน ร่างเล็กขดตัวอยู่ในพื้นที่แคบ ๆ ในห้องนั้น แม้จะมีลิ้นเหลือบมากัดกินเลือดนาง นางก็ไม่รู้สึกแล้ว ปล่อยให้มันกินไปเพราะแรงจะหายใจก็แทบไม่มี

          “ท่านแม่ เหตุใดท่านไม่ให้ข้าตายตั้งแต่ตอนนั้น” ในฝันนางเห็นตัวเองตอนอายุห้าหนาว ที่ทำให้จินหลิวล้มแล้วเกิดแผล ท่านพ่อของนางจับนางกอดกับเสาเฆี่ยนปางตาย

          แต่ทว่าแม่ของนางกลับให้หมอมารักษาให้นางรอดชีวิตมาได้ แต่อยู่ก็ไม่สู้ตาย เพราะตลอดเวลานั้น นางโดนกดขี่สารพัด จนสุดท้ายก็มาโดนย่ำยีโดยสามีของน้องสาว ที่ยังไม่ได้เข้าหอกับจินหลิวเลยด้วยซ้ำ